جميع فصول : الفصل -الفصل 30

หลังจากทั้งสี่คนส่งใบลงทะเบียนให้กับจูข่ายหนิงเสร็จ พวกเขาก็พากันไปทำกิจกรรมในสถาบันกับเพื่อน ๆ คนอื่นต่อ ส่วนจูข่ายหนิงก็รีบให้คนนำใบลงทะเบียนไปส่งยังสำนักศึกษาธิการของเมืองตามขั้นตอนทันที ตอนนี้ข่าวที่เพ่ยหยูสอบได้อันดับหนึ่งของประเทศแพร่ไปทั่วแล้ว พวกคนใหญ่คนโตต่างอยากเห็นเด็กอัจฉริยะอย่างเพ่ยหยูไม่น้อย เพียงแต่พอจูข่ายหนิงสอบถามความเห็นของเพ่ยหยูเกี่ยวกับงานเลี้ยงฉลอง เพ่ยหยูกลับปฏิเสธและขออยู่เงียบ ๆ จนกว่าจะเดินทางไปเรียนต่อเท่านั้น จูข่ายหนิงจึงไม่สามารถทำอะไรได้กับเรื่องนี้อีก เธอยังต้องคอยปฏิเสธคนที่ต้องการมาพบเพ่ยหยูที่สถาบันอีกทางหนึ่ง ไม่อย่างนั้นเพ่ยหยูคงไม่สามารถอยู่อย่างสงบสุขก่อนออกเดินทางแน่สองสัปดาห์ต่อมาใบตอบรับการเข้าเรียนของเด็ก ๆ มาถึงตรงเวลา จูข่ายหนิงให้คนไปเรียกพวกเขามายังห้องประชุมอีกครั้งอย่างรวดเร็ว หลังแจกใบตอบรับให้เสร็จ จูข่ายหนิงก็สอบถามถึงมหาวิทยาลัยของเด็ก

“เฮ้อ คนเยอะมากเลยเนอะ” พั่วไป่อวี้อดทอดถอนหายใจเสียงดังออกมาไม่ได้“ยังดีที่พวกเราไม่ถูกชนจนแยกจากกันน่ะ” โหรวอิ่งเอ่ยขึ้นบ้าง“กว่าจะถึงเมืองหลวง พวกเรายังต้องทนอุดอู้อยู่ที่นี่อีกวันนึงเลยนะ” อูไคพูดด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก เขาเห็นอยู่ว่าตอนนี้คนเริ่มกรูกันขึ้นรถไฟมากขึ้นไปอีกจนตอนนี้แทบจะไม่มีที่ให้ยืนเบียดเสียดกันบนขบวนรถไฟแล้ว“อดทนกันหน่อยนะคะพี่ชาย พี่สาว ถ้าใครจะไปห้องน้ำต้องไปสองคนนะคะ หนูกลัวว่าจะมีพวกค้ามนุษย์ปะปนมากับคบนรถไฟค่ะ” เพ่ยหยูจำคำเตือนจากจูข่ายหนิงได้ดี เธอถูกกำชับให้คอยดูแลทุกคนก่อนหน้านี้สองสามวัน คงเพราะจูข่ายหนิงคิดว่าเพ่ยหยูความจำดีจึงได้เรียกเพ่ยหยูเข้าไปบอกข้อควรระวังในการเดินทางไกลครั้งนี้“อื้อ ขอบใจน้

ค่ำคืนบนรถไฟผ่านไปอย่างเงียบสงบ ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีของพวกเพ่ยหยูหรือเปล่าที่ได้รับการดูแลจากตำรวจรถไฟและเจ้าหน้าที่ทั้งหลาย ทำให้พวกเขาทั้งสี่คนไม่ต้องพบเจอเรื่องที่ไม่ดีอีกหลังจากเกิดเรื่องในตอนแรกเที่ยงวันต่อมา เสียงหวูดรถไฟดังยาวเป็นสัญญาณว่าในที่สุดพวกเขาก็มาถึงสถานีรถไฟปลายทางกันเสียที ทั้งสี่คนยิ้มกว้างออกมาโดยไม่ได้นัดหมาย“รอคนลงไปก่อนสักหน่อยดีไหม ฉันไม่อยากไปเบียดกับพวกเขาน่ะ” โหรวอิ๋งเห็นว่าคนแห่กันไปอออยู่หน้าประตูรถไฟตั้งแต่รถยังไม่จอดสนิทเลยเสียด้วยซ้ำเอ่ยขึ้น“ตกลง พวกเรารออีกสักหน่อยค่อยลงก็ดีเหมือนกัน ไม่รู้ว่าแถวนี้จะมีร้านเสื้อผ้าหรือเปล่านะเนี่ย แล้วเงินพวกเราจะพอซื้อไหม” พั่วไป่อวี้กังวลว่าเงินห้าสิบหยวนที่มีอยู่จะไม่พอค่าเสื้อผ้า“

ไฉ่หลิวเดินเคียงข้างเพ่ยหยูและอธิบายระเบียบของหอพักให้ฟังไปพลาง ๆ ขณะที่กำลังเดินจากอาคารเรียนรวมไปยังถนนด้านหลังซึ่งเป็นทางไปยังหอพัก“ห้องพักหนึ่งห้องจะมีนักศึกษาพักอยู่แปดคน โต๊ะหนังสือยาวหนึ่งตัว เก้าอี้สี่ตัว ถ้าอยากล้างหน้าล้างตาหรือแปรงฟันก็ออกไปที่สุดทางเดินตรงข้ามบันได ที่นั่นจะมีห้องน้ำอยู่ แต่ถ้าอยากอาบน้ำก็ต้องไปที่อาบน้ำรวมในอาคารใกล้ ๆ เดี๋ยวพี่จะชี้ให้ดูนะ” ไฉ่หลิวบอกคร่าว ๆ บางห้องในหอพักก็มีคนพักไม่ถึงแปดคน เนื่องจากชิงฮวาส่วนใหญ่จะมีนักศึกษาชายมากกว่าผู้หญิงจึงทำให้หอพักหญิงบางห้องก็มีคนสี่ห้าคนต่อห้องเท่านั้น เธอคิดว่าห้องของเพ่ยหยูก็น่าจะเป็นเช่นเดียวกันกับทุกปีที่ผ่านมา“ไม่ทราบว่าถ้าต้องการซื้อของใช้ส่วนตัวต้องไปที่ไหนคะรุ่นพี่ หนูไม่มีของใช้ส่วนตัวมาด้วยเลยน่ะค่ะ” เพ่ยหยูคิดว่าเธอต้องใช้กระติกน้ำร้อน เพราะอากาศที่นี่หนาวเย็นกว่าที่คิด

เพ่ยหยูเดินกลับไปถึงใต้หอพักในเวลาต่อมา เธอเดินไปขอซื้อน้ำกับขนมปังที่ร้านด้านล่างหอพักตามที่ไฉ่หลิวแนะนำ“ไม่ทราบว่าถ้าต้องการน้ำอุ่นต้องไปเอาที่ไหนเหรอคะคุณป้า” เพ่ยหยูถามเจ้าของร้าน“อ๋อ ตรงนั้นมีตู้กดน้ำร้อนอยู่ หนูไปกดใส่กระติกน้ำได้เลยนะ” ป้าคนขายยิ้มบางบอก เธอเพิ่งเคยเห็นเด็กสาวสวยขนาดนี้เป็นครั้งแรกจึงอดนึกเอ็นดูเพ่ยหยูขึ้นมาไม่ได้“ขอบคุณมากนะคะ หนูขอตัวก่อนค่ะ” เพ่ยหยูยิ้มหวานตอบ เธอหันหลังเดินไปยังตู้กดน้ำร้อนตามที่ป้าเจ้าของร้านบอกทันที แต่ก่อนหน้านั้นเพ่ยหยูเดินไปทางห้องน้ำด้านล่างเพื่อล้างทำความสะอาดกระติกน้ำร้อนก่อนแล้วจึงไปกดน้ำที่ด้านล่างอาคารหอพักมีนักศึกษาหญิงนั่งกันเป็นกลุ่ม ๆ กำลังหันมองเพ่ยหยูเป็นตาเดียวกัน เพียงแต่พวกเธอไม