Web of Lies: Drowning in My Brother-in-law's Love의 모든 챕터: 챕터 521 - 챕터 530

“Why didn’t Rheana join the lesson?” tanong ni Rayan nang matapos ang pag-aaral nila. Napalingon siya sa kuya niyang abala sa pag-aayos ng mga libro nito at paglalagay sa bag.“Maybe she’s not feeling well,” kalmadong sagot ni Riven, kahit may halatang pag-aalala sa mga mata niya. “Come on, let’s check on her. We’ll see for ourselves.”Mabilis na tumango si Rayan. Sabay silang nagmadaling umakyat sa second floor. Magaan ang mga hakbang nila, pero kapwa curious kung ano ang nangyari sa kapatid nila.Pagdating nila sa harap ng kuwarto ni Rheana, bahagyang nakabukas ang pinto. Dahan-dahang itinulak iyon ni Riven.Sa ibabaw ng kama, nakita nila si Rheana na nakakulot ang katawan habang mahigpit na yakap ang unan. Maputla ang maliit niyang mukha, at may mga bakas pa ng tuyong luha sa pisngi niya. Malinaw na matagal siyang umiyak nang mag-isa.Agad lumapit si Rayan at idinikit ang likod ng kamay niya sa noo ng kapatid.“She doesn’t have a fever, Kuya,” mahina niyang sabi.Napabuntong-

Kinaumagahan, nagising si Jenesis sa kanilang kuwarto dahil sa sinag ng araw na pumapasok sa maliit na siwang ng bahagyang nakabukas na kurtina.Direktang tumama ang init ng araw sa mukha niya kaya dahan-dahan siyang napadilat. Nakabalot pa rin ang katawan niya sa makapal na kumot.Reflex niyang nilingon ang kanan at kaliwang bahagi ng kama.Walang tao. Wala roon si Raoul.Kumunot ang noo ni Jenesis. Unti-unting bumalik sa isip niya ang nangyari kagabi... ang mainit na yakap ni Raoul, ang iyak niyang tuluyang kumawala, at ang sarili niyang nakatulog sa study room.“Kuya Raoul…” mahina niyang sambit.Napabuntong-hininga siya.“Hindi pala siya natulog dito kasama ko?” bulong niya, halos hindi marinig ang sarili niyang boses. “Bumalik kaya siya sa study room pagkatapos niya akong ihatid dito?”Bahagya siyang napasimangot habang pinipigilan ang kung anong bumibigat sa dibdib niya. Dahan-dahan siyang bumangon at umupo sa gilid ng kama.“Akala ko, napatawad na niya ako pagkatapos ni

“Ano… anong ginagawa mo rito?” malamig na tanong ni Jenesis, diretso ang tingin kay Brian na nasa harap niya.Biglang nagkaroon ng distansya sa pagitan nila. Hindi na lang ito simpleng pagitan ng dating tutor at magulang ng estudyante. May kung anong mas mabigat at mas maingat na namamagitan sa kanila ngayon.Bahagyang nagulat si Brian.Lalo na dahil ilang segundo lang ang nakalipas, biglang hinawakan ni Jenesis ang kamay ni Rheana mula sa pagkakahawak nito kay Brian, na para bang inilalayo niya ang anak sa isang bagay na maaaring makasama rito.Pero magkakilala naman sila. Ilang buwan ding tinuruan ni Brian ang tatlong magkakapatid.Bago pa man makapagsalita si Brian, nauna nang nagsalita si Rheana. Mabilis na bumalik ang sigla sa mukha ng bata.“Mommy, si Sir Brian! Teacher na siya ngayon dito sa school ni Rheana. He teaches here in our class, too!”Napabagal ang paglunok ni Jenesis.Saglit na bumaba ang tingin niya sa suot ni Brian. Maayos ang uniform nito, kumpleto at malin

Bahagyang napaatras si Raoul dahil sa maliit na katawan ni Rheana nang bigla itong sumubsob sa kanya.Natigilan siya.Mainit at sincere ang dalawang maliit na kamay na nakayakap sa katawan niya.“Daddy…” nanginginig ang boses ni Rheana sa dibdib niya.Mas hinigpitan pa ng bata ang yakap, na para bang natatakot siyang muling lumayo ang Daddy niya.“I miss you so much, Daddy,” mahina niyang sabi habang nakadikit ang mukha sa katawan ni Raoul. “I really, really missed you…”Hindi agad nakapagsalita si Raoul.Sa sandaling iyon, parang may kung anong bumagsak sa loob niya. Unti-unti niyang itinaas ang dalawang kamay at niyakap pabalik ang anak.Mahigpit. Mainit. Para bang ayaw na rin niyang pakawalan ito.“Rheana…” mas mahina ang boses niya kaysa dati.Tumingala ang bata. Namumuo na naman ang luha sa mga mata niya.“I’m sorry, Dad…” putol-putol ang boses niya habang pinipigilan ang pag-iyak. “I shouldn’t have been angry at Daddy. I was wrong.”Tumigas sandali ang panga ni Raoul.

“Doc…”Halos tumakbo si Jenesis pagdating niya sa ospital. Pagkabukas ng pinto ng kuwarto, bigla siyang natigilan.Nakahiga si Raoul sa ibabaw ng hospital bed. Maputla ang mukha niya at hindi pa rin siya nagigising.Sa kabilang bahagi ng kuwarto, naroon na ang doktor na tumawag sa kanya kanina. Para bang hinihintay talaga nito ang pagdating niya.“Good afternoon, Ma’am,” bati ng doktor, maayos ang tono.“Good afternoon, Doc,” sagot ni Jenesis. Naputol-putol ang boses niya habang ilang hakbang siyang lumapit. Hindi maalis ang mga mata niya kay Raoul. “Kumusta po ang asawa ko? Bakit po siya na-ospital ulit?”Marahang huminga ang doktor bago seryosong tumingin kay Jenesis.“Ganito po, Ma’am. Biglang nawalan ng malay si Sir Raoul sa office niya matapos siyang dumalo sa isang importanteng meeting kasama ang mga business partners niya.”Saglit na napatingin ang doktor kay Raoul na hindi pa rin nagigising.“Stable naman na ang kondisyon niya ngayon, but I strongly advise that he does