Semua Bab คุณหนูใหญ่เกิดใหม่ทวงคืนวาสนา: Bab 21 - Bab 30

เจียงเอ้อหลุนขับรถอย่างลนลานมาถึงศูนย์รับเลี้ยงเด็กกำพร้าเมืองหนานจิง เพื่อหาหลี่หนิงพยานคนสำคัญของการสวมรอยที่เขาให้สลับตัวเด็กเขาโพล่งถามเจ้าหน้าที่ด้วยน้ำเสียงร้อนรน “หลี่หนิงล่ะอยู่ไหน ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเธอ”เจ้าหน้าที่มองหน้าเขาอย่างงงงวย ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง“คุณไม่รู้หรือคะ ผู้ดูแลหลี่ถูกตำรวจจับไปเมื่อเดือนก่อนค่ะ ข้อหาปลอมแปลงเอกสารแล้วก็วางแผนสวมรอยเป็นคนอื่น”เสียงในหูเจียงเอ้อหลุนเงียบลงทันที เขาชาไปทั้งตัว ขาแทบทรุด “ถูกจับแล้วอย่างนั้นหรือ”เจ้าหน้าที่พยักหน้า “ใช่ค่ะ พอโดนคดีนี้ก็มีอีกหลายคดีผุดขึ้นมา เห็นว่าได้รับโทษหนักพอสมควรเลยนะคะ เด็กในศูนย์ที่สวมรอยก็ถูกจับไปด้วย”เจียงเอ้อหลุนนิ่งค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสยองที่แล่นขึ้นแทรกซึมเข้ากระดูก ถ้าหลี่หนิงและเด็กที่สวมรอยถูกจับ นั่นหมายความว่าเด็กสาวที่อยู่ในบ้านตระกูลเจียงตอนนี้คือตัวจริงอย่างไม่ต้องสงสัยและคนที่รู้เรื่องการสวมรอย คนที่สมรู้ร่วมคิดและผู้ว่าจ้าง ก็คือเขาเองเขากลืนน้ำลายฝืดๆ หัวใจเต้นแรง

ชีวิตของเจียงเอ้อหลุนตอนนี้เหมือนเรือที่กำลังรั่วพร้อมกันหลายรู เขายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดใหญ่กลางใจเมืองหนานจิง เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก แม้แต่อากาศในฤดูหนาวก็ไม่อาจทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาได้บนโต๊ะ มีใบสั่งซื้อกองพะเนิน ยอดตัวเลขแดงเด่นชัด ต้นทุนสูงกว่ายอดขายหลายเท่า“ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้” เขากระแทกเอกสารลงโต๊ะเสียงดัง ภรรยาที่ช่วยดูแลร้านรีบวิ่งเข้ามา“บอกแล้วว่าอย่าลดราคามากเกินไป คุณลดแลกแจกแถมเรียกลูกค้า แต่ไม่ดูราคาทุนก่อนเลย” เธอบ่นให้สามีเจียงเอ้อหลุนหงุดหงิด “ฉันคิดว่าพี่ใหญ่จะส่งสินค้ามาให้ในราคาพิเศษ หรือไม่ก็ขอมาขายได้ในราคาต่ำกว่าต้นทุน ทำไมต้องให้เราจ่ายเต็มราคา” “เพราะตอนนี้คุณไม่ได้อยู่ในเจียงกรุ๊ปอีกแล้วไง ร้านนี้เป็นของเราจริงๆ แล้ว จะคิดว่ามีพี่ชายคอยช่วยเหมือนเมื่อก่อน มันไม่ได้แล้วนะ” ภรรยามองเขาด้วยความผิดหวังลึกๆ  คำพูดนั้นเหมือนมีดแทงเข้าเต็มกลางอกเขาเม้มปากแน่น รู้ดีว่าตอนนี้พี่ชายไม่คิดจะช่วยอีกต่อไปแล้ว“งั้นฉันจะเรียกกำไร

ลมหนาวต้นพัดผ่านบ้านหลังใหญ่ในเมืองหนานจิง เจียงจิ่งชวนวัยสิบหก เดินลากกระเป๋าเดินทางมาในชุดลำลองยืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้าน สายตาของเขายังมีความระแวงบางอย่าง เจียงเอ้อหลุนเขียนจดหมายมานักต่อนักว่าพี่สาวแย่งความรักไปทั้งหมด พ่อแม่ไม่ต้องการเขาอีกแล้วเขาเดินทางกลับมาเพื่อฉลองเทศกาลตรุษจีนโดยไม่แจ้งให้คนที่บ้านรู้ล่วงหน้า อยากรู้นักว่าพวกเขาเห็นตนมาแบบกะทันหันแบบนี้จะมีสีหน้าอย่างไรพอประตูรั้วเปิดออกเขาก็เดินเข้าไปตามทางที่เข้าสู่ตัวบ้าน เมื่อถึงหน้าประตูเสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นอย่างตื่นเต้น“จิ่งชวน”เป็นเสียงของหลิวเฟย เธอวิ่งเข้ามากอดเขาเต็มแรงจนเด็กหนุ่มเกือบตั้งตัวไม่ทัน บิดาเดินตามมาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น และด้านหลังคือเจียงหลินเยว่ พี่สาวที่ยืนมองเขาด้วยแววตาอ่อนโยนความอุ่นจากกอดแรกทำให้จิ่งชวนชะงัก มันต่างจากสิ่งที่อารองเขียนมาโดยสิ้นเชิง ไม่ใช่ความเย็นชาไม่ต้องการเขาอย่างในจดหมายที่บอก หากแต่เป็นความคิดถึงที่ท่วมท้น“จิ่งชวน นี่พี่สาวของลูก เจียวเจียวนี่คือน้องชายของลูก ทำความรู้จักกันเอาไว้สิ”เจียงห

ระหว่างรอให้มหาวิทยาลัยเปิดเรียน เจียงหลินเยว่ก็ขอมารดาเข้าไปเรียนรู้งานที่บริษัทเจียงหลิวเทคโนโลยีแม้จะเป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเจียง แต่เช้าวันนี้ เจียงหลินเยว่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ต้อนรับในชุดพนักงานเรียบง่าย ดวงตาเป็นประกายมุ่งมั่น“ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่าจะติดต่อเรื่องใดคะ” เธอก้มศีรษะต้อนรับผู้มาติดต่ออย่างสุภาพ น้ำเสียงหวานชัดเจน พนักงานอาวุโสที่อยู่ใกล้ๆ มองด้วยความเอ็นดู“ผมอยากได้คอมพิวเตอร์ไว้ใช้งานในสำนักงานครับ”“ได้ค่ะ” เธอยิ้มแย้มแล้วเดินนำลูกค้าไปยังแผนกขาย ก่อนที่จะเดินกลับมายืนประจำที่“คุณหนูทำได้ดีมากค่ะ ท่าทางเป็นมืออาชีพมาก” “คุณหนูน่ารักมากค่ะ ลูกค้าชอบแน่ๆ แบบนี้” อีกคนก็เสริมขึ้นมาอย่างชื่นชมบรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่น ไม่มีใครถือยศถือตัว และหลายคนยังแอบชื่นชมในใจว่าทายาทหนึ่งในสองของบริษัท กลับยอมเริ่มต้นจากงานพื้นฐานที่สุด น่าชื่นชมจริงๆก่อนถึงเวลาพักกลางวัน ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีเรียบ กางเกงสแลคเข้ารูป ใบหน้าคมสะอาดตา ก้าวเข้ามาพ

เปิดเทอมวันแรกของมหาวิทยาลัยหนานจิง ไอแดดอ่อนๆ ทำให้เจียงหลินเยว่รู้สึกเหมือนได้เริ่มต้นชีวิตใหม่จริงๆ ในชีวิตที่โชคดีและราบรื่นในชาตินี้หญิงสาววัยสิบเก้าสะพายกระเป๋า เปลี่ยนเป็นชุดนักศึกษาเรียบง่าย ดูโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นอีกระดับ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความดีใจที่เก็บไว้ไม่มิดแต่ยังไม่ทันเดินเข้าอาคารเรียน ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง“เสวยสุขในฐานะคุณหนู จนคิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูจริงๆ ไปแล้ว” เจียงหลิงฮวาในชุดนักศึกษาคณะออกแบบเสื้อผ้า เดินมากับจ้าวเพ่ยเพ่ยที่มองเจียงหลินเยว่ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างดูแคลนลูกสาวนายพลยกคางขึ้น “เรียนบริการธุรกิจสาขาเศรษฐศาสตร์เนี่ยนะ หึ ผู้หญิงส่วนใหญ่ไม่เลือกเรียนกันหรอก” “ใช่ๆ คนที่ไม่มีความคิดสร้างสรรค์ก็ต้องเรียนอะไรแบบนั้นล่ะเนอะ หรือไม่ก็เรียนเพื่อเอาใจคุณลุงใหญ่” เจียงหลิงฮวาพยักหน้าเยาะเจียงหลินเยว่ยิ้มบางๆ ไม่โกรธ ไม่สะทกสะเทือน รอยยิ้มของเธอสงบจนทำให้สองคนนั้นรู้สึกเหมือนกำลังถูกมองย้อนกลับมาอย่างเหนือกว่า“ทุกสาขามีเส้นทางของตัวเองค