Lahat ng Kabanata ng Web of Lies: Drowning from my Brother-in-law's Touch: Kabanata 151 - Kabanata 160

Binuksan ni Caizer ang pinto ng kwarto ni Jenesis, pero laking gulat niya dahil walang tao sa loob. Maayos ang pagkakaayos ng kama, malungkot ang liwanag ng lamp shade, at ramdam na ramdam ang nakakabinging katahimikan.“Jenesis,” tawag niya ulit, mas malakas na ngayon. Hindi niya maitago ang pag-aalala sa boses niya.Walang sumasagot.Sumulyap si Caizer sa wall clock. Alas-diyes y medya na ng gabi.“It’s already late, but she’s still not here,” bulong niya sa sarili habang naninigas ang panga. “Where did that woman go?”Tatalikod na sana siya para lumabas nang biglang bumukas ang pinto. Ang taong kanina pa niya hinahanap ay biglang lumitaw sa tapat niya.“Caizer?” gulat na sabi ni Jenesis. Nanlaki ang mga mata nito at bahagyang naghabol ng hininga.Tumigil si Caizer sa paglakad. Diretsong nakatingin siya sa asawa niya.“Where have you been?” tanong niya nang malamig, pero hindi maikakaila ang pagiging protective sa tono niya.Napalunok si Jenesis. Kapansin-pansin ang mabilis

Nagkulong si Yngrid sa loob ng kanyang silid. Hinayaan niyang nakasara nang mahigpit ang mga kurtina, na para bang wala nang karapatang makita ng mundo sa labas ang kanyang pagbagsak.Hindi lang dahil sa lungkot sa pagkawala ng kanyang anak, kundi dahil na rin sa kahihiyang nararamdaman niya. Hindi niya kayang tumingin sa mukha ng ibang mga miyembro ng pamilya.Alam niyang sa ayaw at sa gusto niya, magiging usap-usapan ito.Siguradong paninindigan siya ni Salome, malumanay kung magsalita pero matalas naman sa harap ng ibang mga manugang. At para kay Yngrid, mas masakit iyon kaysa sa diretsahang pagmumura.Lalo na kung ang mga parinig na iyon ay maririnig din ng mga katulong. Iisipin ng lahat na isa siyang bigong ina.“Should I just go back to Papa’s house?” bulong ni Yngrid nang mahina habang mahigpit na nakahawak sa kanyang kumot.“But if I leave…” nanginginig ang kanyang mga labi. “It’s like I’m admitting that everything between us is already over.”Napabuntong-hininga siya na

Nanlaki ang mga mata ni Jenesis sa gulat. “A-ano po ang ibig ninyong sabihin?” nauutal na tanong niya.Hindi pa man nakakasagot si Daniel, bumukas ang pinto ng living room. Pumasok si Raoul, kalmado ang lakad pero ramdam ang pagbabago ng aura sa paligid. Agad na isinuot ni Daniel ang maskara niya para takpan ang kanyang mukha.“Nothing serious,” sabi ni Daniel nang relax. “I just thought maybe Miss Jenesis was impressed by me.”Magaan ang tono ng boses niya, parang nagbibiro lang. “Because earlier, when I removed my mask… she stared at me without even blinking.”Tumigil sa paglakad si Raoul. Bahagyang kumunot ang noo nito.Pilit na ngumiti si Jenesis. “Pasensya na po, Sir, kung mukhang bastos ang naging reaksyon ko,” mabilis niyang sabi, pilit na nagpapaka-propesyonal. “Wala po akong ibang ibig sabihin. Pakiramdam ko lang po kasi… parang pamilyar ang mukha ninyo.”Dahil sa sinabing iyon, nanigas ang panga ni Raoul. Hindi siya nagkomento, naupo lang siya sa sofa, eksaktong sa tabi

Napatawa nang mahina si Jenesis, isang tawang magaan pero totoo, na nakapagbawas nang kaunti sa tensyon sa loob ng kwarto.“Why are you laughing?” nanliit ang mga mata ni Raoul, ang tono ng boses niya ay malamig pa rin.Ipinasok niya ang dalawang kamay sa bulsa ng pantalon, nanatiling tuwid ang postura at may distansya sa pagitan nila. Diretso ang tingin niya, tumatagos kay Jenesis na nakatayo sa harap niya.“Nakakatawa lang,” sagot ni Jenesis nang relax. “Nagseselos ka? Seryoso?”Hindi sumagot si Raoul. Ang pananahimik niya ang lalong nagpatunay sa inamin niya kanina.Napangiti si Jenesis, pagkatapos ay kusa niyang hinaplos ang tiyan niya kung saan naroon ang bunga ng pagmamahalan nila. Ang bawat galaw niya ay malambot at puno ng pagmamahal.“Baby,” bulong niya, na parang kinakausap ang sanggol sa loob. “Nagseselos ang Daddy mo, anak.”Tumingala siya, sinulyapan si Raoul na may pang-aasar pero puno ng lambing ang mga mata.“...Kahit na wala namang ginagawang masama si Mommy.”

“Jenesis,” tawag ni Raoul mula sa labas ng pintuan ng banyo, mababa ang boses pero nananatiling seryoso. “Are you inside?” tanong niya habang kumakatok nang mahina.Walang sumasagot.Kumunot ang noo ni Raoul. Tinulak niya ang pinto ng banyo, pero walang tao sa loob.“Where is she?” bulong nito sa sarili.Lumapit siya sa mesa ni Jenesis. Nandoon ang cellphone nito, nakapatong nang maayos at patay ang screen. Wala ang may-ari.Bumuntong-hininga nang malalim si Raoul. “It’s already lunch break.”CLICK! Bumukas ang pinto ng opisina. Mabilis na lumingon si Raoul, umaasang si Jenesis ang papasok. Pero si Argus ang pumasok, may dalang paper bag ng pagkain.“Your lunch is here, sir,” ulat ni Argus habang inilalagay ang inorder na pagkain sa mesa at inaayos ito nang maigi.“Have you seen Jenesis?” diretsong tanong ni Raoul.“Secretary Jenesis, sir?” pag-uulit ni Argus. “Hindi po, sir. Pero kanina, nakasabay ko siya sa lobby. After that, naghiwalay na po kami. Hindi ko na po alam kung