Semua Bab คุณหนูใหญ่เกิดใหม่ทวงคืนวาสนา: Bab 11 - Bab 20

เสียงดนตรีคลาสสิกดังคลอเบาๆ ภายในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมหนานจิงแกรนด์ แขกผู้มีเกียรติจากตระกูลผู้ทรงอิทธิพลในเมืองต่างทยอยเข้ามา รวมไปถึงพนักงานระดับสูงของเจียงกรุ๊ปที่เข้ามาร่วมงานนี้ด้วยคืนนี้เป็นค่ำคืนสำคัญของตระกูลเจียง คืนที่คุณหนูใหญ่เจียงหลินเยว่จะถูกเปิดตัวอย่างเป็นทางการ หลังจากพลัดพรากไปกว่าสิบสามปีหญิงสาวในชุดกี่เพ้าร่วมสมัยสีงาช้างยืนอยู่ท่ามกลางแสงแฟลช ผมยาวดำขลับถูกรวบขึ้นอย่างเรียบหรู ใบหน้าขาวนวลงดงามตามวัย แต่ดวงตานั้นสงบนิ่งราวกับคนที่ผ่านโลกมามากแล้ว“คุณหนูเจียง สวยจริงๆ เหมือนคุณหลิวไม่มีผิด”เสียงชมเชยดังทั่วงาน แต่สายตาบางคู่กลับแฝงความริษยาและจับผิด เจียงหลิงฮวาลูกพี่ลูกน้องวัยสิบเจ็ดที่เธอสวมชุดที่สั่งตัดเพียงไม่กี่ร้อยหยวนเจียงหลินเยว่มองผู้คนรอบตัวด้วยรอยยิ้มสุภาพ เธอรู้ดีว่าคืนนี้เป็นคืนสำคัญที่จัดมาเพื่อเธอ จะทำให้พ่อแม่เสียหน้าไม่ได้“นั่น ตระกูลกู้เข้ามาแล้ว”หลินเยว่หันไปตามเสียง ชายหนุ่มร่างสูงในสูทสีดำเดินเข้ามาด้วยท่วงท่ามั่นคง ข้างกายคือบิดามารดาของเขาที่เดินเข้ามาในห้องจัด

บนโต๊ะหนังสือในห้องของกู้อี้เฉิน เอกสารและหนังสือเรียนกองอยู่เต็มไปหมด เขาพลิกหน้าหนังสืออย่างใจเย็นปลายดินสอเคาะเบาๆ บนขอบโต๊ะเป็นจังหวะ แต่ที่มุมปากนั้นกลับมีรอยยิ้มอ่อนโยนแต้มอยู่แทบจะตลอดเวลา“เดือนหน้าก็จะสอบเสร็จแล้วสินะ” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางเอนพิงพนักเก้าอี้ ภาพหญิงสาวในงานเลี้ยงเมื่อไม่กี่วันก่อนยังคงติดอยู่ในหัวเจียงหลินเยว่ คู่หมั้นอย่างถูกต้องตามคำสัญญาของตระกูล เพียงแค่คิดถึงรอยยิ้มของเธอ หัวใจก็เต้นแรงอย่างไร้เหตุผลแค่คิดว่าจะได้ติวให้เธอ ก็อดทนให้ถึงวันนั้นไม่ได้แล้วเขาเปิดหนังสือหน้าใหม่ แต่ตัวอักษรบนกระดาษกลับดูชัดเจนกว่าทุกวัน สมองโล่งปลอดโปร่ง ราวกับไม่มีเรื่องให้ต้องกังวล ทุกประโยคที่อ่าน ทุกสูตรที่ท่อง ลื่นไหลราวกับมีแรงผลักจากข้างในเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง เมื่อเขาปิดหนังสือหน้าสุดท้าย รอยยิ้มก็ยังไม่จางหายจากใบหน้า ก่อนจะลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจแล้วลงไปด้านล่างเพื่อใช้โทรศัพท์ในห้องนั่งเล่นเขาเปิดสมุดโทรศัพท์ก่อนหมุนแป้นวงกลมตามหมายเลขของบ้านตระกูลเจียง เสียงสัญญาณดังขึ้นสองครั้ง ก่อนจะได้ยินเสีย

ในห้องเยี่ยมของเรือนจำหนานจิง หลินชิงอวี้มองผู้มาเยี่ยมเยียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง เธออ้อนวอนเท่าไรก็ไม่ได้ผล หากเป็นเช่นนั้นก็อย่าหวังว่าอีกฝ่ายจะมีความสงบสุขเลย“พี่อี้เฉิน ฉันเกือบลืมไปเลย” เธอมองไปที่กู้อี้เฉินแล้วเสียงแผดดังขึ้น“คงไม่รู้สินะว่าอาเยว่กลับสู่ตระกูลใหญ่แล้ว เธอต้องแต่งงานกับคู่หมั้นทายาทเศรษฐี เธอไม่ได้บอกเพราะต้องการหลอกใช้พี่ หรือว่าพี่รู้แล้วว่าเธอรวยถึงได้เกาะติดเธอแบบนี้”น้ำเสียงนั้นเย้ยหยัน แต่ว่าเจียงหลินเยว่กลับอมยิ้ม ในขณะที่กู้อี้เฉินทำสีหน้านิ่ง ไม่สะทกสะท้าน หลินชิงอวี้จึงได้แต่โมโห“แล้วอย่างไร พี่อี้เฉินรู้เรื่องฉันแล้วทำไม” เจียงหลินเยว่หลอกล่อให้อีกฝ่ายยิ่งพูด จะได้ยิ่งหน้าแตกยับ“อาเยว่ ทำไมเธอยังยิ้มได้ หรือเธอคิดจะเลี้ยงเขาเป็นนกขมิ้น[1]น้อยของเธอ หึ เธอเองก็มีด้านมืดสินะ ฮ่าๆ” หลินชิงอวี้หัวเราะอย่างสมเพช“ถ้าฉันพ้นโทษ เรื่องของแกกับเขา ฉันจะทำให้ทั่วเมืองหนานจิงรู้กันให้ทั่ว คุณหนูเจียงผู้ใฝ่ต่ำรักกับนักศึกษายากจน คบชู้ลับหลังตระกูลกู

หลังเลิกเรียนในช่วงบ่าย เจียงเอ้อหลุน เดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแบบเสแสร้ง เจียงหลิงฮวาเห็นว่าบิดามารับก็ลุกขึ้นทันที“พ่อคะ หนูเรียนเสร็จพอดี” เธอบอกอย่างกระตือรือร้น เรียนมาทั้งสัปดาห์ก็ปวดสมองแล้ว ยังส่งเธอมาเรียนเป็นเพื่อนเจียงหลินเยว่ในวันหยุดอีก“งั้นรีบเอากระเป๋าไปไว้ในรถก่อน พ่อมีเรื่องจะคุยกับหลินเยว่” เสียงเอ้อหลุนแข็งจนลูกสาวชะงักเจียงหลิงฮวาเหลือบตามองพี่สาวต่างสถานะหนึ่งครั้ง ก่อนกลั้นใจเดินออกไปตามคำสั่ง เสียงกระแทกประตูเบาๆ ทำให้บรรยากาศว่างเปล่ากลายเป็นเย็นเฉียบอย่างรวดเร็วกู้อี้เฉินที่ยืนใกล้ประตูมองเห็นแววตาไม่ดีของชายวัยกลางคนตรงหน้าจึงเอ่ยขึ้นเบาๆ“ฉันกลับก่อนนะอาเยว่ พรุ่งนี้โทรหา”“ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ” เธอส่งเขาออกไปถึงหน้าประตูกู้อี้เฉินยิ้มอ่อนโยนก่อนหันกลับไปขึ้นรถ รอยยิ้มนั้นทำให้หัวใจเธออุ่นขึ้น แต่มันหายวับทันทีเมื่อเดินเข้าบ้านอีกครั้งเจียงเอ้อหลุนยืนกอดอกอยู่กลางห้อง สายตาเขากวาดมองเธอขึ้นลงราวกับประเมินสินค้าที่ตัวเองลงทุนไปอย่างเสียไม่ได้

เสียงพลิกหน้าหนังสือดังเบาๆ ภายในห้องอาหารที่ถูกปรับเป็นห้องทบทวนหนังสือชั่วคราว กู้อี้เฉินกำลังขีดเส้นอธิบายสมการให้เจียงหลินเยว่ดู เขายิ้มอย่างอารมณ์ดีตั้งแต่มาถึง เพราะวันปกติเจียงหลิงฮวาไปเรียนที่โรงเรียน จึงไม่ได้มานั่งเป็นก้างชิ้นโตเหมือนอย่างที่ผ่านมา“ตรงนี้ถ้าเปลี่ยนรูปแบบใหม่จะได้ลัดขั้นตอนได้ ลองทำดูสิ”เจียงหลินเยว่พยักหน้า จดตามอย่างตั้งใจ ก่อนลงมือเขียนคำตอบได้ครบและถูกต้อง กู้อี้เฉินมองแล้วก็ยิ้มกว้าง“เก่งมาก พื้นฐานดีจริงๆ ฉันสอนอะไรไปครั้งเดียวก็เข้าใจหมด”“ขอบคุณค่ะ พี่อี้เฉินสอนดีด้วย ฉันถึงทำได้” หญิงสาวยิ้มรับคำชมอย่างสุภาพทั้งสองตั้งใจที่จะทบทวนตำราเรียนไปด้วยกัน จนเมื่อหมดเวลา กู้อี้เฉินเก็บหนังสืออย่างเสียดายที่ต้องกลับไป“งั้นวันนี้ถึงนี่นะ เดี๋ยวฉันกลับก่อน ไว้เจอกันพรุ่งนี้”“อยู่กินมื้อเที่ยงด้วยกันก่อนสิคะ หรือว่าพี่อี้เฉินรีบไปทำงาน” เธอชักชวนเขาหากเป็นวันหยุดที่มีญาติผู้น้องเรียนอยู่ด้วย เขาต้องสอนถึงช่วงบ่ายและรับประทานมื้อเที่ยงด้วยก