All Chapters of ภพลิขิตรัก: Chapter 41 - Chapter 50

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...เสือกล้าลั่นกลองเรียกประชุมลูกบ้านให้มารวมตัวกันที่ลานกลางหมู่บ้าน ซึ่งในตอนนี้ตรงกลางลานมีโต๊ะไม้ตั้งอยู่ บนนั้นมีอ่างน้ำมนตร์ขนาดใหญ่พร้อมกับม้วนสายสิญจน์ ที่เตรียมมาอย่างเพียงพอกับสมาชิกในหมู่บ้าน วันนี้จะมีพิธีสะเดาะเคราะห์ปัดเป่าทุกข์ภัยต่าง ๆ และต่อชะตาหมู่บ้าน เพื่อให้ทุกคนใช้ชีวิตต่อไปอย่างมีความสบายใจ แต่แท้ที่จริงแล้วมันเป็นแผนการชี้ตัวว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนั่นเอง“เสือกล้าเรียกพวกข้ามาประชุมด้วยเรื่องอันใด” หนึ่งในคนที่กำลังล้อมวงมองมายังจุดศูนย์กลางตะโกนถามเสียงดัง“อีกประเดี๋ยวข้าจะต้องออกไปล่าสัตว์แล้ว เสียเวลาทำมาหากินเลยจริง ๆ”“เอาล่ะใจเย็น ๆ ที่ข้าเรียกทุกคนมาประชุมในวันนี้ เพราะช่วงเวลาที่ผ่านมาหมู่บ้านดงไพรของเรามีเรื่องประหลาด ๆ เกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง ฉะนั้นแล้ววันนี้ข้าจึงตั้งใจจะทำพิธีสะเดาะเคราะห์และต่อชะตาให้หมู่บ้านของเรา จะได้แคล้วคลาดปลอดภัยจากภยันตรายทั้งปวง และพี่น้องทุกคนจะได้สบายใจ ดังนั้นหากลูกเมียหรือญาติพี่น้องใครยังไม่มา ก็ให้รีบไปเรียกตัวมาให้

“แต่ฉันไม่อยากทิ้งพี่กล้าไว้ที่นี่”“พ่อหมอกับเสือกล้ารับมือกับพวกมันได้ เอ็งอยู่ที่นี่มีแต่จะเป็นตัวถ่วงเท่านั้น รีบหาที่หลบซ่อนตัวก่อนเร็ว”“ก็ได้”เธอตอบตกลงเพราะสิ่งที่นายผาพูดมันก็เป็นเหตุผลที่ดี เธอไม่อยากเป็นตัวถ่วง กำลังจะตะโกนบอกเสือกล้าแต่ทว่ามือเรียวกลับถูกดึงไปเสียก่อน ขณะกำลังเดินเร็วไปเจ้าหล่อนก็หันกลับมามองที่ลานกลางหมู่บ้านเป็นระยะ ๆ มุมหนึ่งเสือกล้าต่อสู้กับพวกผีดิบอย่างไม่มีเหน็ดเหนื่อย อีกมุมหนึ่งพ่อหมอสิงห์ก็กำลังร่ายคาถาเพื่อให้เสือกล้าจัดการพวกนั้นได้ง่ายยิ่งขึ้น“เราจะไปที่ไหนกันผา”“ไปที่ที่ปลอดภัย”อีกฝ่ายตอบสั้น ๆ ไม่แม้จะหันกลับมามองเธอด้วยซ้ำ เธอเชื่อมั่นตัวนายผาว่าจะพาไปอยู่ในที่ปลอดภัยได้ เพราะทุกครั้งอีกฝ่ายก็ช่วยเหลือมาโดยตลอด จึงรู้สึกอุ่นใจไม่น้อยเดินเข้าป่าลึกมาเรื่อย ๆ ก็เห็นกระท่อมหลังหนึ่ง กลิ่นแก้วแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองกับสิ่งที่เห็น เพราะที่แห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากลำธารที่ทุกชีวิตใช้ดำรงชีพ เคยมาเดินเล่นแถวนี้ก็หลายหนแต่ไม่ยักจะเห็นกระท่อม

“ว่าแล้วเชียว ฉันรู้สึกได้ว่าไม่น่าจะใช่จันทร์ตั้งแต่แรกแล้ว โธ่จันทร์ ทำไมเอ็งถึงได้อาภัพอย่างนี้นะ” คนพูดตีสีหน้าเศร้าประกอบคำพูด“เล่นละครเก่งอย่างนี้ไปเป็นดาราเถอะไอ้ฆาตกร แกมันนรถส่งมาเกิด” กลิ่นแก้วตะโกนออกไปอย่างสุดเสียง เมื่อรู้ว่าตอนนี้นายผากำลังเสแสร้งแกล้งทำเป็นคนดีต่อหน้าเสือกล้า น่าหมั่นไส้จนอยากจะลุกขึ้นไปกระโดดถีบหน้าเสียจริง ๆ“หากไม่มีอะไรแล้วข้ากลับเรือนล่ะ”“จ้ะเสือกล้า ฉันเองก็คิดว่าจันทร์เอ่อ...แก้วน่าจะกลับเรือนไปแล้ว”เสือกล้าพยักหน้าให้ก่อนจะรีบเดินไป นายผามองตามหลังครู่หนึ่ง ก็หันมาแสยะยิ้มให้กับกลิ่นแก้ว ก่อนจะสาวเท้าเดินทะลุม่านอาคมเข้ามาอย่างช้า ๆ“เป็นอย่างไรบ้าง ชอบกระท่อมที่ข้าสร้างให้หรือไม่” คนพูดเดินเข้ามานั่งตรงหน้า ก่อนจะเอื้อมมือมาเชยคางเรียวอย่างถือวิสาสะกลิ่นแก้วรีบปัดมือหนานั้นออกไป แล้วขยับตัวออกห่าง ส่งสายตาไม่เป็นมิตรมองอย่างเอาเรื่อง“ออกไปให้ห่าง ๆ แกมันโรคจิต ไม่สิ! แกมันไม่ใช่คน เป็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้ค่า เป็นขยะที่ไม่มีใครต

 “ใจจริงข้าไม่อยากให้เอ็งเห็นภาพนั้นอีกแล้ว แต่ในเมื่อมันคือสิ่งที่เอ็งสงสัย ข้าก็จะพาเอ็งย้อนกลับไปดูว่าเอ็งตายอย่างไร”กล่าวจบเรือนที่อยู่ตรงหน้าก็ถูกเปลวไฟอันร้อนระอุแผดเผา แสงสีส้มจากเปลวเพลิงพร้อมกับควันไฟที่ลอยคลุ้งขึ้นไปยังบนท้องฟ้า สะท้อนเข้าไปในหน่วยตาสวยของกลิ่นแก้ว เธอเห็นตัวเองและกลิ่นจันทร์วิ่งจูงมือหนีตายกันออกมา ทั้งสองคนร้องไห้ร้องห่มราวจะขาดใจเสียให้ได้“ฮือ ๆ เจ้าคุณพ่อกับแม่โดนพวกมันฆ่าตายไปแล้ว เราจะทำอย่างไรดีแก้ว”“พี่จันทร์ทำใจดี ๆ ไว้นะจ๊ะ เราจะต้องรีบหนีไปจากที่นี่เสียก่อน ป่ะ” คนเป็นน้องจับมือพี่สาวไว้แน่น เตรียมตัวจะวิ่ง แต่ทว่ากลับมีเสียงของใครบางคนดังมาจากด้านหลัง“ถ้าวิ่งข้าฆ่าพวกเอ็งสองคนแน่”ได้ยินเสียงทั้งสองสาวก็หยุดชะงัก วางเท้าไว้บนพื้นไม่กล้าแม้แต่จะขยับ หันไปมองก็พบว่าเป็นไอ้หัวหน้าโจรนั่นเองกำลังเดินตรงมา มือหนาถือดาบเล่มใหญ่ที่แปดเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงฉาน เห็นแล้วทำให้นึกหวาดกลัวและแค้นใจในคราวเดียวกัน“เอ็งต้องการอะไรไอ้โจรชั่ว เอ็งฆ่า

“พี่ก็ดีใจที่ได้เจอเอ็งอีกครั้ง น้องสาวพี่” กลิ่นจันทร์เปลี่ยนสรรพนามที่ใช้ทันที เมื่อได้มีโอกาสยลโฉมใบหน้าสวย ๆ ของน้องสาวอีกครั้ง แม้จะเกิดในภพชาติใหม่แล้ว แต่ทว่าใบหน้านี้ไม่เคยเปลี่ยนเลยกลิ่นแก้วยิ้มทั้งน้ำตาเมื่อได้ยินอย่างนั้น“จ้ะพี่จันทร์”ทั้งสองโผเข้ากอดกันด้วยความคิดถึงจับใจ อ้อมกอดที่เคยอบอุ่นได้เกิดขึ้นอีกครั้ง ทำให้ความรู้สึกเมื่อครั้งอยู่ในเรือนเดียวกันหวนคืนมา“พี่ขอโทษที่ทำให้เอ็งต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้ หากพี่ไม่เรียกเอ็งมา เอ็งคงจะใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในภพชาติของเอ็งไปแล้ว”“ฉันเคยบอกแล้วไง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันยินดีจะช่วยพี่เสมอ พี่กำลังตกอยู่ในอันตรายฉันจะต้องมาอยู่แล้ว เพราะเราเป็นพี่น้องกัน ไม่ว่าจะภพชาติไหนเราก็เป็นพี่น้องกัน” เธอยิ้มให้พี่สาวอย่างรู้สึกมีความสุข แม้จะอยู่ในช่วงเวลาที่คับขันก็ตามที“ฮือ ๆ แก้วน้องพี่”กลิ่นจันทร์กอดน้องสาวแน่นยิ่งขึ้น หลั่งน้ำตาออกมาระบายความทุกข์ที่กัดกินในใจมาโดยตลอด ตั้งแต่หนีออกมาในวันนั้นเธอก็ไม่มีวันใดไม่คิดถึงน้อ