Lahat ng Kabanata ng ทานตะวันในกองเพลิง: Kabanata 11 - Kabanata 20

หลังจากเสร็จงานศพของยายแล้วแดเนียลก็ส่งคนมารับทานตะวันไปอยู่ที่บ้านริมทะเลกับเขาชั่วคราวก่อน หลังจากเสร็จธุระที่นี่แล้วจะพาไปอยู่ที่อิตาลีด้วยกัน-ที่บ้านฟ้า-"จะไปจริงๆ เหรอตะวัน"ฟ้าจับมือเพื่อนรักแน่น พวกฝรั่งมันไว้ใจได้ที่ไหน ตะวันตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟ้าฟังระหว่างที่รอคนของแดเนียลมารับ"ตะวันไม่มีทางเลือกแล้วฟ้า"จริงๆ ก็เข้าใจนั่นแหละจะบอกว่าคนเราเกิดมาเลือกทางเดินกันได้ทั้งนั้น บางทีกับบางคนมันก็เลือกไม่ได้จริงๆ"แล้วฟ้าล่ะ ฟ้าจะทำอะไรต่องานที่ร้านเจ๊ก็คง..."ก็อย่างที่รู้ เป็นกันขนาดนี้คงไม่กลับไปเหยียบที่นั่นกันอีกแล้ว"ยังไม่รู้เลย อาจจะกู้เงินสักก้อนมาลงทุนขายของ"รถเบนซ์สีบลอนเงินจอดตรงหน้าสองสาว หนุ่มหน้าฝรั่งลงจากรถมาก็รู้ทันทีว่าเป็นคนของเขาแน่ๆ"ของคุณตะวันอยู่ไหนครับ"พอจะลงมาชวนขนของก็ถึงกับต้องมองหาเลยทีเดียว นอกจากรูปของยายกับกระเป๋าเก่าๆ ใบนึงก็ไม่มีอะไรเลย ทุกอย่างอยู่ในบ้านหมดโชคดีที่เอกสารเอาออกมาทำเรื่องแจ้งตายของยาย เอกสารเลยอยู่กับตัว"มีแค่นี้แหละ"ทานตะวันลุกขึ้นหยิบรูปยายมากอดไว้พร้อมกับแบกกระเป๋าเก่าๆ ขึ้นโจเซปมองสภาพของทานตะวันแล้วไม่อยากจะเชื่อเ

" ข้อตกลงอะไร"จูเลียหันหน้าหนีทำเป็นจำไม่ได้ ฝั่งแดเนียลทั้งเดือดทั้งปะทุ เขาล่ะเกลียดผู้หญิงแบบนี้ที่สุด"ก่อนที่เราจะแต่งงานกันเราตกลงอะไรกันไว้ล่ะ""ฉันลืมไปหมดแล้ว""อย่ามาทำแบบนี้ผมไม่ชอบ คำพูดต้องเป็นคำพูดสิ"แดเนียลกระชากไหล่บางจนหน้าหันมาหาเขา"ปล่อยนะแดเนียล ฉันเจ็บ"จูเลียพยายามสะบัดตัวเองออกจากมือหนาของแดเนียล"ผมไม่ชอบทำร้ายผู้หญิงอยู่แล้ว ถ้าผู้หญิงไม่มายั่วให้ผมต้องทำ"แดเนียลกัดฟันแน่นแล้วเปล่งเสียงลอดผ่านฟังออกมา เขาชักจะทนไม่ไหวกับจูเลียแล้ว ถ้าไม่ติดที่ผลประโยชน์ทางธุรกิจคงโยนออกไปจากชีวิตแล้ว แปลกเหมือนกันที่จูเลียจัดว่าอยู่นอกสเปคนอกสายตาเขาไกลจนมองไม่เห็น ทั้งที่หน้าตาจูเลียก็จัดอยู่ในเกณฑ์สวย แดเนียลปล่อยมือจากจูเลียผิวขาวเนียนแดงเป็นรอบนิ้วมือจนดูรู้เลยว่าแดเนียลออกแรงไปแค่ไหน"ถ้าจำไม่ได้ก็จำไว้เลยว่าที่ผมแต่งงานกับคุณเพราะธุรกิจของพ่อเรา เพราะผมเบื่อที่พ่อพยายามหาคู่ให้ผม ส่วนคุณ เคยบอกผมว่าแต่งเพราะไม่อยากให้ที่บ้านรู้ว่าคุณเบียน (เป็นเลสเบียน) "ที่แดเนียลพูดมาทั้งหมดคือเรื่องจริงที่ทั้งคู่เคยคุยกันก่อนแต่งงานแล้ว"แล้วคุณมาทำให้ฉันคิดทำไม!!! "จูเลียตะโกนใ

พอได้ทุกอย่างตามที่ต้องการแล้วทั้งคู่ก็จัดการแต่งตัวแล้วลงมากินอาหารเช้าก่อนจะออกไปทำธุระเรื่องการเข้าเมืองของทานตะวัน เสร็จจากการเดินเอกสารแล้วแดเนียลพาทานตะวันมาที่คลินิกของอดีตสาวคนสนิทเพื่อจัดการคุมกำเนิด เขาไม่ต้องการมีลูกมีครอบครัวไม่ว่ากับใครทั้งนั้น"เจแอน" แดเนียลกวักมือเรียกสาวสวยเจ้าของคลินิก หล่อนก็เดินมาหาอย่างทันที"เหมือนเดิมสินะ" คำทักทายประจำของเจแอนเพราะทุกครั้งที่แดเนียลพาผู้หญิงมาล้วนแล้วแต่พามาฉีดยาคุมกำเนิดทั้งนั้น"ตามนั้นนั่นแหละ" แดเนียลไม่อยากพูดอะไรมาก แดเนียลเคยมีความสัมพันธ์กับเจแอนอยู่สักพักแต่พอเจแอนเริ่มพูดไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงลดลงเป็นเพื่อนกัน เจแอนเองก็ไม่โอเคกับสถานะของตัวเองกับเขาสักเท่าไหร่เลยยอมจบมันลง แต่ถ้ามองในมุมความเป็นเพื่อนแดเนียลถือว่าเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่งเลยทีเดียว"ตามฉันมาสิ"ทานตะวันมองดูสาวสวยที่เดินนำเธอมากับสายตาของทั้งคู่ที่มองกันเมื่อกี้นี้ก็พอจะเดาได้ว่าทั้งคู่คงเคยๆ กันแน่ เจแอนให้พยาบาลจัดการทุกอย่าง เพราะเป็นคนที่แดเนียลพามาเลยไม่ต้องรอคิวให้เสียเวลาอะไร"การฉีดยาคุมกำเนิดจะไม่ช่วยป้องกันโรคติดต่อทางเพศเธอรู้ใ

ช่วงบ่ายไม่มีเรียน ทานตะวันถือโอกาสออกมาเดินรับลมในสวน บ้านของแดเนียลทั้งใหญ่ทั้งกว้างมีที่ให้นั่งเล่นนอนเล่นเยอะเลย ทานตะวันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปแล้วส่งไปให้ฟ้าดู แลกกับรูปร้านน้ำปั่นของฟ้า เดินไปเดินมาได้สักพักก็ไปเจอกับคนสวนกำลังตัดกิ่งกุหลาบในสวน น่าสนุกจัง ทานตะวันเดินเข้าไปดูใกล้ๆ คุณป้าผิวสีที่กำลังตัดแต่งกิ่งกุหลาบจ้องจนเจ้าตัวรู้สึกได้"คุณมาทำอะไรที่นี่คะ" ป้าคนสวนถามเป็นภาษาอังกฤษ ตะวันตกใจเล็กน้อยแต่ก็เรียกสติตัวเองให้กลับมาฟังและโต้ตอบได้"อยาก ลอง ทำ""ไม่ได้หรอกถ้าคุณแดเนียลรู้ฉันตายแน่""ไม่ๆ" ทานตะวันทำท่าโบกไม้โบกมือ "เรารู้กัน 2 คน" ทานตะวันพูดไปก็ทำท่าทางประกอบแถมยังยื้อแย่งกรรไกรตัดกิ่งกับป้าคนสวนอีก"งานบนเตียงเงินไม่พอหรอถึงมารับงานสวนด้วย" เสียงนี้มันช่างคุ้นๆ ทานตะวันหันไปดูเห็นผู้หญิงผมทองผิวขาวในชุดสีแดงแป๊ด "คุณจูเลีย"ใจหนึ่งก็กลัวเพราะตอนนี้แดเนียลไม่อยู่ ใครจะช่วยได้ถ้าต้องปะทะกัน"มองหน้าทำไม ไม่เข้าใจภาษาอังกฤษหรออีกะหรี่" จูเลียขยับใกล้เข้ามาทุกที ป้าคนสวนก็คอยยืนมองอยู่แต่คงไม่กล้าเข้ามาช่วย เพราะทานตะวันก็เข้าใจ จูเลียเป็นเจ้านายของพวกเขา"โอ้ย!

แดเนียลกลับจากโรงบ่มไวน์เห็นทานตะวันนั่งหงอยอยู่หน้าบ้านก็พอจะรู้ว่าเรื่องอะไร"มานั่งอะไรตรงนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก" แดเนียลเดินเข้าไปแตะที่ไหล่ของทานตะวัน แต่ดูคนถูกทักทายจะอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่ เอาแต่ก้มหน้าไม่ตอบสนองเลย "ตะวัน""ฮึก" เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาให้ได้ยินก็รู้เลยว่ากำลังร้องไห้อยู่"ตะวัน เป็นอะไร" แดเนียลนั่งลงข้างๆ แล้วจับไหล่หมุนให้ตะวันหันหน้าเข้าหาเขา "บอกมาสิตะวันเป็นอะไร""ตะวันอยากกลับแล้ว""แม่ดุตะวันหรอ" แดเนียลพยายามพูดดีดีกับตะวันเพราะไม่อยากให้ร้องไห้จนอาละวาดเหมือนคราวก่อนอีก"อืม" ตะวันพยักหน้า ตาทั้งสองข้างเอ่อนองไปด้วยน้ำตาแดเนียลดึงร่างบางเข้าไปกอด พร้อมกับลูบหัวเบาๆ อย่างอ่อนโยน "เอาน่าแม่เค้าก็แบบนี้แหละ อย่าไปสนใจเลย"แขนเรียวโอบกอดหุ่นหนาแน่นไปด้วยมัดกล้ามแน่น ทั้งยังร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด"ไม่เอาไม่ร้องแล้ว เดี๋ยวฉันพาไปกินองุ่นเอามั้ย" ทานตะวันส่ายหัวอยู่ในอ้อมอก มือหนาของแดเนียลยังคงลูบหัวไม่หยุด "งั้นทำอะไร อยากทำอะไรบอกมาสิ อยากไปไหน อยากกินอะไร เดี๋ยวพาไปหมดเลยดีมั้ย"ทานตะวันยังคงไม่ตอบเอาแต่ส่ายหัวอย่างเดียว 'อะไรวะทำไมผู้หญิงมันเข้าใจยากข