Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

พอแดเนียลกินเสร็จแล้วก็รีบตรงขึ้นมาหาทานตะวันทันที แต่เมื่อเปิดประตูมาก็ไม่เห็นแม่ทานตะวันเลย แดเนียลรีบวิ่งเข้าไปในห้อง "ตะวัน" เขาเรียกหาแต่ไม่มีเสียงตอบรับ ร่างสูงเดินตรงไปที่ระเบียงแล้วชะเง้อหน้าออกไปดู "ตะวัน" เงียบกริบนอกจากเสียงนกก็ไม่มีเสียงอะไรเลย แดเนียลวิ่งกลับมาที่ห้องอีกครั้งแล้วตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าก่อนจะเปิดมันออก แหวกตามไม้แขวนผ้า ก่อนจะฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า 'ตะวันจะเข้าไปอยู่ในนี้ทำไมวะ'"ตะวัน" แดเนียลเริ่มส่งเสียงดังขึ้น ก่อนจะเดินไปที่ห้องน้ำ จริงด้วยยังไม่ได้ดูในห้องน้ำเลย "ตะวัน" แดเนียลเรียกและเคาะประตูห้องน้ำไปด้วย "ตะวัน ตะวัน!! ได้ยินมั้ย ตะวัน!!"แกร่ก! เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก ตะวันใช้ผ้าเช็ดตัวพันตัวไว้ หน้าตาดูไม่สบอารมณ์นัก"มีอะไรคะ!!" พูดแบบกระแทกเสียงแถมยังชักสีหน้าใส่อีก เป็นอะไรอีกวะเนี่ย"เรียกทำไมไม่ตอบ""ก็ตะวันอาบน้ำอยู่ไม่เห็นรึไง" ทานตะวันตวาดเสียงดัง จนแดเนียลเริ่มมีอารมณ์ พูดดีดีก็ได้จะดุทำไม"ก็เรียกไม่ได้ยินรึไง""ได้ยิน!!""แล้วทำไมไม่ตอบ""ไม่อยากตอบ"แดเนียลกัดฟันกรอด พอยอมหน่อยก็เอาใหญ่ มันจะมากไปแล้วนะตะวัน "อย่ามางี่เง่าแบบนี้นะตะวัน"ตะว

ตลอดทั้งคืนแดเนียลวนเวียนคิดถึงแต่เรื่องของอันนา จนต้องกลับไปนอนที่ห้องของตัวเอง วนเวียนคิดถึงเหตุการณ์เก่าๆ ซ้ำไปซ้ำมาจนเช้า เขาถามตัวเองตลอดทั้งคืนว่าเขารักทานตะวันอย่างที่ใครๆ ว่าจริงๆ ใช่ไหม เขาควรจะบอกทานตะวันเรื่องของอันนาหรือเปล่า จนรุ่งเช้าก็ได้คำตอบทั้งหมดเขาลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปเคาะห้องทานตะวัน ลงไปกินข้าวด้วยกัน พอหลังจากกินข้าวเสร็จเมื่อทุกคนแยกย้ายกัน แดเนียลก็ตรงเข้าไปหาทานตะวันทันทีเพราะอยากพาไปเจอกับอันนา"วันนี้ฉันว่าง ไปเที่ยวกันไหม""ค่ะ" ทานตะวันตอบรับ"อารมณ์ยังไม่ดีขึ้นอีกหรือไง""ก็ปกติดีค่ะ"เมื่อตกลงกันเสร็จแดเนียลก็จัดการขับรถเองเพื่อพาทานตะวันไปยังเนินเขาท้ายไร่ เหตุผลอีกข้อหนึ่งที่ทำให้แดเนียลกลับมาที่เคียนติบ่อยๆ ก็เพื่อที่จะมาหาอันนานี่เองทันทีที่มาถึงแดเนียลจอดรถแล้วเดินนำทานตะวันไปยังทุ่งหญ้าว่างเปล่าท้ายไร่ของเขา แม้พื้นที่ตรงนี้จะเป็นทุ่งหญ้าว่างเปล่าแต่ก็ยังเป็นที่ดินของเขาอีกเช่นกัน ห่างออกไปไม่ไกลพอได้มองเห็นว่าเป็น...หลุมฝังศพใต้ต้นเมเปิ้ล ทานตะวันหายข้องใจทันทีว่าแดเนียลถือช่อดอกไม้มาทำไม เขาวางช่อดอกไม้ลงบนหลุมศพแล้วหันกลับมาหาทานตะวัน"ต

มันเร็วเกินไปหรือเปล่า? การที่ใครสักคนจะรักใครคนหนึ่งได้ มันไม่ใช่ต้องใช้เวลาสักหน่อยเหรอ ทานตะวันลังเลกับสิ่งที่เกิดขึ้น เรื่องราวระหว่างเขากับเธอมันเกิดขึ้นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ นั่นเอง แต่พอมานึกว่าตัวเองก็ยังรักเขาได้เลย มันก็คงไม่แปลกอะไร"เวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ฉันรู้สึกมีความสุขมาก ไม่ใช่ตอนที่อยู่บนเตียง แต่เป็นทุกตอนที่เราได้อยู่ด้วยกัน" แววตาของเขามันดูจริงใจจนใจของอีกคนมันเต้นแรง "ฉันทนเห็นเธอร้องไห้ไม่ได้ ถ้าเธอร้อน ฉันกลับต้องกลายเป็นคนที่ต้องยอมเย็น ทั้งที่ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย""สถานะคุณตอนนี้ก็คือคนที่แต่งงานแล้ว ถ้าฉันเข้าไป คุณก็จะมองว่าฉันเป็นเมียน้อยอยู่ดี" ทานตะวันท้วงขึ้น"ฉันจะบอกกับพ่อ ว่าจริงๆ แล้วฉันกับจูเลียไม่ได้เป็นอะไรกัน จะขอแยกออกมาใช้ชีวิตของตัวเอง จะเลิกกับทุกคน เราจะไปอยู่ที่ไทยด้วยกัน ฉันมีโรงแรมอยู่ที่นั่นเป็นของฉันเอง เราจะสร้างอนาคตด้วยกัน"คำว่าเลิกกับทุกคนติดใจของทานตะวันเล็กน้อย ตอนนี้คุณไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวหรือไง "เลิกกับทุกคน นี่หมายถึง...""ทุกคนที่ฉันเลี้ยงอยู่ ส่วนเรื่องจูเลียคงต้องใช้เวลาสักหน่อยเพื่อคุยกับพ่อ"พ่อของแดเนียลทำธุรกิจมืด ขา

วีรญาฝืนประคองร่างที่ไร้วิญญาณกลับไปทำงานต่อจนถึงเวลาเลิกงาน นิ้วเรียวยาวสั่นเทายามกดแป้นพิมพ์ส่งงานชิ้นสุดท้าย หัวใจของเธอพังทลายกลายเป็นผุยผงอยู่ใต้ฝ่าเท้าของชายที่เธอรักสุดหัวใจ ทันทีที่เข็มนาฬิกาบ่งบอกเวลาเลิกงาน เลขาสาวรีบเก็บข้าวของแล้วพาร่างที่บอบช้ำกลับมายังคอนโดหรูของตัวเอง คอนโดที่แดเนียลเป็นคนซื้อให้... คอนโดที่เป็นเหมือนกรงทองขังความทรงจำอันแสนหวานและขมขื่นเมื่อประตูปิดลง ความเข้มแข็งทั้งหมดที่พยายามสร้างมาทั้งวันก็พังครืน วีรญาทรุดฮวบลงกับพื้นห้องเย็นเฉียบ ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน เธอนอนขดตัวร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนเตียงกว้าง หลังมือกดซับน้ำตาที่ไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย ในใจคิดย้อนไปถึงอดีตอันแสนยาวนานวีรญาไม่ใช่ผู้หญิงที่มีต้นทุนชีวิตสูงเหมือนคนอื่น เธอเป็นเพียงเด็กสาวจากครอบครัวฐานะยากจนที่ต้องปากกัดตีนถีบมาตั้งแต่จำความได้ ทว่าเธอมีสิ่งหนึ่งที่เหนือกว่าใคร นั่นคือ ‘ความฉลาดและความทะเยอทะยาน’ เธออาศัยความสามารถระดับอัจฉริยะสอบชิงทุนการศึกษาต่าง ๆ ตัวเป็นเกลียว จนกระทั่งคว้าทุนไปเรียนต่อที่ประเทศอเมริกาได้สำเร็จ หลังเรียนจบ โปรไฟล์อันยอดเยี่ยมทำให้เธอได้เข้าทำงานในบ

ก๊อก ๆ ๆ เสียงเคาะประตูห้องผู้ป่วยดังขึ้นขัดจังหวะ ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออก ร่างสูงสง่าในชุดสูทสากลของแดเนียลเดินนำเข้ามา ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของวีรญาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นคือร่างบางของทานตะวัน ที่เดินตามหลังเขาเข้ามาติด ๆ 'จะตามมาทำไม! มาเพื่อสมเพชฉันงั้นเหรอ!' ในใจของวีรญาอยากจะกรีดร้องและพุ่งไปกระชากหัวนังเด็กชาวไทยให้แหลกคามือ แต่เธอก็ฉลาดและมีสติมากพอที่จะระงับอารมณ์ ปรับสีหน้าให้กลายเป็นเหยื่อผู้บริสุทธิ์และน่าสงสารได้อย่างไร้ที่ติ"มาทำไม!" จูเลียแผดเสียงลั่น ลุกขึ้นยืนประจันหน้าทันที"ก็เธอเป็นคนโทรตามฉันมาเองไม่ใช่หรือไงจูเลีย" แดเนียลตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ร่องรอยของความตกใจ"ฉันหมายถึงนังตัวดีที่อยู่ข้างหลังคุณต่างหาก! หน้าด้านตามมาทำไมไม่ทราบ!" จูเลียชี้หน้าทานตะวันอย่างเอาเรื่อง"เราสองคนกำลังจะไปดินเนอร์กัน" แดเนียลขยับตัวบังทานตะวันไว้ สายตาดุดันตวัดมองจูเลียอย่างจับผิด "ว่าแต่เธอเถอะจูเลีย มาทำอะไรที่นี่ แล้วทำไมถึงรู้เรื่องของฉันกับวีรญาดียังกับไปนั่งอยู่ในห้อง"คำถามเฉียบคมของมาเฟียหนุ่มทำให้จูเลียอึกอัก ใบหน้าขาวนวลเริ่มขึ้นสีจัด ทั้งเธอและวีรญาต่างปิ