Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

แม้การแต่งตัวจะเปลี่ยนไป แต่ใบหน้าสวยเซ็กซี่ของวีรญาก็ยังคงเหมือนเดิม ร่างบางผิวสีแทนดูเซ็กซี่ขยับเข้ามาใกล้ทานตะวันในระยะประชิด มือเรียวของวีรญาช้อนดวงหน้าขาวนวลให้เงยขึ้น"ขอโทษนะพอดีฉันลาออกมาแล้ว แดเนียลไม่ได้เล่าให้ฟังเหรอ... ตกลงให้ฉันไปส่งไหม" วีรญาถามย้ำอีกรอบ แต่ทานตะวันรู้ดีว่าวีรญาร้ายแค่ไหน แดเนียลเคยเตือนไว้แล้วว่าอย่าไว้ใจเธอ"ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ เดี๋ยวโจเซฟก็มารับแล้ว" ทานตะวันพูดพร้อมกับปัดมือของวีรญาออก"ก็บอกเขาไปสิว่าจะกลับกับฉัน ไม่เห็นจะยากเลย อย่าโง่ได้ไหม" "ฉันเกรงใจคุณ กลับไปเถอะค่ะ ขอบคุณนะคะ"ทานตะวันหมุนตัวเดินเลี่ยงออกมา แต่วีรญาหันไปสั่งบอดี้การ์ดร่างใหญ่ล่ำบึกให้ไปจับสาวน้อยที่เดินหนีไปขึ้นรถ"เฮ้ย ทำอะไรวะ ปล่อยนะ" ทานตะวันไม่ทันได้ระวังตัวทำให้คนของวีรญาตามมาจับได้อย่างง่ายดาย สาวน้อยทั้งออกแรงดิ้น ทั้งร้องตะโกนให้คนช่วย แต่คนแถวนั้นไม่มีใครมายุ่งกับเรื่องพวกนี้หรอก เขาคิดว่ามันคือการทวงหนี้ ซึ่งถือเป็นเรื่องปกติของที่นี่ไปเสียแล้ว ต่อให้ยิงกันตายตรงนี้ ก็มีแค่ตำรวจเท่านั้นที่จะเข้ามายุ่งด้วย "ปล่อย! ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วยยยยย" ทานตะวันตะโกนไปร้องไห้ไป คนข

"หยุดบ้าสักทีเถอะว่ะ" ลูอิสแกะมือของแดเนียลออกพร้อมกับดึงทานตะวันไปหลบข้างหลัง "อย่ามายุ่ง เรื่องผัวเมียคนอื่นไม่เกี่ยว""ฟังก่อนแล้วจะไม่ยุ่งเลย" ลูอิสโวยลั่น มือก็กันทานตะวันจากแดเนียล เขายอมนิ่งและฟังแต่ตายังพยายามมองร่างบางที่หลบอยู่หลังลูอิสอย่างหวาดกลัว มือบางเกาะที่ชายเสื้อของลูอิสแน่น เนื้อตัวสั่นไปหมด ตาทั้งสองอาบนองไปด้วยน้ำตา แดเนียลเห็นแบบนี้แล้วมันยิ่งโมโห คนที่เธอควรจะอยากให้ปกป้องควรเป็นฉันต่างหากยัยเด็กซื่อบื้อ"วันนี้ฉันไปทำธุระแถวนั้น เจอเลขาของแกกับผู้ชายผิวสี 2 คนกำลังฉุดกระชากทานตะวันขึ้นรถ ฉันเลยช่วยไว้" ลูอิสพยายามเล่าให้กระชับที่สุด "แล้วที่กลับดึก เพราะทานตะวันไม่ยอมให้ฉันมาส่ง ยืนยันจะรอคนที่บ้านมารับ ในโทรศัพท์ก็ไม่มีเบอร์ใครเลย มีแค่เบอร์แกคนเดียว ฉันบอกให้โทรหาแก เขาก็บอกว่าแกยุ่งอยู่ ว่างก็คงมาเอง"แดเนียลได้ยินอย่างนั้นแล้วมันก็รู้สึกชาวืดไปทั้งตัว นอกจากจะผิดสัญญาที่ให้ไว้แล้วเขายังทำให้ทานตะวันตกอยู่ในอันตรายอีก เท่านั้นยังไม่พอ เมื่อกี้ยังทำให้เธกลัวจนตัวสั่นไปหมด กลัวจนต้องไปหลบอยู่หลังคนอื่น "ตะวัน..." แดเนียลพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลงพร้อมกับเอื้อมมือ

"หอมจัง" ขณะที่ทานตะวันกำลังล้างมือและถอดผ้ากันเปื้อนเพื่อจะเตรียมตัวขึ้นไปอาบน้ำแล้วลงมาทานข้าว แขนแกร่งก็โอบกอด พร้อมกับจมูกโด่งสูดดมซุกไซร้ไปตามซอกคอจากด้านหลัง"อาหารเหรอคะ" ทานตะวันแกล้งถาม"คนทำสิ" แดเนียลกระซิบตอบ แต่แขนยังกอดรัดร่างแม่ครัวแน่น มือเริ่มซุกซนลูบคลำตามเนื้อตัว"หอมจังตะ...วันน" เสียงฟ้าดังเข้ามาทำเอาแดเนียลกับทานตะวันผละตัวออกจากกันแทบไม่ทัน ทานตะวันหันไปคว้าตะหลิวมาถือแก้เก้อ ส่วนแดเนียลก็ยกแขนไปไขว้ข้างหลังอย่างว่าคนตกใจมันก็ทำอะไรไม่ถูก"ไปไหน...มาเหรอ" ทานตะวันรีบสร้างบทสนทนากลบเกลื่อน"ใช่ ใช่ ไปไหนมา" แดเนียลเสริมขึ้น ทานตะวันหันไปค้อน เค้าจะถามซ้ำให้มันมีพิรุธทำไม"อ๋อ...ไปซื้อหนังสือน่ะครูเบลเค้าแนะนำให้" ฟ้ามาทันเห็นตั้งแต่กอดกันแล้วแหละ ยิ่งมาทำท่าทางลุกลี้ลุกลน มันยิ่งทำให้รู้ว่าทั้งคู่กำลังกลบเกลื่อนอยู่ "เห็นมากาเร็ตบอกว่าเธอทำกับข้าวเหรอ" ฟ้าเอ่ยถามเพื่อเปลี่ยนเรื่อง"อ่อ เอ่อ อื้ม เสร็จแล้วแหละรอเดี๋ยวนะกำลังจะไปอาบน้ำ""แต่ฉันอาบแล้วนะ" จู่ๆ แดเนียลก็แทรกขึ้นมา ทานตะวันหันไปถลึงตาใส่เขา นี่ดูลุกลี้ลุกลนเป็นพิเศษ"งั้นเดี๋ยวขึ้นไปพร้อมกันเลย" ฟ้าหั

หลังจากที่ฟื้นขึ้นมาแล้วโมเลนได้ช่วยจูเลียจัดการติดต่อกับที่บ้านจนหมดปัญหา แต่จูเลียขอพักอยู่ที่นี่ต่อเพราะที่นี่อยู่นอกเมืองค่อนข้างสงบ เรื่องวีรญาก็ขอให้แล้วกันไปเพราะส่วนหนึ่งมันก็เป็นความโง่ของตัวเองด้วยฝั่งแดเนียลตั้งแต่ฟ้าเข้ามาอยู่ทำอะไรก็ไม่สะดวก ระแวงไปหมดจะกุ๊กกิ๊กทีก็ต้องระวังหน้าระวังหลัง จนวันนี้จังหวะเหมาะมาถึง ทริปล่องเรือถูกจัดขึ้นโดยเพื่อนๆ ในวงการใต้ดินนั่นแหละ แดเนียลเช็คดูแล้วไม่มีชื่อพ่อของเขาร่วมทริปด้วยก็ว่าจะชวนทานตะวันไปเปลี่ยนบรรยากาศดูบ้าง ย้อนระลึกถึงวันเก่าๆแดเนียลเดินเข้าไปหาทานตะวันที่กำลังติวภาษาอังกฤษให้ฟ้า พอเจอฟ้าอยู่ด้วยทีนี้ก็คิดหนักแล้วล่ะว่าจะชวนตอนนี้ดีหรือเปล่า เกิดฟ้าอยากไปด้วยขึ้นมามีหวังไปขัดลาภอีกแน่"อ้าวคุณแดน" แต่ดูจะช้าไป ฟ้าเงยหน้าขึ้นมาเห็นร่างสูงที่ยืนเถียงกับตัวเองอยู่ห่างออกมาไม่ไกล ทานตะวันเงยหน้ามองตามที่ฟ้าเรียก"มีอะไรรึเปล่าคะ" ทานตะวันถามเมื่อเขาเดินมาถึง "เปล่า ก็มาดูว่าไปถึงไหนกันแล้ว" "ฟ้าพูดได้เยอะแล้วล่ะค่ะ" ทานตะวันวางมือจากฟ้าแล้วหันมาคุยกับแดเนียล "ก็ตะวันเก่งไง ฟ้าเลยไปได้ไว" ฟ้าแทรกขึ้นบ้าง "ไม่ทำงานหรอวะวันนี้" ท

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูปลุกให้ร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงตื่นขึ้น เขารีบลุกแล้วเดินไปที่ประตูเพราะคิดว่าทานตะวันคงมาหาแล้วแน่ๆ"ฟ้า" แดเนียลแสดงออกถึงความผิดหวังเล็กน้อยที่คนที่ยืนอยู่หน้าประตูเป็นฟ้าไม่ใช่ทานตะวัน "เข้าไปได้มั้ยคะ" "เข้ามาทำไม" เขาเลือกที่จะตัดบทจบ เพราะถ้าขืนปล่อยให้เข้ามาอาจจะมีปัญหาตามมาทีหลัง "ฟ้ามีอะไรอยากจะคุยกับคุณ" เขาถอนหายใจ "เข้ามาสิ"เจ้าของห้องผายมือให้ผู้มาเยือน ฟ้าเดินตรงไปนั่งที่เตียง ส่วนแดเนียลเลือกที่จะยืนอยู่หน้าประตูไม่ขยับไปใกล้"ทำไมล่ะคะ" ฟ้ารู้ว่าเขารู้ แต่ทำไมล่ะ ทำไมถึงทำท่าทีรังเกียจกันแบบนั้น ชุดที่ใส่มาก็ชุดที่เขาชอบไม่ใช่หรอ "ไม่ว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไร ฉันขอให้เธอหยุดนะฟ้า" "ฟ้าแค่อยากตอบแทนที่คุณช่วยฟ้า" "ถ้าอยากตอบแทนก็แค่ช่วยเป็นเพื่อนที่ดีและซื่อสัตย์กับทานตะวันก็แล้วกัน" คำพูดของเขามันหนักเหมือนกำปั้นที่ฟาดลงบนหน้าของเธออย่างเต็มแรง "ที่ฉันช่วยเธอก็เพราะตะวัน นอกจากยายของเขาแล้วตะวันก็มีแค่เธอ ไม่ว่าจะไปไหน หรือทำอะไร ตะวันเขาพูดถึงเธอนึกถึงเธอตลอด ถ้าเธอยังอยากรักษาคนที่รักเธอไว้ ช่วยหยุดคิดที่จะทำแบบนี้ เพราะที่ฉันทำดีกับเธอทั้