“Mommy, bakit parang lahat na lang may sakit? May sakit si Lola, may sakit din si Daddy. Kahit gumaling na si Daddy, bakit si Lola naman ngayon?”Naputol ng inosenteng boses ni Rayan ang tahimik na hapunan sa cafeteria ng ospital.Bahagyang ngumiti si Jenesis. Kumuha siya ng tissue at marahang pinunasan ang gilid ng labi ng anak.“Ganoon talaga ang tao, anak,” mahinahon niyang sagot. “Minsan malakas tayo, minsan naman nagkakasakit. Hindi talaga natin iyon maiiwasan.”Maliit na tumango si Rayan, kahit halatang hindi pa niya lubos na naiintindihan.“Kailan gigising si Lola, Mommy?” tanong niya ulit, puno ng pag-asa ang boses. “Gabi na pero hindi pa rin siya nagigising. Bukas ng umaga, gigising na siya, ‘di ba?”Saglit na napigil ni Jenesis ang paghinga.“Rayan…” mahinang sabi niya. “Kapag gising na si Lola, sasabihin agad ni Mommy sa inyo, okay? Kain ka muna ngayon.”Sinubukan niyang gawing normal ang tono, pero halatang pilit lamang ang pagiging kalmado niya.Sa kabilang bahagi
続きを読む