Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

ฟ้านอนพลิกตัวไปมาบนเตียงอยู่นานสองนาน ในที่สุดก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ความผิดในครั้งนี้จะตามหลอกหลอนไปนานแค่ไหนก็ไม่รู้ ทำไมถึงได้โง่เง่าขี้มโนแบบนี้นะ ฟ้าลุกขึ้นจากเตียงแล้วเปิดประตูออกไปเดินรับลมนอกห้อง ร่างบางผิวแทนดูเซ็กซี่สไตล์สาวเอเชียห่อหุ้มกายด้วยชุดยาวสีขาวบางแต่งด้วยลูกไม้ เดินย่างกายรับลมชายกระโปรงพลิ้วไสว ก้นงอนงามทิ้งตัวบนเก้าอี้ไม้กลางลานโล่ง ตาคู่คมเหม่อมองไปบนผืนน้ำทอดยาวสุดลูกตา ทำไมชีวิตเราถึงมีแต่ดำดิ่งลงสู่ก้นของทะเลนะ ดูตะวันสิได้เจอคนดีๆ ได้มีชีวิตที่ดีขึ้น มองย้อนมาที่ตัวเอง ทั้งบ้านแตกสาแหรกขาด ระหกระเหเร่ร่อนพลัดบ้านพลัดเมืองมาถึงนี่"เทวดาคะชีวิตอีฟ้ามันลำบากมามากแล้ว ส่งผัวฝรั่งหล่อๆ รวยๆ มาให้หนูสักคนนะคะ" จู่ๆ ฟ้าก็ยกมือขึ้นอธิษฐานต่อหน้าพระจันทร์ที่ลอยเด่นเต็มดวงสุกสว่าง"ทานตะวัน" เสียงทุ้มดังมาจากข้างหลัง พอฟ้าหันไปก็พบเทพบุตรสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกปลดกระดุมต่ำจนเห็นเนินอกขาวน่าสัมผัส หน้ามันคุ้นๆ แฮะ ช่างเหอะ เอาวะขึ้นเรือนี้มาได้มันต้องมีตังค์ล่ะวะ"ทานตะวัน" เขาเดินเซแซ่ดเข้ามาใกล้ทุกทีๆ เมาแน่ๆ สบายล่ะทีนี้"ทานตะวัน ผมชอบคุณ" ในที่สุดเสียงเขาก็ชัดพอที่จะแป

จูเลียฟื้นตัวได้เร็วเพราะได้โมเลนดูแลอย่างใกล้ชิด จนตอนนี้อาการแทบจะหายดีเป็นปกติแล้ว แต่โมเลนสิ มัวแต่ทิ้งงานจนพ่อบุญธรรมของเขาเริ่มสงสัยแล้วว่าเขาหายไปไหน ช่วงก่อนหน้านี้ก็มาๆ ไปๆ แต่ไม่รู้ว่าไปไหนดึกดื่นครึ่งคืนก็ไปกว่าจะมาก็สายเสียการเสียงาน ซึ่งมันไม่ใช่นิสัยของโมเลนเลย"ไง ไอ้ลูกชาย" เสียงของนิโคลัสเอ่ยทักขณะที่โมเลนนั่งจิบกาแฟ อ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่ห้องนั่งเล่น เขาวางแก้วกาแฟลงพร้อมกับหนังสือพิมพ์ในมือ"พ่อ" ชายสูงวัยนั่งลงที่โซฟาใกล้กันกับเขาแล้วมองสำรวจดูรอบๆ ห้อง "ตกใจรึไง" เขาหันกลับมาพูดกับลูกชาย"แค่แปลกใจว่าพ่อมาทำอะไรที่นี่" เขารวบรวมสติแล้วตอบ ในใจพยายามภาวนาขอให้จูเลียอย่าออกมาตอนนี้เลย"แกไม่ได้กลับบ้าน 2 วันแล้วช่วงนี้ก็เห็นมาๆ ไปๆ อยู่เรื่อยๆ ก็เลยสงสัยว่ามีอะไรอยู่ที่นี่หรือเปล่า" เขาตอบพร้อมกับจ้องเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลของโมเลน"ผม...ไม่ค่อยสบาย เลย...เอ่อมาพัก อยากออกจากเมืองที่วุ่นวาย" "อืม..." นิโคลัสพยักหน้าช้าๆ รับคำแก้ตัวของโมเลน "แล้วหายดีรึยังล่ะ" "ดีขึ้นแล้วครับ พ่อมีอะไรจะให้ผมทำรึเปล่า" โมเลนรีบตัดบทจบเพราะไม่อยากให้นิโคลัสอยู่ที่นี่นาน"มิสเตอร์หวางลู

กลับมาที่ห้องอาหารค่ำของแดเนียลในค่ำนี้แดเนียลจองดินเนอร์สุดหรูไว้จู๋จี๋กับทานตะวันสองต่อสองฉลองที่ได้กลับมานอนห้องเดียวกันอย่างเป็นทางการสักที "ฟ้าเป็นไงบ้างล่ะ" แดเนียลถามพร้อมทั้งตักอาหารให้"ดูไม่เป็นอะไรเลยค่ะ ฟ้าบอกว่าโดนข่มขืน แต่ฟ้าดูไม่เสียใจอะไรเลย" ทานตะวันตอบ แววตาแสดงให้เห็นถึงความสงสัย "ตะวันแค่คิดว่าถ้ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน คนที่น่าสงสารที่สุดก็คือ...คุณลูอิสนะ""มันก็มีปากทำไมไม่พูดออกมา หลักฐานก็คาห้อง ถ้าไม่จริงมันจะยอมรับทำไม" แดเนียลเริ่มโมโหพอเห็นเมียเข้าข้างคนอื่น "กินเข้าไปเถอะ จะได้กลับไปหาอะไรทำกัน" แดเนียลพูดพร้อมกับเล่นหูเล่นตา จนไม่รู้เลยว่าอีกมุมหนึ่งของห้องอาหารมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังจับตามองพวกเขาอยู่"คุณไม่ไปทักลูกชายคุณสักหน่อยหรือคะ" วีรญากระซิบถามนิโคลัส เธอแค่มองก็รู้แล้วว่านิโคลัสกำลังสนใจในตัวผู้หญิงที่นั่งกินข้าวอยู่กับแดเนียลลูกชายของเขา"ฉันไปแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้" เขาหันมาดุวีรญา "เธอเองก็เตรียมตัวให้ดีล่ะ ฉันรู้สึกว่าคุณหวางเขากำลังสนใจเธออยู่" "นี่คุณจะให้ฉัน..." "ฉันบอกให้ทำอะไรเธอก็ต้องทำ" นิโคลัสกัดฟันพร้อมกับดุผู้หญิงของเขา วีรญาพูดไม่ทั

เวลาบนรถที่เคยนั่งจนชินผ่านไปช้าราวกับโลกหยุดหมุน ทานตะวันนั่งเกร็งจนเหงื่อท่วมตัว ในที่สุดก็มาถึงที่เรียนจนได้ สาวน้อยรีบลงจากรถทันที "ขอบคุณนะคะ" ลงจากรถได้ก็รีบกล่าวขอบคุณเพื่อที่จะหนีไปจากตรงนี้สักที"กลัวไปเรียนไม่ทันหรือกลัวฉันล่ะ" นิโคลัสถามแกมหยอก"กลัวไปเรียนไม่ทันค่ะ" สาวน้อยรีบร้อนตอบ"หวังว่าจะได้เจอเธออีกนะ""ค่ะ" ตอบรับไปส่งๆ แววตาที่เขามองมามันช่างน่าขนลุก ขออย่าได้เจอกันอีกเลยในที่สุดนิโคลัสก็จากเธอไป ทานตะวันถอนหายใจยาวโล่งอกไปที อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้น่ากลัวถึงขนาดนั้นหรอก"โอ้ย" ร่างบางถูกกระชากจากด้านหลัง ทานตะวันร้องลั่นด้วยความตกใจ มือหนาตะบบปิดปากบางอย่างว่องไว ก่อนที่จะมัดปิดด้วยผ้า ชายฉกรรจ์ 2 คนช่วยกันยกทานตะวันขึ้นรถแล้วมัดแขนมัดขา ทานตะวันได้แต่ดิ้นหวังให้เชือกหลุด แต่วิตมันก็แน่นหนาเหลือเกิน ขืนดิ้นต่อไปคงหมดแรงแน่ ยายจ๋าตะวันกลัว ทานตะวันมองไปรอบๆ ในระยะตามองเห็น เห็นผู้ชาย 2 คนนั่งคุมเธออยู่รวมคนขับด้วยก็คง 3 คน พวกนี้เป็นใครล่ะ แดเนียลคุณอยู่ที่ไหน มาช่วยฉันด้วย ฉันกลัว ฉันกลัวไม่ได้กลับไปเจอคุณอีก รีบมาช่วยฉันนะทางฝั่งแดเนียลอาการมึนหัวหลังจากถูกตีด้ว

ทานตะวันถูกพาตัวย้อนกลับไปที่บ้านของนิโคลัส ส่วนแดเนียลนั้น โมเลนได้โทรสั่งให้ลูกน้องพามาส่งที่บ้านในสภาพถูกมัดมือมัดปากแน่นหนา"คุณแดเนียล!"ทานตะวันตะโกนสุดเสียงเมื่อได้เห็นคนที่กำลังถูกฉุดกระชากเข้ามาในห้อง แม้เขาจะถูกมัดมือมัดปากและอยู่ในสภาพที่สะบักสะบอมจากการถูกทำร้าย ทว่าเธอก็จดจำเขาได้ดีในทันที เมื่อได้ยินเสียงร้องตะโกนของหญิงสาว คนที่ถูกมัดอยู่ถึงกับตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขามองหาต้นเสียงและพบว่าเป็นทานตะวันจริงๆ และยิ่งไปกว่านั้น ชายที่ปิดบังใบหน้าที่เขาสงสัยว่าเป็นโมเลน... มันก็คือโมเลนจริงๆ อันที่จริงแดเนียลมั่นใจตั้งแต่รถแล่นเข้ามาจอดแล้ว เพราะเขาจำบ้านของตัวเองได้ดี และคนที่สั่งเรื่องระยำแบบนี้ได้ ก็คงมีแค่พ่อของเขาคนเดียวแน่ๆ"อื้อ!!! อื้ออื้ออื้ออออ" แดเนียลทั้งดิ้นและพยายามส่งเสียงลอดผ้าพัลวัน ทว่าฟังไม่รู้เรื่อง แต่โมเลนก็พอเดาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังด่าทอเขาอย่างเคียดแค้น"แกะปากออก" โมเลนหันไปสั่งลูกน้องเสียงเบา "คุณแดเนียล!!!" ทานตะวันสลัดตัวหลุด ร่างบางวิ่งเข้าไปพุ่งใส่แดเนียลด้วยความห่วงใย แต่กลับถูกโมเลนคว้าตัวดึงรั้งไว้ทัน"ทำแบบนี้ทำไมโมเลน!" ทันทีที่ปากเป็นอิสระ