Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

ขณะเดียวกัน... ที่ห้องพักผู้ป่วยในโรงพยาบาล บรรยากาศกลับมืดมนและเต็มไปด้วยรังสีแห่งความอาฆาต จูเลียยังคงนั่งเฝ้าวีรญาอยู่ข้างเตียงไม่ยอมห่าง แม้จะมีพยาบาลพิเศษที่จ้างมาคอยดูแลอย่างใกล้ชิด แต่หัวใจของเธอกลับพะวง กลัวว่าหากปล่อยให้วีรญาอยู่คนเดียว เลขาสาวจะคิดสั้นทำร้ายตัวเองอีก"ดีขึ้นบ้างหรือยังวี... เจ็บแผลมากไหม" จูเลียเอ่ยถามเสียงแผ่ว กุมมือบางที่เย็นเฉียบไว้วีรญาไม่ได้มองหน้าจูเลีย สายตาของเธอจับจ้องไปยังความว่างเปล่าบนเพดานห้อง ดวงตาที่เคยสุกใสบัดนี้ลึกโหลและเต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธแค้นที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง "ถ้าไม่มีนังเด็กตะวันนั่นสักคน... ทุกอย่างก็คงไม่เป็นแบบนี้ แดนไม่มีวันทำกับฉันเหมือนหมูเหมือนหมาถ้าไม่มีมัน!" วีรญาพึมพำเสียงรอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความพยาบาทอันแรงกล้าจนคนฟังอย่างจูเลียยังรู้สึกขนลุกสภาพจิตใจที่บิดเบี้ยวของวีรญาในตอนนี้ทำให้จูเลียเป็นห่วงจนแทบคลั่ง เธอยอมทำทุกทางเพื่อรั้งไม่ให้วีรญาดิ่งลงเหวไปมากกว่านี้"จูเลีย... เธอรักฉันใช่ไหม เธออยากช่วยฉันจริง ๆ ใช่ไหม" วีรญาพลันพลิกตัวหันมาหานางแบบสาว เอื้อมมืออันสั่นเทาไปบีบข้อมือของจูเลียไว้แน่นจนเล็บแทบจ

[-บ้านแดเนียล-]กลับจากดินเนอร์แดเนียลกับทานตะวันก็อาบน้ำแต่งตัวเตรียมเข้านอน แต่ครั้งนี้ไม่ได้อาบด้วยกันเหมือนทุกทีเพราะแดเนียลต้องไปเคลียร์เรื่องลูอิสให้เรียบร้อย แต่เขาไม่ได้ไปด้วยตัวเองแต่ส่งลูกน้องไปแทน ทานตะวันอาบน้ำเสร็จก็ออกมาเช็ดเนื้อเช็ดตัว ทาครีม ทำธุระแบบสาวๆ ปกติรอแดเนียลอาบน้ำ"หอมจัง" ขณะที่กำลังนั่งหวีผมอยู่หน้ากระจกแขนแกร่งก็โอบกอดมาจากด้านหลังพร้อมกับซุกไซร้หน้าตามซอกคอสูดกลิ่นกายสาว"อื้อ..." เคราสากบนใบหน้าถูผิวบางเกิดความสยิวจนขนลุกชัน"เคราคุณยาวไปแล้วนะคะ" ตะวันหันไปบ่น แดเนียลแย่งหวีจากมือตะวันมาถือไว้"ตะวันวันยังหวีไม่เสร็จเลยนะคะ""เดี๋ยวหวีให้ มาบนเตียงสิ"คนเจ้าเล่ห์ ทานตะวันยืนกอดอกไม่ยอมเดินตามเกมของเขา แดเนียลยันยิ้มกลบเกลื่อนพอรู้ว่าเมียเด็กของเขารู้ทันซะแล้ว"มานี่สิ จะหวีผมให้จริงๆ" เขาเอื้อมมือไปดึงร่างบางมากอด แล้วจับให้นั่งลงบนเตียง มาเฟียอย่างเขาต้องมาหวีผมให้เด็กสาวแบบนี้ใครมาเห็นคงตลกน่าดู"โอ๊ย!!" ตะวันร้องลั่น ก็นั่นแหละคนไม่เคยหวีผมยาวๆ แบบนี้จับหวีสางได้ก็สาวเอาๆ ติดไม่ติดไม่สนแล้ว"เจ็บเหรอตะวัน""ค่อยๆ หวีสิคะ ไม่งั้นตะวันทำเองก็ได้" ทานต

ทานตะวันตื่นขึ้นมา พบว่าตัวเองอยู่ในชุดนอน มีผ้าห่มผืนหนึ่งพันตัวไว้ มองดูรอบๆ นี่มันในรถนี่ หรือว่าจะถูกจับตัวมา"ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะ" เพราะคิดได้อย่างนั้น ร่างบางก็ลุกขึ้นมาโวยวายทันที"ชู่วววว คุณตะวันผมเอง นี่ผมเอง" โจเซฟหันจากเบาะคนขับมาแสดงตัว ทั้งคู่เพิ่งขับรถออกจากบ้านแดเนียลมาได้ไม่ไกล ส่วนหนึ่งก็เพราะว่ายังไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางอยู่ที่ไหน ต้องรอคำสั่งจากเจ้านายก่อน"ตอนนี้เราอยู่ที่ไหน" ทานตะวันถามเขา"ตอนนี้เรายังอยู่ในเขตโรม ผมยังรอคุณแดเนียลติดต่อมาอยู่" โจเซฟหันมาตอบ"งั้นฉันขออะไรอย่างหนึ่งสิ""อะไรครับ""ช่วยหาซื้อเสื้อผ้าที่มันดีกว่านี้ให้หน่อย"ชุดนอนที่มีรอยขาดจากการฉีกกระชากเล็กน้อย แถมความบางของเนื้อผ้ามันดูสยิวยั่วยวนจนเกินงามไปสิ โจเซฟอาสาไปซื้อของให้ทานตะวัน โดยให้นายหญิงนั่งรอที่รถ เพราะถ้าขืนไปสภาพนี้ได้โดนฉุดไปแน่ๆ ระหว่างนั่งรอบนรถมันเบื่อๆ ทานตะวันเลยหาทางเลื่อนกระจกลงเพื่อมองดูบรรยากาศรอบๆ กับผู้คนที่ผ่านไปมา"สวัสดีครับ คุณผู้หญิง" แต่ต้องตกใจเมื่อถูกกลุ่มผู้ชายผิวสีตัวใหญ่มหึมามาล้อมทักทายที่กระจกรถ จริงๆ ก็ไม่ได้จะเหยียดผิวหรืออะไรหรอก แต่ท่าทางและสี

ทางฝั่งแดเนียลไม่เพียงแต่ต้องร่วมประชุมกับพ่อด้วยอย่างเดียว แต่การมากรุงโรมของนิคครั้งนี้ยังมาเพื่อหานักเคมีมือดีดีสักคนเพื่อไปพัฒนาสูตรยาเสพติดตัวใหม่ให้แล้วเสร็จอีกด้วย"ตอนนี้ยังหาคนถูกใจไม่ได้อีกเหรอครับ" โมเลนลูกบุญธรรมคนสนิทของนิคเอ่ยถาม โมเลนกับแดเนียลอายุไล่ๆ กัน โมเลนแก่กว่าเล็กน้อย โมเลนเป็นหนุ่มแขกขาวที่นิครับเลี้ยงเมื่อตอนไปอินเดีย โมเลนจงรักภักดีต่อนิคมากเพราะหลังจากที่เขารับโมเลนมาเป็นลูก โมเลนก็เหมือนตายแล้วเกิดอีกครั้ง"มีแต่คนกลัวตาย กลัวกฎหมายฉันไม่ชอบ" นิคว่าพร้อมกับเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ "โมเลนนายพักอยู่ไหน" แดเนียลหันไปถาม "แถวๆ นี้แหละ สาวๆ แถวนี้รสชาติจี้ดจ้าดถูกปากมาก" เขาตอบกลั้วหัวเราะ "จะว่าไปเลขานายนี่ก็สวยนะแดน ไม่เคย..." เขาไม่พูดต่อแต่ทำเล่นหูเล่นตา"ฉันจำไม่ได้ ไว้พามาเจอบ้างนะ" นิโคลัสหันมาให้ความสนใจ เพราะถ้าโมเลนว่าสวยคงไม่ธรรมดาหรอก เพราะโมเลนไม่ใช่พวกกินไม่เลือก แถมรสนิยมก็คล้ายคลึงกันด้วย"พ่อครับเรื่องยา..." แดเนียลไม่อยากยุ่งเรื่องพวกนี้อีกแล้ว อยากทิ้งชีวิตตรงนี้ไปสร้างชีวิตใหม่กับทานตะวัน เขาไม่อยากทำเรื่องผิดกฎหมายอีกต่อไปแล้ว"ฉันจะให้โมเลนเค้

วีรญาช่วงนี้ก็กลับมาแข็งแรงทำงานได้ตามปกติ แม้ในใจลึกๆ จะยังคิดถึงแดเนียลเจ้านายสุดที่รักของเธออยู่ก็ตาม จูเลียพอรู้ว่าแดเนียลกับวีรญาตัดขาดจากกันแล้วก็ไปมาหาสู่วีรญาบ่อยๆ แม้เจ้าของห้องจะไม่เต็มใจก็ตาม และวันนี้นิโคลัสได้เรียกตัววีรญาไปพบ ก็เพราะโมเลนนั่นแหละที่ไปโฆษณาไว้ว่าเลขาของแดเนียลสวยอย่างนั้นอย่างนี้"ขออนุญาตนะคะ" ทันทีที่เลขาคนสวยไปถึงที่นิโคลัสจองไว้ ชายวัย 50 กว่าๆ ก็ถูกใจเลขาคนสวยของลูกชายเข้าจริงๆ สวยสมคำกล่าวขาน"เชิญสิ" เขาลุกขึ้นไปเลื่อนเก้าอี้ให้สุภาพสตรีรุ่นลูกพร้อมกับผายมือเชิญ วีรญาเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงไร้เดียงสาอะไร การที่เจ้านายวัยนี้ปฏิบัติต่อเธออย่างนี้ เจ้าตัวก็รู้ดีว่าเขาคิดอะไรอยู่"ขอบคุณค่ะ" "ไม่เป็นไรหรอก แล้วเธอ..." นิโคลัสลากเสียงคำสุดท้ายยาวแทนการถามชื่อ "วีรญาค่ะ" "วี ระ ย่า" สำหรับการออกชื่อของวีรญานั้น มีปัญหากับชาวต่างชาติอยู่เสมอ ทั้งที่มันก็ไม่ใช่ชื่อที่อ่านยากอะไร "เรียกวีก็ได้ค่ะ" "โอเค แล้วนี่เธอว่างใช่มั้ยวันนี้" นิโคลัสแกล้งถามพร้อมกับกางเมนูอาหาร เจ้านายระดับสูงขนาดนี้เรียกมาทานข้าวกันสองต่อสองแบบนี้ ถึงไม่ว่างก็ต้องว่างอยู่ดีนั่นแหละ "แน่นอ