Todos los capítulos de Web of Lies: Drowning in My Brother-in-law's Love: Capítulo 531 - Capítulo 540

Kinaumagahan, naghanda na si Jenesis ng almusal para sa asawa niya. Kahit ramdam na ramdam niya ang layo ng loob nilang dalawa, ginagawa pa rin niya ang tungkulin niya bilang asawa nang buong puso.Sa ibabaw ng bedside table, maayos nang nakahanda ang mga gamot ni Raoul. Hinihintay na lang nitong maubos niya ang huling subo bago ito inumin.Umupo si Jenesis sa gilid ng kama at dahan-dahang pinakain ang lalaki. Maingat at matiyaga ang bawat galaw niya, pero wala ni isang salitang lumabas sa pagitan nilang dalawa. Walang ngiti sa mukha ni Jenesis. Wala rin iyong lambing na dati ay palagi niyang ipinapakita kay Raoul.Napansin iyon ni Raoul kaya sa huli ay nagsalita rin siya.“It's up to you if you want to be angry with me or not,” malamig niyang sabi, hindi man lang siya tumingin kay Jenesis. “If you're angry, then say it. Show me. Don't do all of this as if you're only forcing yourself to take care of me.”Sandaling natigil ang kamay ni Jenesis. Iniangat niya ang mukha at diretso s

Marahang hinaplos ni Raoul ang balikat ni Jenesis na patuloy pa ring nanginginig sa pag-iyak. Magkatabi silang nakahiga sa hospital bed, kapwa tahimik, pero ang katahimikang iyon ay mas nakakasakal kaysa sa anumang salita.“Ssshh...” mahina niyang bulong. Mababa ang boses niya at puno ng pagsisisi. Itinaas niya ang kamay at marahang pinunasan ang mga luhang patuloy na dumadaloy sa pisngi ng kanyang asawa.Ngunit dahan-dahang bumangon si Jenesis. Umupo siya at humarap kay Raoul.Walang laman ang kanyang tingin, tila pagod na pagod at marupok, pero halatang napakaraming tanong ang umiikot sa isip niya.“This doesn't make sense, Kuya,” mahina niyang sabi, nanginginig ang boses. “Paano ka nagkaroon ng brain edema, tapos sasabihin agad na hindi na mahaba ang oras mo?”Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ni Raoul.Malamig iyon. Sobrang lamig para sa isang taong buhay at humihinga pa sa harap niya.“Hindi naman katagal ang aksidente mo, Kuya...” pagpapatuloy niya, halos nagmamakaawa na

“Why did you tell my wife?” malamig na tanong ni Raoul matapos siyang suriin ng doktor.Saglit na nag-alinlangan ang doktor. Napalunok muna siya bago maingat na sumagot.“I had no choice, Sir. I did it for your own safety. I was hoping that once your wife knew the truth about your condition, you might reconsider the surgery and think carefully about your decision.”Lalong tumigas ang tingin ni Raoul.“This is my problem,” mariin niyang sabi. “You don't need to interfere.”“I have to interfere,” mas matatag na sagot ng doktor. “Because we're talking about my patient's life.”Napakuyom ang dalawang kamay ni Raoul sa kanyang kandungan. Lalong tumigas ang kanyang panga.Ngunit bago pa magpatuloy ang kanilang pagtatalo, bumukas ang pinto.Pumasok si Jenesis.“Mrs. Jenesis,” bati ng doktor. Agad na naging mas mahinahon ang tono nito. “If that's all, I'll take my leave.”Maikling tumango si Jenesis at bahagyang umalis sa daan upang makalabas ang doktor.Saglit lamang niyang sinunda

Biglang nanigas ang katawan ni Karina. Napigil ang kanyang paghinga nang ang aninong kanina pa niya nararamdaman ay tuluyang naging isang totoong tao sa kanyang harapan.Si Raoul.Nakatayo ito ilang metro sa likuran niya, tuwid ang katawan at diretso ang tingin. Malamig, matalim, at puno ng bigat ang mga mata nito.Walang ngiti. Walang pagbati. Walang kahit anong pagpapanggap.Tanging katahimikan na lalong nagpapabigat sa paligid.Dahan-dahang naglakad si Raoul palapit sa kanya. Kumakalabog ang mga sapatos nitong gawa sa balat sa maliliit na bato sa sementeryo, at kahit mahina lang ang tunog, parang napakalakas nitong umalingawngaw sa tainga ni Karina.“Karina.”Mababa at kalmado ang boses ni Raoul, pero sapat iyon para lalo siyang kabahan.Napakahirap na napalunok si Karina bago dahan-dahang tumayo mula sa pagkakaupo niya sa harap ng puntod.“I-I thought you weren't here, Kuya,” sabi niya, pilit na ginagawang normal ang boses. Pero bahagyang nanginginig pa rin iyon. “What are

Kararating lang ni Karina sa Rodriguez Mansion nang eksaktong alas-sais kinse ng gabi. Madilim na ang langit, at tanging mga ilaw sa hardin ang bahagyang nagbibigay-liwanag sa malawak na bakuran.Mag-isa siyang nakatayo sa terrace. Matagal siyang nanatili roon, na para bang ayaw gumalaw ng kanyang mga paa para pumasok sa loob ng bahay.Hindi pa rin mawala sa isip niya ang biglaang pagkikita nila ni Raoul kaninang tanghali.Malamig ang mga mata nito. Matalim. At higit sa lahat, parang alam nito ang lahat.Dahil doon, pakiramdam ni Karina ay sumisikip ang kanyang dibdib. Nanatili siyang tulala habang walang emosyong nakatingin sa harapan.“Where have you been?”Biglang may mabigat na boses na nanggaling sa kanyang likuran.Napapitlag si Karina. Para bang saglit na tumigil ang tibok ng kanyang puso.Agad siyang lumingon.“Caizer?”Halos mabitin ang boses niya nang makita niyang nakatayo sa likuran niya si Caizer.Diretso itong nakatingin sa kanya nang hindi kumukurap.“Where h