คุณหนูใหญ่เกิดใหม่ทวงคืนวาสนา

เสียงฝนกระหน่ำลงมาผ่านกระเบื้องที่ผุเป็นรอยแยก หยดน้ำเย็นเฉียบไหลผ่านใบหน้าซีดของหลินเยว่ เธอนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นห้องเย็นจัด มือทั้งสองข้างถูกมัดไว้ด้วยเชือกเปื้อนเลือด แผลบนแขนและหลังเต็มไปด้วยรอยแส้ รอยแผลใหม่ซ้อนทับรอยเก่าจนแทบมองไม่ออกว่าเนื้อส่วนไหนยังไม่ถูกฉีก“นี่คือสิ่งที่เธอสมควรได้รับ” เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นจากมุมห้อง เสียงนั้นหญิงสาวจำได้แม่นยำเสียจนหัวใจแทบหยุดเต้นหลินชิงอวี้ คนที่เคยเป็นเหมือนน้องสาวของเธอในบ้านเด็กกำพร้าที่เติบโตมาด้วยกัน คนที่เธอเคยแบ่งข้าวให้ตอนอีกฝ่ายหิว คนที่เธอเคยปกป้องจากเด็กโตในศูนย์ แต่วันนี้ คนคนนั้นกลับมองเธอด้วยแววตาเย็นชาเหมือนมองขยะกองหนึ่ง“ชิงอวี้ ทำไมถึงทำแบบนี้ ฉันไปทำอะไรให้เธอ” เสียงของหลินเยว่สั่นพร่า จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนเองหลินชิงอวี้หรือตอนนี้เปลี่ยนแซ่ไปใช้แซ่เจียงตามครอบครัวของเธอแล้ว เธอมีชีวิตที่สุขสบายกับครอบครัวที่ตามหาเธอจนพบ แต่งงานกับชายที่คนทั้งเมืองหนานจิงหมายปอง ชีวิตที่ดีขนาดนี้จะมาอะไรกับคนที่ชีวิตตกต่ำอย่างเธอขณะที่หลินชิงอวี้หรือในตอนนี้คือคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเจียง เจียงชิงอวี้ ถูกครอบครัวที่แ

หลินเส้าเหม่ย ผู้ดูแลศูนย์รับเลี้ยงเด็กกำพร้าหนานจิง หญิงวัยห้าสิบต้นๆ ที่โอบอ้อมและมีเมตตา เธอกำลังนั่งอยู่หน้ากองเอกสารใบเสร็จต่างๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“แม่หลินคะ” เสียงของหลินเยว่ดังขึ้นหญิงวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นมองแล้วยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มที่อิดโรยด้วยความเหนื่อยล้า“อาเยว่ มีอะไรหรือไม่”หลินเยว่ไม่เคยโกหกหรือปิดบังหลินเส้าเหม่ยเลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้สำคัญมาก เธอไม่อยากให้มีอะไรผิดแผน“ฉันอายุครบสิบแปดแล้ว ตามกฎของศูนย์รับเลี้ยงจะต้องออกไปหาเลี้ยงตนเอง จึงอยากจะขออนุญาตแม่หลินออกไปหางานทำค่ะ” เธอพูดจุดประสงค์ของตนเองออกมา“เธอสามารถทำงานช่วยแม่ที่นี่ได้นะอาเยว่” หลินเส้าเหม่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน เธอเองก็ดูลูกๆ ในศูนย์นี้เติบใหญ่และออกไปจากศูนย์หลายคนแล้ว แต่กับหลินเยว่นั้นเธอห่วงเป็นพิเศษ เพราะอีกฝ่ายนั้นมักจะใจอ่อนกับคนรอบข้างเสมอ หากออกไปแล้วก็เกรงว่าจะเอาตัวรอดได้ยาก“ฉันคิดดีแล้วค่ะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มที่ดูมั่นใจ แววตาที่ดูเข้มแข็งขึ้นทำให้ผู้ดูแลศูนย์ต้องยอมจำนน“เอาสิ” เธออนุญาตเสียงอ่อนพอหญิงสาวจะหันหลังออกจากห้อง ประตูห้องก็ถูกเคาะ ก่อนที่จะเปิดออกพร้อมด้วยการมาถึงขอ

บ้านตระกูลเจียง ในเมืองหนานจิง ขณะที่หลิวเฟยกำลังดีใจกับผลตรวจที่เธอเพิ่งได้รับ ผลตรวจดีเอ็นเอที่รอมานานกว่าหนึ่งสัปดาห์ ในที่สุดก็มั่นใจได้ว่าหลินเยว่ก็คือเจียงหลันเยว่หรือเจียวเจียว ลูกสาวที่หายตัวไปเมื่อสิบสามปีก่อนเธอเก็บความดีใจนี้ไว้แทบไม่มิด แต่เพราะเชื่อคำพูดของหลินเยว่ จึงยังไม่ทันบอกเรื่องนี้กับเจียงฉีเหลียน สามีซึ่งเป็นหัวหน้าตระกูลเจียงและผู้ก่อตั้งเจียงหลิวเทคโนโลยี ที่มาจากแซ่ของเธอกับสามีรวมกันเมื่อถึงเวลาอาหารเย็น เจียงเอ้อหลุนน้องชายของสามีก็เดินเข้ามาพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้ม“สวัสดีครับพี่ใหญ่ พี่สะใภ้” เขาทักทายอย่างอารมณ์ดี ใบหน้ายิ้มแย้มพร้อมกับชูซองเอกสารในมือ“กินข้าวด้วยกันก่อนสิ” เจียงฉีเหลียนผายมือเชิญน้องชายให้นั่งลงร่วมโต๊ะอาหาร“งั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะครับ” เขาพูดพลางยิ้มมองอาหารบนโต๊ะ“ไก่ตุ๋นเยื่อไผ่นี้ฝีมือพี่สะใภ้แน่ๆ ลาภปากแล้วแท้ๆ” เขาพูดพลางทำตาลุกวาวอย่างชื่นชม“กินเยอะๆ เลยนะ ฉันทำไว้หม้อใหญ่เลย พี่ชายนายชอบมาก” หลิวเฟยยิ้มแย้ม วันนี้เธออารมณ์ดีมากจริงๆในขณะที่แม่บ้านกำลังจัดจานเพิ่มอีกชุดให้แก่เขา เจียงเอ้อหลุนก็พูดถึงธุระของตน“ที่ผมมาวันนี้ก็เพร

ประตูห้องรับรองถูกเปิดออกอีกครั้ง แต่ครั้งนี้คนที่เดินตามหลังหลินเส้าเหม่ยเข้ามาคือหลินเยว่เธอเดินออกมายืนข้างๆ หลินชิงอวี้ช้าๆ สีหน้าไม่ยินดียินร้ายมีเพียงสายตาเย็นเฉียบที่มองตรงไปหลี่หนิง“แม่หลินเล่าให้ฉันฟังระหว่างทางที่เดินมาด้วยกันแล้ว ที่แม่หลี่ขังฉันไว้ในห้องเก็บของ เพราะว่าให้ชิงอวี้มาสวมสถานะของฉันเองหรือคะ” พอมาถึงเธอก็เปิดประเด็นทันทีชิงอวี้หันขวับมาทันที “โกหก! เธออย่ามาแอบอ้าง ฉันต่างหากที่เป็นลูกสาวของตระกูลเจียง”“ใช่ๆ ไม่อย่างนั้นชิงอวี้จะรู้หรือว่าเธอมีชื่อรองว่าเจียวเจียว” หลี่หนิงรีบพูดเสริมหลินเยว่มองพวกเขาทีละคน ก่อนหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นเย็นจนคนฟังขนลุก“แน่ใจหรือคะว่าไม่ได้มีคนวางแผนเอาไว้ล่วงหน้า แล้วบอกข้อมูลของฉันให้ฟังแล้ว” เธอพูดแล้วหันไปมองหน้าหลิวเฟยที่ยิ้มต้อนรับ ก่อนจะมองเลยไปยังผู้ชายอีกคนที่ยิ้มมองเธอด้วยแววตาเป็นประกาย หากเดาไม่ผิดนี่คงเป็นบิดาของเธอ เจียงฉีเหลียน“ถึงเราจะมีปานแดงรูปพระจันทร์เหมือนกัน ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะเป็นล

บ้านเดิมของตระกูลเจียงที่เจียงฉีเหลียนยกให้น้องชายก่อนจะไปซื้อบ้านหลังใหม่แยกไปอยู่กับภรรยา เจียงเอ้อหลุนผู้เป็นเจ้าบ้านกำลังจัดเรียงกล่องเครื่องประดับไข่มุกและห่อของขวัญสีแดงมงคลเพื่อจะนำไปยังบ้านของพี่ชายเจียงหลิงฮวาวัยสิบเจ็ดย่างสิบแปดมองด้วยสายตาที่เบื่อหน่าย“อะไรกัน แค่ลุงใหญ่รับพี่สาวกลับมา พ่อต้องเอาของขวัญไปต้อนรับเธอด้วยหรือคะ สิ้นเปลือง” เธอถามบิดาพร้อมท่าทางที่กอดอกอย่างริษยา“พี่สาวกลับมาทั้งที ลูกน่ะก็ต้องเอาใจเธอไว้ด้วยนะ” เจียงเอ้อหลุนฉลาดพอที่จะไม่บอกลูกสาวถึงแผนการฮุบมรดก เพราะวุฒิภาวะของอีกฝ่ายนั้นยังไม่เพียงพอให้รู้อะไรที่ซับซ้อน“ทำไมหนูต้องเอาใจเธอด้วย”“พ่อบอกให้ทำอะไรก็ทำตามเถอะ” ไป๋ซู่เดินเข้ามานั่งข้างๆ พลางสบตากับสามี แผนการให้ตัวปลอมมาสวมรอยนี้ เธอกับสามีย่อมได้ประโยชน์ในภายหลัง โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้แผนการที่วางไว้นั้นล่มไปแล้ว“ว่าแต่ทำไมพี่ชายคุณไปรับลูกสาวไวจัง ฉันนึกว่าจะไปวันนี้เสียอีก”“สงสัยตื่นเต้นมั้ง คงอยากรับตัวกลับมาใจจะขาดแล้ว ท