Masuk“Why did you tell my wife?” malamig na tanong ni Raoul matapos siyang suriin ng doktor.Saglit na nag-alinlangan ang doktor. Napalunok muna siya bago maingat na sumagot.“I had no choice, Sir. I did it for your own safety. I was hoping that once your wife knew the truth about your condition, you might reconsider the surgery and think carefully about your decision.”Lalong tumigas ang tingin ni Raoul.“This is my problem,” mariin niyang sabi. “You don't need to interfere.”“I have to interfere,” mas matatag na sagot ng doktor. “Because we're talking about my patient's life.”Napakuyom ang dalawang kamay ni Raoul sa kanyang kandungan. Lalong tumigas ang kanyang panga.Ngunit bago pa magpatuloy ang kanilang pagtatalo, bumukas ang pinto.Pumasok si Jenesis.“Mrs. Jenesis,” bati ng doktor. Agad na naging mas mahinahon ang tono nito. “If that's all, I'll take my leave.”Maikling tumango si Jenesis at bahagyang umalis sa daan upang makalabas ang doktor.Saglit lamang niyang sinunda
Wala nang nagawa si Jenesis kundi mahinang tumango, kahit buong puso niyang ayaw tanggapin ang lahat ng narinig niya.Lalong lumapit ang maliliit na yabag ng mga anak nila.Si Rheana ang unang tumakbo papunta sa kanila, kasunod sina Riven at Rayan.“Daddy!”Diretsong umakyat si Rheana sa kama at agad na yumakap sa kanyang ama nang walang pag-aalinlangan.Bahagyang ngumiti si Raoul. Awtomatikong umakbay ang isang kamay niya sa kanyang maliit na anak.“Yes, sweetheart.”Samantala, nanatili sa gilid ng kama sina Riven at Rayan. Pareho silang nakatingin sa kanilang mga magulang na parang may gusto silang itanong, lalo na nang mapansin nila ang mga mata ng kanilang ina na namumula at namamaga pa dahil sa pag-iyak.“Why is Mommy like that?” tanong ni Riven, bahagyang kumunot ang noo habang tinitingnan ang mukha ng ina na may bakas pa rin ng mga luha.“Did Mommy cry?” sunod na tanong ni Rayan. Mas inosente ang boses niya at bahagyang tumaas dahil sa pag-aalala.Saglit na napatingin
Marahang hinaplos ni Raoul ang balikat ni Jenesis na patuloy pa ring nanginginig sa pag-iyak. Magkatabi silang nakahiga sa hospital bed, kapwa tahimik, pero ang katahimikang iyon ay mas nakakasakal kaysa sa anumang salita.“Ssshh...” mahina niyang bulong. Mababa ang boses niya at puno ng pagsisisi. Itinaas niya ang kamay at marahang pinunasan ang mga luhang patuloy na dumadaloy sa pisngi ng kanyang asawa.Ngunit dahan-dahang bumangon si Jenesis. Umupo siya at humarap kay Raoul.Walang laman ang kanyang tingin, tila pagod na pagod at marupok, pero halatang napakaraming tanong ang umiikot sa isip niya.“This doesn't make sense, Kuya,” mahina niyang sabi, nanginginig ang boses. “Paano ka nagkaroon ng brain edema, tapos sasabihin agad na hindi na mahaba ang oras mo?”Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ni Raoul.Malamig iyon. Sobrang lamig para sa isang taong buhay at humihinga pa sa harap niya.“Hindi naman katagal ang aksidente mo, Kuya...” pagpapatuloy niya, halos nagmamakaawa na
Napatigil si Jenesis. Para bang biglang tumigil ang buong mundo sa paligid niya. Ilang segundo siyang hindi nakagalaw, hindi makapagsalita, na para bang ayaw tanggapin ng isip niya ang narinig mula sa doktor.“Hindi...” halos hindi na marinig ang boses niya. “Hindi pwede.”“We've been recommending surgery for quite some time now,” maingat na pagpapatuloy ng doktor. “But I need to be honest with you. The outcome is not guaranteed. Based on his current condition, there's only about a fifty percent chance that the operation will be successful.”Tinitigan ni Jenesis ang doktor. Unti-unti nang namumuo ang luha sa kanyang mga mata.“And Sir Raoul refused.”“Bakit?” basag ang boses ni Jenesis. “Why would he refuse?”Sandaling natahimik ang doktor bago mahinang sumagot.“Perhaps he has already thought carefully about all the risks,” maingat nitong paliwanag. “Maybe he has his own reasons for making that decision.”Napayuko si Jenesis. Nagsimula nang manginig ang kanyang mga balikat hab
Kinaumagahan, naghanda na si Jenesis ng almusal para sa asawa niya. Kahit ramdam na ramdam niya ang layo ng loob nilang dalawa, ginagawa pa rin niya ang tungkulin niya bilang asawa nang buong puso.Sa ibabaw ng bedside table, maayos nang nakahanda ang mga gamot ni Raoul. Hinihintay na lang nitong maubos niya ang huling subo bago ito inumin.Umupo si Jenesis sa gilid ng kama at dahan-dahang pinakain ang lalaki. Maingat at matiyaga ang bawat galaw niya, pero wala ni isang salitang lumabas sa pagitan nilang dalawa. Walang ngiti sa mukha ni Jenesis. Wala rin iyong lambing na dati ay palagi niyang ipinapakita kay Raoul.Napansin iyon ni Raoul kaya sa huli ay nagsalita rin siya.“It's up to you if you want to be angry with me or not,” malamig niyang sabi, hindi man lang siya tumingin kay Jenesis. “If you're angry, then say it. Show me. Don't do all of this as if you're only forcing yourself to take care of me.”Sandaling natigil ang kamay ni Jenesis. Iniangat niya ang mukha at diretso s
“Naubusan na ako ng paraan kung paano ka kakausapin,” mahina ngunit malamig na sabi ni Jenesis. “Kaya si Rheana na ang pinakiusapan kong magsabi sa 'yo. Baka mas gusto mong pakinggan ang anak mo kaysa sa akin.”Saglit lang siyang nilingon ni Raoul bago muling itinuon ang tingin sa harapan.“I work so I don’t get bored at home,” malamig niyang sagot.Bahagyang ngumiti si Jenesis. Pero mas mukhang sugat kaysa totoong ngiti ang ekspresyon niya.“Hindi ka mabo-bored kung pakikinggan mo lang ang mga paliwanag ko at pareho tayong susubukang ayusin ito,” mariin niyang sagot. “Hanggang kailan ba tayo ganito?”Walang sumagot.Tanging katahimikan ang namayani sa pagitan nila, at habang tumatagal, lalo lamang itong bumibigat.Huminga nang malalim si Jenesis, pilit pinipigilan ang mga salitang gustong kumawala sa dibdib niya.“Ako rin, bored ako sa bahay, Kuya,” mahina niyang pagpapatuloy. “Simula noong lumayo ka sa akin. Simula noong hindi mo na ako kinakausap at ayaw mo nang maniwala sa
“Ano ba ‘yan?!” matalim na sigaw ni Salome, sabay turo kay Jenesis na parang may nagawa itong malaking kasalanan, kahit na maingat naman nitong ginagawa ang paggupit ng kuko. “Hindi mo man lang maayos ang paggupit!”Biglang tumahimik ang buong sala. Tanging tibok ng puso ni Jenesis ang malakas sa l
“Caizer…” mahina ang boses ni Jenesis habang tumatayo mula sa pagkakaupo. Nanginginig ang kamay niya habang inaabot ang calling card. “Bakit kailangan pa nating pag-usapan ‘to ulit, Caizer?”Mas tumalim ang tingin ni Caizer. “Bakit?” malamig niyang sagot. “Akala mo ba nagbibiro lang ako kanina? Y
“Hindi mo kailangang sundin palagi ang sinasabi ng iba.”Dahan-dahang itinaas ni Jenesis ang ulo niya at tumingin sa mga mata ni Raoul. Bahagya siyang nagulat, dahil ngayon lang siya nakarinig ng salita mula rito na parang kakampi niya.Pero bago pa niya maintindihan ang ibig sabihin noon, lumapit
Matapos ang almusal na nagtapos sa mabigat at tensyonadong atmosphere, lumipat si Jenesis sa kusina para hugasan ang pinagkainan ng buong pamilya.Mariin niyang pinipisil ang sponge laban sa plato, halos sobra na ang diin, parang gusto niyang kuskusin hindi lang ang dumi, kundi pati ang mga salitan







