All Chapters of ภพลิขิตรัก: Chapter 21 - Chapter 30

คนอย่างเสือกล้ารับปากแล้วก็ต้องทำตามคำพูด วันนี้ออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ พาเมียรักขึ้นหลังไอ้กระรอกซึ่งเป็นม้าตัวโปรดเดินทางไปยังตัวเมือง ควบม้าสลับกับการนั่งพักตามรายทางจนในที่สุดก็ถึงจุดหมายปลายทางเจ้ากระรอกถูกล่ามไว้ในป่านอกเมือง หลังจากนั้นคนทั้งสองก็เดินเท้าต่อมา เสือกล้าบังคับให้เมียรักแต่งกายเป็นบุรุษเพื่อไม่ให้เป็นอาหารตาของชายหนุ่มในเมือง แม้จะไม่ชอบใจนักแต่กลิ่นแก้วก็ต้องยอมแต่โดยดีที่นี่คือตัวเมืองใหญ่เป็นอันดับต้น ๆ ของเมืองสุพรรณ มันอาจจะไม่ได้ใหญ่โตเหมือนในยุคปัจจุบันอย่างที่กลิ่นแก้วเคยเห็น แต่ทว่าความมีเสน่ห์นั้นกรุงเทพมหานครหาได้เทียบติดไม่ การสัญจรที่ยังคงใช้รถม้า เสื้อผ้าหน้าผมของชาวบ้านไม่ได้ทันสมัยเหมือนอย่างในปัจจุบัน แต่ทว่ากลับดูดีเข้ากับยุคสมัยนี้เป็นที่สุด“เฮ้อ มาเที่ยวทั้งทีแทนที่จะได้แต่งตัวสวย ๆ แต่กลับต้องมากลายเป็นผู้ชายซะงั้น” เธอกล่าวอย่างเซ็ง ๆ บ่นกับตัวเองแต่ทว่ามันคือการพูดประชดเสือกล้านั่นเอง ชายหนุ่มก็รู้ตัวได้แต่ยิ้มอย่างพอใจ“บ่นอะไรหรือ”“เปล่า บ่นไปก็เท่านั้นล่ะ เพราะถึงอย่

เสือกล้าทำหน้าคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า“ไปก็ไปแต่ระวังตัวเองด้วยล่ะ อย่าห่างกายข้าเด็ดขาดเข้าใจไหม”“เข้าใจจ้ะพี่กล้า”กลิ่นแก้วรู้สึกกลัวเหลือเกิน ชีวิตคนสมัยก่อนนั้นช่างเต็มไปด้วยความยากลำบากและอันตรายรอบด้านเสียจริง ๆ จะไปไหนมาไหนก็ลำบากแถมยังมีโจรชุมยิ่งกว่ามดเสียอีกตามรอยเท้าเจ้ากระรอกมาเรื่อย ๆ ก็พบกับกระท่อมหลังหนึ่ง ที่นี่เป็นป่าไม้รกชัฏไม่น่าจะเป็นไปได้ที่จะมีผู้คนเข้ามาอยู่อาศัย เห็นอย่างนั้นกลิ่นแก้วก็รีบเดินเข้าไปยืนซ้อนหลังผู้เป็นสามีทันที“พี่กล้ากระท่อมใครน่ะ”“ไม่ต้องกลัว ข้าไม่มีทางให้ใครทำอันตรายเอ็งได้แน่"“แต่เราไม่รู้น่ะสิว่าเป็นใคร ถ้าพวกมันมีกันหลายคนล่ะจะทำยังไง”“ข้าไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้น” เสือกล้ากล่าวอย่างไม่หวั่นกลัว ถอดดาบออกจากฝัก ตั้งท่าพร้อมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น สายตาคมจ้องมองไปยังกระท่อมหลังนั้นอย่างไม่ละสายตา หากเกิดอะไรขึ้นเขาพร้อมที่จะสู้ในทุกเมื่อ“พี่กล้าระวังนะจ๊ะ” กลิ่นแก้วเอ่ยเตือนเบา ๆ เมื่

“พี่กล้า!”เธอรีบลุกขึ้นยืนแล้วเขยิบตัวออกห่างนายผาโดยทันที“เอ็งมาทำอะไรที่นี่กับไอ้ผา”“เปล่าจ้ะเสือกล้า ฉันกับจันทร์บังเอิญมาเจอกันเลยพูดคุยตามประสาเพื่อน”“แล้วทำไมต้องนั่งคุยกันราวกับคนรักเช่นนี้” คนพูดเค้นเสียงถามเพื่อต้อนให้อีกฝ่ายจนมุม“ฉันขอโทษด้วยที่ทำให้เสือกล้าไม่พอใจ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ ข้าไปแล้วนะจันทร์” นายผาส่งยิ้มให้เจ้าหล่อนทิ้งท้าย ก่อนจะเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ ไม่มีทีท่าจะเดือดเนื้อร้อนใจอะไรแต่คนที่กำลังยืนกำหมัดด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นยังคงเป็นเสือกล้า มองตามหลังนายผาแล้วหันมามองหน้าเจ้าหล่อน ที่กำลังจ้องมองมาเช่นเดียวกัน“พี่กล้ามาได้ไง”“ข้านั่นล่ะที่ต้องถามว่าเอ็งมาที่นี่ทำไม”“ฉันก็มาเดินเล่นบ้างอะไรบ้าง อยู่แต่บ้านน่าเบื่อจะตาย” อยากจะถามเรื่องนั้นใจแทบขาด แต่ก็ช่างเถอะ ปล่อยให้มันหายไปตามกาลเวลาก็แล้วกัน หากถามมีหวังได้ทะเลาะกันแน่ ๆ“รู้หรือไม่ว่าการมานั่งสนทนากับชายอื่นที่ไม่ใช่ผัวมันไม่งา

ในคืนเดือนมืดที่ทุกชีวิตกำลังนอนหลับใหลอยู่นั้น กลิ่นแก้วก็ได้ยินเสียงใครบางคนเอ่ยเรียก เสียงที่คุ้นหูยังคงดังให้ได้ยินเรื่อย ๆ จนเปลือกตาสวยค่อย ๆ เปิดขึ้นช้า ๆ“กลิ่นแก้ว ฮือ กลิ่นแก้ว”“กลิ่นจันทร์! เธออยู่ที่ไหน” กลิ่นแก้วเอ่ยกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปเขย่าตัวเลือกล้าที่นอนหลับอยู่อีกมุม“พี่กล้า! ตื่นสิพี่กล้า กลิ่นจันทร์มาหาเราแล้ว”พยายามปลุกแต่ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ยอมตื่นเสียที จึงไม่รีรอรีบออกไปจากเรือน สาวเท้าฝ่าความมืดมิดไปยังต้นเสียง กวาดสายตามองหาคนที่อยากจะเจอที่สุดในตอนนี้“กลิ่นแก้ว ฮือ ๆ ข้าทรมานเหลือเกิน”เสียงที่โหยหวนราวกับกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความทรมานอย่างแสนสาหัสดังขึ้น ร่างของกลิ่นจันทร์ปรากฏขึ้นมาให้เห็น ตอนนี้สภาพเธอแทบดูไม่ได้ เนื้อตัวเต็มไปด้วยแผลเหวอะหวะ ราวกับเพิ่งจะถูกเปลวไฟอันร้อนระอุแผดเผา เห็นแล้วกลิ่นแก้วก็รู้สึกสงสาร น้ำตาไหลพรากลงมาทันที“เธอเป็นอะไรกลิ่นจันทร์ ใครทำอะไรเธอ ทำไมถึงอยู่ในสภาพนี้”“มันบังคับไม่ให้ข้าบอก ข้าพยา

เช้าวันต่อมากลิ่นแก้วถือตะกร้าเสื้อผ้ามาออกมาจากเรือน เตรียมตัวจะออกไปซักผ้าที่ลำธาร ก็เห็นแกละนั่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่“อ้าว! วันนี้แกละไม่ไปเล่นที่ไหนหรอกหรือ”“ไม่จ้ะพี่ แล้วพี่จันทร์จะไปไหน”“พี่ว่าจะไปซักผ้าน่ะ แล้วแม่กับพี่กล้าไปไหนหรอกหรือ” ว่าพลางกวาดสายตามองหาคนทั้งสองในบริเวณรอบ ๆ เรือน“แม่ไปทำสวน ส่วนพี่กล้าไปไหนก็ไม่รู้จ้ะ”“อ้าวงั้นหรือ ไปไหนทำไม่ไม่ยอมบอกนะ” พูดกับตัวเองแล้วหันไปยิ้มให้แกละอีกที “งั้นพี่ไปแล้วนะ”“เดี๋ยวหนูไปด้วยจ้ะพี่จันทร์”“ดีเหมือนกันพี่จะได้มีเพื่อน งั้นไปกันเถอะ”เธอยิ้มอย่างยินดีที่เด็กชายจะตามไปด้วย ทั้งสองเดินลัดเลาะป่าตรงไปยังลำธาร พร้อมกันนั้นก็สนทนากันไปด้วย“ก่อนพี่จะตายพี่เคยมีศัตรูที่ไหนไหมจ๊ะแกละ”“ไม่มีจ้ะ พี่จันทร์ถามทำไมหรือ”“เปล่า พี่แค่อยากรู้เฉย ๆ แล้ว...พี่เสือกล้าล่ะมีศัตรูที่ไหนไหม หมายถึงในหมู่บ้านเรานะ”“หนูก็