تسجيل الدخولไฉ่หลิวเดินเคียงข้างเพ่ยหยูและอธิบายระเบียบของห
“ผมจดเอาไว้เรียบร้อยแล้วครับท่าน” หัวหน้าทีมตอบกลับ เขาไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่เซียวอวี้ตงให้คำแนะนำจะได้ผลมากแค่ไหน แต่ในเมื่อเซี่ยเยี่ยนอนุมัติแล้ว เขาก็มีหน้าที่ต้องเปลี่ยนไปใช้วัสดุตามที่เซียวอวี้ตงต้องการและรอดูผลต่อไปเท่านั้น“อวี้ตงยังมีตรงไหนอยากดูอีกหรือเปล่า” เซี่ยเยี่ยนหันไปถามเซียวอวี้ตง“อืม...ผมขอรอให้ทีมเปลี่ยนวัสดุแล้วค่อยมาดูอีกครั้งได้ไหมครับพี่เซี่ย ผมเองก็จะเตรียมโปรโตคอลที่รองรับความเร็วใหม่ที่น่าจะเพิ่มขึ้นประมาณสามเท่าเอาไว้ด้วย” เซียวอวี้ตงขออนุญาตเซี่ยเยี่ยนอีกครั้ง เขาไม่กล้าเข้ามาที่นี่โดยพลการ“ไม่มีปัญหา พี่จะบอกโทนี่เอาไว้ให้ ถ้าทีมเปลี่ยนวัสดุเสร็จจะให้โทรบอกทีหลังนะ” เซี่ยเยี่ยนยินดีสนับสนุนเซียวอวี้ตงเพื่อให้เขาสามารถน
“คู่หมั้นของเจ้านายมาถึงได้ห้านาทีแล้วค่ะ ฉันพาพวกเขาไปที่ห้องรับรองแล้ว” พนักงานต้อนรับรีบเข้ามารายงานเมื่อเห็นเซี่ยเยี่ยนเดินเข้ามาพร้อมผานฟงเหมือนกับทุกวัน“อืม...ขอบคุณมาก คุณไปบอกคนในห้องแล็ปเอาไว้ด้วยว่าอีกสักพักผมจะพาแขกเข้าไปชมงานวิจัยที่พวกเขากำลังทำกันอยู่” เซี่ยเยี่ยนบอกอย่างเย็นชา“ทราบแล้วค่ะ ฉันจะรีบไปบอกพวกเขาให้” พนักงานต้อนรับรีบรับคำอย่างเร็วเซี่ยเยี่ยนที่พูดจบแล้วพาผานฟงเดินไปที่ห้องรับรองด้านในทันที เขาไม่อยากเสียเวลาที่พวกเพ่ยหยูจะเรียนรู้เกี่ยวกับเครือข่ายเสมือนขนาดเล็กที่ทีมวิจัยกำลังสร้างอยู่ ตอนนี้เหลืออีกไม่ถึงสามสิบเปอร์เซนต์ของการสร้าง เครือข่ายเสมือนนี้ก็สามารถนำไปทดลองใช้งานร่วมกับโปรโตคอลที่เซียวอวี้ตงกำลังคิดค้นขึ้นได้แล้ว
“โอ้โหเพ่ยหยู นี่มันดีกว่าโปรแกรมที่ฉันใช้อยู่หลายเท่าเลยนะ เธอยังต้องพัฒนาอะไรอีกล่ะเนี่ยกว่าจะเสร็จสมบูรณ์ ฉันคิดว่าแค่นี้ก็ใช้ได้แล้ว” เซียวอวี้ตงถึงกับอุทานอย่างไม่อยากจะเชื่อเมื่อเห็นว่าโปรแกรมที่เพ่ยหยูสร้างขึ้นใหม่นั้นใช้งานง่ายกว่าและสามารถจำลองระบบได้เลย“ยังหรอกอวี้ตง นี่ยังเหลืออีกเกือบห้าสิบเปอร์เซนต์กว่าจะสมบูรณ์ ฉันอยากให้โปรแกรมนี้ใช้พัฒนางานเครือข่ายได้อย่างยั่งยืนเลยต้องทำให้ละเอียดกว่านี้น่ะ” เพ่ยหยูบอกจุดประสงค์ที่เธอต้องสร้างโปรแกรมขึ้นมาจากโครงสร้างของโปรแกรมเดิม“พี่ว่าน้องเพ่ยหยูลองติดต่อภาควิชาวัสดุศาสตร์เพื่อของานวิจัยวัสดุล่าสุดมาเสริมด้วยดีไหม ตอนนี้น่าจะมีการทดสอบวัสดุใหม่ ๆ ออกมาไม่น้อยแล้วล่ะ” เซี่ยเยี่ยนให้คำแนะนำ“ได้ค่ะ ฉันจะลองให้อาจารย์ที่ปรึกษาขอข้อมูลมาให้” เ
กว่าเซี่ยเยี่ยนจะตื่นนอนอีกครั้ง เวลาก็ผ่านไปเกือบจะห้าโมงเย็นแล้ว เขารีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สดชื่นขึ้นแล้วออกไปบอกผานฟงให้โทรเรียกรถของโรงแรมทันที เซี่ยเยี่ยนกลัวว่าจะทำให้พวกเพ่ยหยูต้องกินข้าวเย็นช้าเกินไป ก่อนหน้านี้เขาเพลียมาก พอได้นอนพักใหญ่เลยทำให้ตอนนี้เขารู้สึกดีขึ้นมากเลยทีเดียวเซี่ยเยี่ยนกับผานฟงลงจากห้องมาในเวลาไม่นาน รถของโรงแรมก็จอดรอแขกพิเศษอยู่แล้ว ทั้งสองจึงขึ้นรถและบอกสถานที่อย่างรวดเร็ว“นายน้อยจะให้รถของโรงแรมรอหรือเปล่าครับ” ผานฟงหันไปถามเซี่ยเยี่ยนที่นั่งอยู่ด้านหลัง“ไม่ต้องหรอก ตอนกลับค่อยให้ซี่หลิวไปส่งก็ได้” เซี่ยเยี่ยนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาคิดว่าวันนี้น่าจะกลับค่ำเลยไม่อยากให้รถของโรงแรมต้องมาเสียเวลารอ“ทราบแล้วครับ&
“พวกเราไปไชน่าทาวน์กันเลยดีไหมคะ” เพ่ยหยูยิ้มชวนเพราะกลัวเซี่ยเยี่ยนจะหิว“พี่ว่าพาพี่ไปจองที่พักของโรงแรมในบอสตันก่อนดีกว่าครับ พี่มีเวลาอยู่ที่นี่แค่หนึ่งสัปดาห์เท่านั้นเองครับ” เซี่ยเยี่ยนบอกไปตามตรง เขาต้องมาติดตั้งโปรแกรมที่สร้างเสร็จแล้วให้บริษัทตามที่ตกลงกับโทนี่และอลันเอาไว้ก่อนหน้านี้“อ้าว พี่ไม่ไปพักที่บ้านด้วยกันเหรอคะ” เพ่ยหยูแอบทำหน้าเสียดายที่จะไม่ได้เห็นเขาเดินไปมาภายในบ้านของเขาเอง“พี่ไม่อยากเสียเวลาเดินทางไปมาเข้าบริษัทน่ะครับ เลยเลือกจะพักโรงแรมใกล้ ๆ” เซี่ยเยี่ยนบอกเหตุผลให้เพ่ยหยูทราบ เขาเองก็อยากอยู่กับเธอนานกว่านี้ เพียงแต่งานของเขารัดตัวมากจนไม่สามารถทำอะไรตามใจได้“เฮ้อ ถ้าอย่างนั้นก็ให้ม่อชิวขับรถให้พว
เพ่ยหยูคิดไม่ถึงว่าป่านนี้แล้วเซี่ยเยี่ยนยังไม่เข้านอนอีก เธอจึงตอบกลับเขาไปว่าเธอจะรอเขาและบอกเซียวอวี้ตงให้ในวันพรุ่งนี้ เพ่ยหยูยังกำชับให้เซี่ยเยี่ยนพักผ่อนบ้าง เพราะนี่เป็นเวลาเลยเที่ยงคืนของที่บ้านเกิดเธอแล้วแท้ ๆ แต่เขากลับยังไม่นอนอีกเซี่ยเยี่ยนได้รับอีเมล์ที่แสดงถึงความเป็นห่วงของเพ่ยหยูก็อดยิ้มบางอยู่คนเดียวที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองไม่ได้ เขารีบตอบกลับเธอไปว่าจะรีบนอนทันทีตามที่เธอสั่งพอเพ่ยหยูเห็นข้อความในอีเมล์เข้าก็อดขำไม่ได้ที่เซี่ยเยี่ยนบอกว่าจะทำตามคำสั่งของเธอที่ให้เขาพักผ่อน เพ่ยหยูกลัวว่าคุยต่อจะทำให้เซี่ยเยี่ยนไม่ได้นอน เธอจึงไม่ตอบกลับด้านเซี่ยเยี่ยนที่รอนานแล้วก็ไม่เห็นเพ่ยหยูตอบกลับมาเสียที เขาจึงปิดคอมพิวเตอร์และรีบเข้านอนทันที เป็นเพราะเขาต้องเดินทางในอีกสามสัปดาห์ข้างหน้า ทำให้เซี่ยเยี่ยนต้องโหมงานหนักมากขึ้นก่
“หนูจะตั้งใจเรียนค่ะอาจารย์ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หนูขอตัวกลับหอพักก่อนนะคะ” เพ่ยหยูที่หอบหนังสือหลายเล่มเอาไว้รีบบอก เธอไม่คิดว่าหนังสือจะหนามากขนาดนี้“ไปเถอะ มีอะไรสง
จูข่ายหนิงคุยกับเพ่ยหยูไม่นานก็บอกให้ทุกคนแยกย้ายกันไปกิินมื้อเที่ยงให้เสร็จ เธอเองก็เดินหายลับไปเพื่อกินข้าวที่เจ้าหน้าที่เตรียมเอาไว้ให้ในห้องทำงานเหมือนกับทุกวันไป่หลิวกับซู่ฟางช
“ครับ/ค่ะ” เสียงเด็กที่อยู่ในห้องต่างรับคำพร้อมกันทันที พวกเขาไม่เหมือนเด็กสามคนนั้นที่เพิ่งเข้ามาไม่กี่วันก็เอาแต่ก่อเรื่องแล้ว
“ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องซักนะ พวกพี่จะมาซักตอนพักเที่ยง” ไป่หลิวกระซิบบอกเสียงเบาเช่นกัน“ใช่ ใช่ ของพี่ก็เหมือนกันนะ น้องสาวอย่าทำให้ตัวเองลำบากล่ะ” ซู่ฟางรู้ดีว่าเพ่ยห







