Semua Bab คุณหนูใหญ่เกิดใหม่ทวงคืนวาสนา: Bab 41 - Bab 50

หน่วยงานความปลอดภัยสาธารณะได้รับเบาะแสครบถ้วนจากกู้อี้เฉิน จึงรวบรวมกำลังอย่างรวดเร็วและเดินทางไปยังบ้านนอกเมืองตามพิกัดที่สืบหาเจอเมื่อเจ้าหน้าที่ไปถึง บ้านไม้เก่าเงียบสนิท แต่ภายในกลับมีกลิ่นเหม็นอับของเลือดและความชื้น พอพังประตูห้องเก็บฟืนเข้าไปก็พบหญิงสาวสามคนในสภาพอิดโรย และร่างเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำจากแส้หญิงสองคนร้องไห้ทันทีเมื่อเห็นเจ้าหน้าที่ ริมฝีปากที่สั่นเทาของพวกเธอไม่มีแรงแม้แต่จะขอความช่วยเหลือสุดท้ายในชีวิตเจ้าหน้าที่รีบเข้าไปช่วยเหลือทั้งสอง และอีกคนที่นอนอยู่นั้นเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณ ดูจากร่างกายที่เริ่มแข็งบ่งบอกว่าเพิ่งเสียชีวิตได้ไม่นานนักอีกด้านหนึ่งในขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังตรวจสอบบริเวณบ้าน ซ่งเถากับภรรยาก็แตกตื่นพยายามหนีไปคนละทิศละทาง เขาวิ่งไปแบบไม่คิดชีวิต จนเหยียบพลาดตกลงไปในหลุมขนาดใหญ่ที่เขาและภรรยาขุดเอาไว้แม้จะเจ็บขาแต่ก็กลั้นเสียงร้อง ซ่งเถาได้แต่หลบอยู่ในความมืดอย่างเงียบๆเพื่อไม่ให้ตนเองถูกจับในขณะเดียวกันจางลี่ซูถูกเจ้าหน้าที่จับกุมตัวได้ขณะพยายามย่องออกประตูหลังบ้าน ตอนแรกเธอตะโกนดิ้นรน แต่พอเห็นเจ้าหน้

หน้าโรงแรมหนานจิงแกรนด์คึกคักด้วยผู้คนที่เข้าออก ทั้งแขกที่มาพัก ทั้งที่มาใช้บริการที่ห้องอาหาร แต่เสียงหนึ่งก็ดังแหวกความวุ่นวายนั้นขึ้นมาอย่างชัดเจน“สามีฉันอยู่ห้องไหน เขามาพักกับใคร บอกมาสิ!” ไป๋ซู่ ในชุดคลุมไหล่สีเข้มเข้ามาพร้อมแรงโมโห เธอไม่ได้กรีดร้องด้วยความเสียใจ แต่กำลังแสดงบทภรรยาที่กำลังตามอาละวาดสามี“แม่คะ ใจเย็นๆ หน่อยสิคะ ดูสิคนมองกันหมดแล้ว” เจียงหลิงฮวาแกล้งร้องเตือนมารดาเสียงดัง“เงียบ วันนี้แกต้องเปิดหูเปิดตาว่าพ่อแกเป็นคนอย่างไร”เสียงโวยวายทำให้แขกหลายคนมอง และที่สำคัญนักข่าวที่ดักรอทำข่าวฉาวของตระกูลเจียง ตามที่มีคนส่งข่าวให้หันขวับมามองในทันที“คุณผู้หญิง มีเรื่องทะเลาะกับสามีหรือครับ”“สามีคุณเป็นคนตระกูลเจียงจริงหรือไม่”ไป๋ซู่จงใจพูดเสียงดังให้ทุกคนได้ยิน “ใช่ สามีฉันเจียงเอ้อหลุนนอกใจ วันนี้ฉันจะจับมันให้ได้คาห้อง ให้ทุกคนเห็นกับตา”ท่ามกลางความชุลมุน พนักงานทำความสะอาดคนหนึ่งที่เข็นรถผ้าปูออกมาจากลิฟต์ หันมองไป๋ซู่แล้วรีบเดินเข้

บนโต๊ะอาหารในวันตรุษจีน มีทั้งเกี๊ยวน้ำมงคล ไก่อบน้ำผึ้ง หมูสามชั้นผัดเปรี้ยวหวาน เต้าหู้ทอดสามรส และปลานึ่งที่หลิวเฟยตั้งใจทำให้ทุกคนในครอบครัวเจียงฉีเหลียนยกถ้วยชาเบาๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่อบอุ่น“ปีนี้ ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี พ่ออยากประกาศให้ชัดเจนบริษัทเจียงอิเล็กทรอนิกส์พ่อจะมอบให้จิ่งชวน”เจียงจิ่งชวนที่กำลังก้มคีบผักแทบสำลัก ส่วนเจียงหลินเยว่ชะงักไปเล็กน้อย เขาพูดต่อทันที“ส่วนเจียงหลิวเทคโนโลยีจะเป็นของเจียวเจียว”หลิวเฟยมองลูกสาวด้วยความภูมิใจ เจียงหลินเยว่เองยิ้มอ่อนๆ เธอไม่ได้ตกใจ แต่รู้สึกถึงความไว้ใจและความรักที่พ่อแม่มีให้“แต่อย่าลืม พี่น้องสองคนห้ามแก่งแย่งกันเด็ดขาด พ่อไม่อยากเห็นลูกๆ มีปัญหาทั้งที่พวกเราผ่านอะไรมาด้วยกันขนาดนี้ ไม่อยากให้ต้องแก่งแย่งกันเหมือนอารองของลูก”“พ่อครับ ผมกลัวพี่สาวจะไม่สุขสบาย ผมนะ ไม่คิดแย่งใครหรอก” เจียงจิ่งชวนรีบพูดขึ้นมา“หนูขอบคุณพ่อกับแม่ที่รักหนูและวางใจจะยกบริษัทให้บริหาร และฉันขอบคุณนายนะจิ่งชวน ที่ไม่หู

หลังมื้ออาหารเช้า ทุกคนพร้อมหน้ากันที่ห้องนั่งเล่นเพื่อพูดคุยกันในวันหยุดที่อยู่พร้อมหน้า ลู่ซูหลานหันมาลูบไหล่ลูกสะใภ้เบาๆ“วันนี้หน้าซีดไปหน่อยลูก นอนไม่พอหรือเปล่า หรือว่าลูกชายของแม่รังแกหนู” น้ำเสียงอ่อนโยนแบบแม่แท้ๆ ทำให้เจียงหลินเยว่ฝืนยิ้ม“เมื่อคืนฝันร้ายค่ะ แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้วค่ะแม่”กู้อี้เฉินที่นั่งข้างๆ แค่เอื้อมมือมาวางบนหลังมือภรรยา ไม่พูดอะไรแต่แววตาบ่งบอกถึงความห่วงใยที่เปี่ยมล้น“เมื่อคืนฝันร้ายจนละเมอร้องไห้ออกมา ผมตกใจแทบแย่เลยครับ ทั้งเป็นห่วง ทั้งกังวล สงสัยต้องไปทำบุญเพื่อขจัดฝันร้ายเสียแล้ว” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล“ไม่ต้องถึงขั้นนั้นหรอกมั้งคะ” หญิงสาวหันไปพูดแล้วยืนให้เขา สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ที่ท้องฟ้าอึมครึมคล้ายฝนจะตก“หน้าฝนทีไร ฉันมักจะฝันร้ายเสมอค่ะ” เธอพูดเสียงเบา สายฝนที่ชุ่มฉ่ำสำหรับเธอแล้วมันคือสายน้ำที่ไหลผ่านดินกลบหน้าในคืนที่เธอตายเมื่อชาติก่อนขณะเดียวกัน กู้หมิงยวนยังถือหนังสือพิมพ์อยู่ สีหน้าขรึมขึ้นเรื่อยๆ เพราะข่าวที่

คลังสินค้ากว้างใหญ่ของบริษัทเจียงอิเล็กทรอนิกส์เต็มไปด้วยพนักงานที่กำลังทำงานอย่างแข็งขันเจียงจิ่งชวนในชุดสูทเรียบเนี้ยบเดินตรวจงานด้วยสีหน้าเคร่งขรึม มือถือแฟ้มเอกสารพลิกอ่านรายละเอียดการกระจายสินค้าไปยังร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าในเครืออย่างตั้งใจ“ล็อตนี้ต้องส่งให้ครบภายในพรุ่งนี้นะครับ ถ้า....” เขายังพูดไม่ทันจบก็มีเสียงเล็กๆ ดังแหลมใสจากด้านหลัง“น้าจิ่งชวน” เด็กหญิงตัวกลมวัยสามขวบผมถักเปียสองข้างวิ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่ไม่เหมาะกับพื้นที่คลังสินค้าแต่ก่อนที่ซ่งหว่านหนิงเลขานุการสาวจะทันร้องเตือนเด็กน้อย เจียงจิ่งชวนที่ปกติทำหน้าตาขรึมก็หันกลับมาแทบจะทันที สีหน้าที่เคร่งขรึมหายวับไป เหลือเพียงรอยยิ้มกว้างที่ไม่ค่อยมีใครในบริษัทได้เห็นบ่อยนัก“หรานหร่าน มานี่สิ” เสียงเขานุ่มขึ้นจนคนข้างๆ อ้าปากค้างเด็กน้อยพุ่งเข้ามากอดขา ผู้บริหารหนุ่มก้มลงอุ้มหลานสาวขึ้นด้วยความคล่องแคล่ว แล้วยกเจ้าตัวเล็กขึ้นไปนั่งบนบ่าอย่างเคยชินกู้หรานหร่านหัวเราะคิกคัก มือเล็กๆ สองข้างกำผมน้าชายไว้แน่น“บึ๊นๆ น