All Chapters of ภพลิขิตรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“ข้าว่า...เราอยู่ที่นี่กันเถอะ ข้าไปไหนไม่ได้จริง ๆ” น้ำเสียงคนพูดสั่นจนน่าตกใจกลิ่นแก้วรู้สึกสงสารคนเป็นสามีเหลือเกิน คงจะสับสนกับความคิด สิ่งที่โดนบังคับกับจิตใต้สำนึกคงกำลังตีรวนกันจนทำให้มีอาการเช่นนั้น“พี่กล้า! พี่ไม่รักฉันหรือ ทำไมถึงไม่ยอมไปด้วยกัน”“อยู่ที่นี่เถอะนะสาลี่ ข้าทิ้งแม่ไม่ได้จริง ๆ”“ก็ได้ฉันจะอยู่ที่นี่กับพี่”ในที่สุดสาลี่ก็ต้องยอมจำนนอย่างเสียมิได้ ใบหน้าสวยสะอางงองุ้มจนหมดความสวย นั่งลงกับพื้นแล้วชันเข่าหันหน้าออกไปทางหน้าต่าง จนเสือกล้าต้องนั่งลงโอบกอดเพื่อง้องอน เห็นอย่างนั้นกลิ่นแก้วและบุหงาก็ส่งยิ้มให้กันอย่างน้อยก็ได้รู้ว่าเสือกล้ายังมีโอกาสที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ เพียงแต่เธอจะต้องรีบหาทางทำลายมนตร์เสน่ห์นั้นให้เร็วที่สุดเสียก่อนx o x o x o x o x o xในค่ำคืนที่ดึกสงัดทุกคนกำลังอยู่ในห้วงนิทรา คนที่อยู่ในอ้อมกอดของเสือกล้าค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น ก่อนจะเงยขึ้นมองใบหน้าอันคมสัน อีกฝ่ายยังคงนอนหลับสบาย เอียงหน้าไปมองอีกฝั่งก็เห็นศัตรูหัวใจนอนหลับ

หลังจากนั้น…“ไหนวะไอ้แกละ”“เดินไปอีกนิดหน่อยก็จะถึงแล้วจ้ะพี่กล้า”เจ้าแกละเดินนำหน้าพลางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ หลังจากหลอกพี่ชายว่ามีชาวบ้านโดนเสือขย้ำในป่า จึงรีบออกมาจากเรือนพร้อมกับปืนลูกซองคู่กาย เตรียมตัวจะมาล่าเสือป่าตัวนั้น“ปกติชายป่าแถวนี้ไม่เคยมีเสือเข้ามาทำร้ายชาวบ้าน ทำไมถึงได้มีเรื่องอย่างนี้เกิดขึ้นได้นะ” คนที่กำลังถือปืนเอ่ยพลางสาวเท้าตามหลังน้องชายไปเรื่อย ๆจนแล้วจนเล่าก็ยังไม่เห็นอะไรผิดปกติ เสือกล้าจึงขมวดคิ้ว นึกเอะใจ ชะงักฝีเท้าทันที“ไอ้แกละ! ไหนวะ!”“ถึงแล้วจ้ะพี่ โน่นไง!” เจ้าแกละชี้กลับไปด้านหลังเมื่อเสือกล้ามองกลับไปก็ไม่เห็นจะเจออะไร มีแต่ต้นไม้และป่าอันรกชัฏเท่านั้น คิดว่ากำลังโดนน้องชายแกล้งจึงตั้งใจจะหันกลับมาด่า แต่กลับมีใครบางคนยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าเสียแล้ว“จันทร์! เอ็งมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไรกัน”“ฉันก็มารอพี่ไงจ๊ะ”“มารอข้า? มารอทำไม”“ก็ฉันอยากมีเวลาอยู่กับพี่สอง

เสียงกลองเรียกประชุมดังขึ้นในช่วงเช้าตรู่ ทุกชีวิตในหมู่บ้านดงไพรต่างก็ทยอยเข้ามาที่ลานกลางหมู่บ้าน ซึ่งปกติแล้วหากมีเรื่องที่สำคัญจะต้องแจ้งให้ทราบ เสือกล้าจะใช้พื้นที่นี้ในการกระจายข่าว แต่หากเสือกล้าไม่อยู่ก็จะเป็นหน้าที่ของพ่อหมอสิงห์ตรงกลางลานมีชายสูงวัยไว้ผมและเครารกรุงรังถูกมัดตัวเอาไว้ ไม่ใช่ใครที่ไหนหากแต่เป็นหมอทำเสน่ห์ที่สาลี่เพิ่งไปใช้บริการมานั่นเอง“ใครมาลั่นกลองตั้งแต่เช้าตรู่อย่างนี้นะ หรือว่าพี่เอ็งมันจะกลับมาแล้ว” บุหงาเอ่ยขณะสาวเท้าเดินไปพร้อมลูกชายคนเล็ก“หนูว่าต้องใช่แน่ ๆ เลยจ้ะแม่” แกละว่าอย่างรู้สึกตื่นเต้นสองแม่ลูกมองหน้าพลางยิ้มให้กัน ก่อนจะเหล่ตามองคนที่เดินตามหลังมาอย่างมีเลศนัยสาลี่เดินตามหลังคนทั้งสองด้วยสีหน้าบูดบึ้ง ออกมาจากครัวเมื่อวานก็ไม่เห็นเสือกล้าในห้อง ตามหาทั้งวันก็ไม่เจอ นั่นทำให้เจ้าหล่อนร้อนใจมาตั้งแต่ตอนนั้น จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่คลายโทสะคนที่เจ้ากี้เจ้าการ แยกเธอและเสือกล้าออกจากกัน ยาแฝดที่มีอยู่ในมือก็ไม่สามารถใช้งานได้ อุตส่าห์เสียตัวให้ไอ้หมอทำเสน่ห์มาแท้ ๆชาวบ้านเริ่ม

“จริง ๆ จ้ะ ฉันจะปรับปรุงตัวเองใหม่ จะไม่ทำเรื่องแบบนี้อีกแล้ว ส่วนเรื่องที่ไอ้หมอทำเสน่ห์กล่าวหา ฉันยังยืนยันว่าไม่ได้เป็นคนทำ”“จันทร์ให้โอกาสเอ็งเอเอ็เอเอหกงแหใฝงขนาดนี้แล้ว ยังจะปากแข็งอยู่อีกหรือสาลี่” เสือกล้าตะโกนลั่นด้วยความโมโหขั้นสุด“ก็ฉันไม่ได้ทำจริง ๆ นี่นา”“ช่างเถอะ ตอนนี้ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว ถือว่าให้เรื่องมันจบ ๆ ไปก็แล้วกันนะจ๊ะทุกคน”“ขอบใจเอ็งมากนะจันทร์ บุญคุณครั้งนี้ข้าจะไม่มีวันลืม”“ไม่เป็นไรจ้ะป้า” กลิ่นแก้วส่งยิ้มให้กับแม่ของสาลี่อย่างเป็นมิตร“เอ็งรีบขอบคุณจันทร์มันสิสาลี่ หากไม่ได้จันทร์เอ็งจะต้องโดนเฉดหัวออกไปจากหมู่บ้านแล้ว”“ขอบใจ”สาลี่ทำท่าอิดออด ใบหน้าสวยยังคงงองุ้มเช่นเดิม แต่ก็ยอมยกมือไหว้อย่างไม่เต็มใจนัก แม้รู้อยู่เต็มอกว่าอีกฝ่ายไม่ซาบซึ้งในบุญคุณ แต่กลิ่นแก้วก็ยังจะให้อภัย เพราะอยากจะรู้ว่าตอนนี้วิญญาณของกลิ่นจันทร์ถูกขังเอาไว้ที่ไหน“ทุกคนที่นี่เป็นพยานนะจ๊ะ หากสาลี่ยัง

เช้าวันรุ่งขึ้นทั้งสองก็มุ่งหน้าไปยังเรือนของพ่อหมอสิงห์ ซึ่งเป็นกระท่อมไม้ไผ่สานหลังเล็ก ๆ กะทัดรัดเหมาะสำหรับการอยู่คนเดียว กระท่อมหลังนี้ถูกรายล้อมไปด้วยดงไผ่ สงบร่มรื่นเหมาะกับการนั่งทำสมาธิตามประสาที่ชอบความสันโดษ“พ่อหมอจ๊ะ พ่อหมอ”“ใครมาเรียกข้าแต่เช้าอย่างนี้วะ”“ฉันเองจ้ะพ่อหมอ” เสือกล้าตะโกนตอบกลับไปขณะยืนอยู่หน้ากระท่อมพร้อมกับกลิ่นแก้ว“อ้าวเสือกล้า จันทร์ มาทำอะไรแต่เช้าวะ”“พวกฉันมีเรื่องจะปรึกษาพ่อหมอน่ะ”“ข้าว่าต้องเป็นเรื่องสำคัญแน่ ๆ เชิญเข้ามาในเรือนข้าก่อน”“จ้ะ”พ่อหมอสิงห์เดินกลับเข้าไปในกระท่อม ส่วนผู้มาเยือนทั้งสองก็มองหน้ากันก่อนจะเดินตามหลังเข้าไปติด ๆภายในนั้นแบ่งเป็นสองส่วน ส่วนแรกเป็นที่หลับที่นอน และอีกส่วนเป็นที่ตั้งของโต๊ะหมู่บูชาที่พ่อหมอสิงห์ใช้ทำพิธีกรรมต่าง ๆ เพื่อขจัดปัดเป่าเรื่องที่ไม่ดีให้ออกไปจากหมู่บ้านดงไพรกลิ่นแก้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็รู้สึกได้ถึงความขลังของวัตถุที่วางอยู่รายรอบ เพราะมั