FAZER LOGIN“อะไรนะ!
“คุณนำสินค้าใหม่ที่คุณปู่ผมเลือกไปคิดเงินได้เลยครับ ส่วน High-End Workstations & PCs ต้องเพิ่มโปรแกรมอะไรก็รีบจัดการได้เลยครับ” เซี่ยเยี่ยนหันไปบอกพนักงานที่ยืนอึ้งอยู่“อ่า...ทราบแล้วครับ ผมขอทบทวนรายการทุกอย่างอีกครั้งนะครับ” พนักงานขออนุญาตเสร็จก็ทวนสินค้าทั้งหมดที่ฉินจ้วงเลือกเอาไว้อย่างช้า ๆ จนกระทั่งครบทุกรายการ“อืม...ถูกต้องแล้วครับ คุณปู่ให้ผมไปบอกลุงหูให้เลยไหมครับ” เซี่ยเยี่ยนหันไปถามฉินจ้วง“เสี่ยวเยี่ยนไปเลยก็ได้ลูก ปู่จะพาเด็ก ๆ เดินเล่นรอนะ อ้อ อย่าลืมถามพวกเขาล่ะว่าต้องรอเครื่องทั้งหมดประมาณกี่ชั่วโมง ปู่จะได้พาทุกคนไปหาร้านนั่งเล่
“ทำไมจะไม่ดีล่ะ ฉันว่าพวกนายน่ะคิดมากเกินไปแล้วนะ” เพ่ยหยูส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วยกับความคิดของเพื่อนสนิททั้งสองคน ปู่ของเธอเป็นคนใจดีมากและคิดว่าเพื่อนของเธอก็เป็นเหมือนหลานของท่านด้วยเช่นเดียวกัน อีกอย่างปู่เธอก็รวยมากด้วย“พวกน้องชายอย่าเพิ่งคิดมากเลยนะ เชื่อน้องเพ่ยหยูเถอะ” เซี่ยเยี่ยนให้กำลังใจอีกคนหนึ่ง ถึงฉินจ้วงจะไม่ซื้อคอมพิวเตอร์ให้สองคนนี้ ตัวเขาเองก็มีเงินมาพอจะซื้อให้พวกเขาเช่นกัน“ทราบแล้วครับพี่เซี่ย” เซียวอวี้ตงกับหวังหมิงทงได้แต่พยักหน้ารับคำอย่างจนใจเมื่อพวกเขากลับถึงบ้านเซี่ยเยี่ยนอีกครั้ง ฉินจ้วงก็บอกให้ผานฟงโทรหาบอดี้การ์ดที่บ้านเช่าเพื่อให้พวกเขานำรถยนต์มาเพิ่มอีก รวมทั้งให้สอบถามฉินเหวินกับเซียวเจิ้งว่าพวกเขาอยากไปด้วยกันหรือไม่ด้วย เพราะยังไงอีกไม่กี่วันเซียวเจิ้งและเผยหลานก็จะกลับกันก
“ทราบแล้วครับ ผมจะตรวจสอบเอกสารทุกอย่างให้ดีครับ” ผานฟงพูดจบก็ขอตัวออกไป“ว้าว บัตรนี่ทำเร็วเหมือนกันนะคะคุณปู่ หนูอยากเห็นจังเลยว่าหน้าตามันจะเป็นยังไง” เพ่ยหยูเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง ยอดเงินที่คุณปู่ฝากให้เธอนั้นมากถึงสองแสนดอลลาร์เลย“เดี๋ยวก็ได้เห็นแล้วล่ะนะ อ้อ บัตรนี่ต้องเอาไปเปลี่ยนรหัสผ่านด้วยใช่ไหมเสี่ยวเยี่ยน” ฉินจ้วงจำได้ว่าตอนทำบัตรให้ฉินกวงเองก็ต้องไปเปลี่ยนรหัสที่ตู้เอทีเอ็ม“ใช่ครับคุณปู่ ที่หน้ามหาวิทยาลัยมีตู้เอทีเอ็มอยู่ครับ รอให้ได้บัตรมาก่อน ผมจะพาน้อง ๆ ไปเปลี่ยนรหัสเองครับ” เซี่ยเยี่ยนอาสาพาไป เขาอยากให้ฉินจ้วงได้พักผ่อนบ้างหลังจากออกนอกบ้านติดต่อกันสองวันแล้ว“ฝากด้วยนะเสี่ยวเยี่ยน ว่าแต่พวกเรายังมีอะไรต
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดการนับเงินสดก็เสร็จสิ้นลงเสียที พนักงานต่างถอนหายใจกันอย่างโล่งอกที่เสร็จงานสำคัญ พวกเขาเกิดมาก็เพิ่งเคยพบเศรษฐีหอบเงินสดมาเต็มกระเป๋าแบบนี้เป็นครั้งแรกจริง ๆ ผู้จัดการเองก็ยิ้มแป้นอย่างมีความสุขที่วันนี้ขายรถได้มากถึงสามคันในวันเดียว แถมยังเป็นลูกค้าเงินสดที่หาได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ เอกสารพร้อมป้ายทะเบียนจะถูกส่งไปยังที่อยู่ที่ท่านให้ไว้ครับ ขอบคุณที่ใช้บริการโชว์รูมของเรานะครับ อ้อ ถ้ารถมีปัญหาสามารถนำเข้ามาที่นี่เพื่อตรวจสอบและซ่อมฟรีได้เลยนะครับท่าน” ผู้จัดการกล่าวกับฉินจ้วงด้วยความเคารพนบนอบสุด ๆ“ตกลง รบกวนตรวจสอบสภาพรถให้ผมด้วยนะครับ อย่าให้เกิดปัญหาขึ้นเด็ดขาด” ฉินจ้วงกำชับเรื่องสำคัญอีกครั้ง เขาไม่อยากให้บอดี้การ์ดต้องมาคอยเฝ้าดูการทำงานของช่างที่นี่“
“อ่า...ทราบแล้วค่ะคุณลูกค้า กรุณารอสักครู่นะคะ ฉันขอไปตามผู้จัดการมาก่อน” พนักงานอึ้งไปพักใหญ่กว่าจะคิดคำพูดได้ เธอเพิ่งรู้ว่ายังมีคนพกเงินสดมากมายเป็นกระเป๋าใบใหญ่แบบนี้อยู่อีกในประเทศ ทั้งที่ปกติแล้วพวกเขาจะจ่ายด้วยบัตรเครดิตมากกว่าฉินจ้วงพยักหน้ารับคำอย่างอารมณ์ดี เขายัังหยิบแผ่นโฆษณารถยนต์ที่เด็ก ๆ เลือกขึ้นมาดูด้วยว่าเหมาะสมกับเจ้าตัวจริงหรือเปล่า ซึ่งพออ่านไปเรื่อย ๆ ฉินจ้วงก็พบว่าเซี่ยเยี่ยนเลือกรถได้ถูกใจเขาเช่นเดียวกัน อีกทั้งรถยนต์ของหลานสาวเขายังดูน่ารักกระทัดรัดมากด้วย“เสี่ยวเยี่ยน พรุ่งนี้อย่าเพิ่งติวให้เด็ก ๆ ดีไหม ปู่อยากให้หลานสอนเสี่ยวหยูขับรถก่อนน่ะ นี่เป็นรถเกียร์ออโต้พอดี เสี่ยวหยูน่าจะเรียนรู้ได้ไม่ยาก” ฉินจ้วงรู้ดีว่าพรุ่งนี้เป็นวันที่เซี่ยเยี่ยนกำหนดเอาไว้ว่าจะสอนแนวข้อสอบให้กับเด็ก ๆ
“ไม่ทราบว่าเป็นคนไหนบ้างคะ ฉันจะได้แนะนำพวกเขาถูกค่ะ” พนักงานไม่รู้ว่าชายชราตรงหน้ามีใครเป็นหลานของเขาบ้างกันแน่จึงต้องสอบถามเพื่อความแน่ใจก่อน“เสี่ยวหยู เสี่ยวอวี้ตง เสี่ยวหมิงทง มาหาปู่สิลูก” ฉินจ้วงหันไปเรียกเด็ก ๆ พร้อมรอยยิ้ม“มีอะไรเหรอครับ/คะ คุณปู่” ทั้งสามรีบเดินเข้ามาถามด้วยความสงสัย“ไปเดินดูรถกับปู่กัน อยากได้คันไหนก็บอก ปู่จะซื้อให้” ฉินจ้วงบอกอย่างอารมณ์ดีทั้งสามหันมองหน้ากันไปมา ก่อนที่จะตัดสินใจเดินตามหลังฉินจ้วงกับเซี่ยเยี่ยนไปพร้อมกับพนักงานสาวที่เดินนำหน้าไปก่อนไม่ไกลนัก ส่วนคนที่เหลือต่างหาที่นั่งรออย่างไม่รีบไม่ร้อนอะไร พวกเขาปล่อยให้เด็ก ๆ ตัดสินใจกันเองจนเป็นเรื่อง
“หนูจะตั้งใจเรียนค่ะอาจารย์ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หนูขอตัวกลับหอพักก่อนนะคะ” เพ่ยหยูที่หอบหนังสือหลายเล่มเอาไว้รีบบอก เธอไม่คิดว่าหนังสือจะหนามากขนาดนี้“ไปเถอะ มีอะไรสง
จูข่ายหนิงคุยกับเพ่ยหยูไม่นานก็บอกให้ทุกคนแยกย้ายกันไปกิินมื้อเที่ยงให้เสร็จ เธอเองก็เดินหายลับไปเพื่อกินข้าวที่เจ้าหน้าที่เตรียมเอาไว้ให้ในห้องทำงานเหมือนกับทุกวันไป่หลิวกับซู่ฟางช
“ครับ/ค่ะ” เสียงเด็กที่อยู่ในห้องต่างรับคำพร้อมกันทันที พวกเขาไม่เหมือนเด็กสามคนนั้นที่เพิ่งเข้ามาไม่กี่วันก็เอาแต่ก่อเรื่องแล้ว
“ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องซักนะ พวกพี่จะมาซักตอนพักเที่ยง” ไป่หลิวกระซิบบอกเสียงเบาเช่นกัน“ใช่ ใช่ ของพี่ก็เหมือนกันนะ น้องสาวอย่าทำให้ตัวเองลำบากล่ะ” ซู่ฟางรู้ดีว่าเพ่ยห







