ภพลิขิตรัก のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

“มันมีความสำคัญยังไงเหรอจ๊ะ”“มันคือของสิ่งแรกที่ข้ามอบให้เอ็งยังไงล่ะ”“อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง ถ้าพี่ชอบฉันจะใส่บ่อย ๆ นะจ๊ะ”“จ้ะ”ทั้งสองยิ้มหวานให้กัน หากแต่สำหรับกลิ่นแก้วมันคือการเล่นละครที่แนบเนียนเสียจนอีกฝ่ายดูไม่ออก หลังจากนั้นทั้งหมดก็แยกย้ายกันกลับเรือนตัวเอง ค่ำวันนั้น...ทานมื้อเย็นเสร็จแล้วเสือกล้าก็ออกมานั่งรับลมเย็น ๆ ที่หน้าบ้าน ยกมวนยาเส้นที่พันด้วยใบตองแห้งขึ้นมาดูดแล้วพ่นควันสีขาวให้ลอยคลุ้งไปในอากาศ ข้างตัวก็มีตะเกียงเจ้าพายุกำลังส่องแสงให้ความสว่างกลิ่นแก้วเดินตามออกมาหลังจากจัดเตรียมที่นอนเสร็จแล้ว เห็นเขานั่งมองจันทร์ด้วยสายตาที่คาดเดาอารมณ์ไม่ถูกเจ้าหล่อนก็นึกสงสัย ครั้นจะเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าแพ้ควันบุหรี่ จึงยืนอยู่ห่าง ๆ แล้วส่งเสียงเรียก“พี่กล้า”“อ้าวจันทร์ ยังไม่นอนอีกรึ”“ยังจ้ะ ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับพี่น่ะ”“คุยกับข้า แล้วทำไมถึงไปยืนห่างขนาดนั้นล่ะ&rdquo

“รู้อะไรอ่ะพี่ ฉันจำอะไรไม่ได้เล้ยยยยย” เจ้าหล่อนขึ้นเสียงสูงอย่างมีพิรุธ เขาได้แต่ยิ้มแล้วยกมือขึ้นมาลูบกลางกระหม่อมอย่างเอ็นดู“ถ้าไม่ไหวขึ้นขี่หลังข้าได้นะ จะได้ถึงเร็ว ๆ”“ไม่ดีกว่า เดินไปพร้อมกันนี่ล่ะ พี่เพิ่งจะหายดีนะ”“ดีใจจังที่เมียข้าเป็นห่วง ส่วนหนึ่งที่ข้าหายเร็วก็เพราะมีเอ็งเป็นยาใจอย่างใดเล่า”“ไม่เกี่ยวกันหรอกมั้ง ฉันว่าเรารีบเดินทางต่อกันดีกว่า จะได้มีเวลานั่งนาน ๆ” เธอยิ้มเขินแล้วลุกขึ้นปุบปับ ปล่อยให้ฝ่ายชายนั่งอมยิ้มก่อนจะที่เขาจะลุกขึ้นตามมาทั้งสองเดินทางขึ้นเขาต่อไปจนถึงที่หมาย ข้างบนเป็นลานหินโล่ง มองไปทางไหนก็เจอแต่เทือกเขาสูงสลับซับซ้อน สีเขียวของต้นไม้กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา กลิ่นแก้วยืนทอดสายตามองไปเบื้องหน้าอย่างตื่นตา ริมฝีปากเป็นกระจับยกยิ้มตลอดเวลา เธอไม่นึกฝันว่าจะมีโอกาสมาสัมผัสกับบรรยากาศเช่นนี้ในยุคอดีต ซึ่งปัจจุบันมีการบุกรุกพื้นที่ป่าธรรมชาติ ตัดต้นไม้ทำลายป่าจนกลายเป็นภูเขาหัวโล้น ธรรมชาติที่เคยงดงามเหลือน้อยลงทุกที“ทำอย่างกับเพิ่งเคยมาครั้

ควันไฟลอยคลุ้งไปในอากาศท่ามกลางค่ำคืนอันมืดมิด หมู่ดาวส่องแสงระยิบระยับล้อมรอบดวงจันทร์ที่กำลังลอยเด่น เบื้องล่างมีคู่ชายหญิงกำลังนั่งผิงไฟอยู่บริเวณลานหิน แม้จะได้รับความอบอุ่นจากกองไฟที่อยู่ตรงหน้า แต่ทว่าเสือกล้าก็ยังไม่วายคลายผ้าที่มัดอยู่ตรงเอว เขยิบก้นเข้าไปใกล้ผู้เป็นเมียแล้วห่มผ้าผืนนั้นให้กลิ่นแก้วหันหน้ามามองเขา ก่อนจะเอ่ยปากถาม...“ฉันไม่ได้หนาวสักหน่อยจ้ะพี่”“อีกหน่อยก็หนาวกว่านี้เดี๋ยวเอ็งจะไม่สบาย”“ขอบใจจ้ะ” เธอยิ้มรับความหวังดีนั้นอย่างเต็มใจ ก่อนที่มือหนาจะวางหมับลงบนไหล่บาง ตอนนี้เรือนกายทั้งสองแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกันแล้ว“ตอนนี้เอ็งเป็นอย่างไรบ้าง จำอะไรได้มากขึ้นหรือยัง”“ก็...เริ่มดีขึ้นเรื่อย ๆ แล้วจ้ะพี่ อีกหน่อยฉันคงกลับมาเป็นปกติแล้วล่ะ” เธอหันมายิ้มให้เขา แต่ทว่าสายตาคมคู่นั้นดึงดูดให้เธอต้องค้างใบหน้าไว้อย่างนั้น สนใจความมีเสน่ห์ตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง อีกฝ่ายเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มขาวนวลอย่างทะนุถนอม ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที

แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลงมาจากปล่องด้านบนถ้ำ ความมืดถูกแทนที่ด้วยความสว่าง ทำให้ภาพที่ชายหญิงกำลังนอนกอดก่ายกันอย่างมีความสุขชัดเจนขึ้น เสือกล้านอนเปลือยท่อนบนโดยมีใบหน้าของกลิ่นแก้วซบอยู่ แผงอกแกร่งนี้ใช้เป็นหมอนให้เธอหนุนมาตลอดทั้งคืน“ข้ารักเอ็งมากรู้ไหมจันทร์” คนที่ตื่นก่อนเอ่ยพลางมองดูใบหน้าสวยที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ภายในอ้อมกอด กลิ่นจันทร์คือรักแรก รักเดียว และจะเป็นรักสุดท้ายของผู้ชายที่ชื่อเสือกล้าตลอดไปไม่นานเจ้าหล่อนก็เริ่มขยับตัว เปลือกตาสวยขยับก่อนจะเปิดขึ้นช้า ๆ จนพบกับรอยยิ้มอบอุ่นของเสือกล้าอยู่ตรงหน้า เธอยิ้มตอบก่อนจะซบหน้าลงที่แผงอกอย่างออดอ้อน“พี่ตื่นนานหรือยังเนี่ย”“ก็นานจนแอบดูเอ็งตอนหลับจนหนำใจเชียวล่ะ”“ยังจะมาแอบดูกันอีก ไม่เบื่อหรือไงจ๊ะ เมื่อคืนพี่ก็...มองหน้าฉันทั้งคืนแล้วนะ” คนพูดยิ้มอาย ๆ เมื่อนึกถึงรสสวาทอันร้อนแรงที่ฝ่ายชายมอบให้ หลายครั้งหลายคราจนร่างเธอแทบจะแหลกคามือเขาเสียให้ได้“มองตลอดชีวิตข้าก็ไม่มีทางเบื่อใบหน้าสวย ๆ ของเอ็งรู้ไว้ด้วยนะ” ว่าแล้วก

“กรี๊ดดด!!! ไม่ต้องมาแสร้งทำดีกับข้าหรอก เอ็งมันร้ายกาจกว่าที่ข้าคิดเสียอีก” สาลี่สะบัดมืออีกฝ่ายออกอย่างไร้เยื่อใย รีบวิ่งหนีฝ่าวงล้อมออกไปจากตรงนั้น กลับกลายเป็นว่าตอนนี้คนที่หน้าแตกเป็นเสี่ยง ๆ ไม่ใช่เพียงแค่สาลี่หรือแม่ของเจ้าหล่อน แต่รวมถึงพ่อหมอสิงห์ด้วยอีกต่างหาก“ฉันต้องขอโทษแทนนังสาลี่มันด้วยนะเสือกล้า อย่าถือโทษโกรธเคืองมันเลยนะ” เมื่อรู้ว่าลูกสาวตัวเองทำผิด คนเป็นแม่ก็รีบยกมือขึ้นไหว้อย่างกลัวความผิด เพราะคนที่เป็นหัวหน้าหมู่บ้านอย่างเสือกล้ามีอำนาจที่จะพิพากษาทุกคนได้ทันที“เรื่องนี้ต้องถามความเห็นของจันทร์ ว่าจะเอาเรื่องหรือไม่” คนพูดหันมามองเมียรักที่ยืนอยู่ข้างกัน“ฉันไม่เอาความหรอกจ้ะ ถือซะว่าเลิกแล้วต่อกัน แต่อย่าให้สาลี่มายุ่งวุ่นวายกับฉันอีกก็พอ”“ขอบใจเอ็งมากนะจันทร์ ข้าจะตักเตือนสั่งสอนมันเอง”“ไม่เป็นไรจ้ะป้า” เธอยิ้มให้อย่างมีมิตรไมตรีเข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตาม กลิ่นแก้วเป็นคนฉลาดพอที่จะเอาตัวรอดในสถานการณ์ที่คับขัน และตอนนี้เธอก็ทำมันสำเร็จ