《ภพลิขิตรัก》全部章節：第 51 章 - 第 59 章

 เสือกล้าตามหาเมียรักจนทั่วทั้งหมู่บ้านแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา ด้วยความเป็นกังวลใจจึงรีบเดินตรงไปยังเรือนพ่อหมอสิงห์ เพื่อให้ช่วยนั่งทางในดูว่าตอนนี้เจ้าหล่อนอยู่ที่ไหนกันแน่“พ่อหมอจ๊ะ!”ได้ยินเสียงเรียก พ่อหมอสิงห์ก็เดินออกมาส่องที่หน้าประตู เมื่อเห็นว่าเป็นเสือกล้าก็ตะโกนตอบกลับไป“ว่าอย่างไรเสือกล้า มีอะไรเร่งด่วนหรือ”“แก้วหายตัวไปจ้ะ ฉันเกรงว่าจะถูกไอ้นั่นจับตัวไป”“ขึ้นมาบนเรือนก่อนเร็ว”เมื่อถูกเชื้อเชิญ เสือกล้าก็รีบเดินขึ้นไปบนเรือน เมื่อเข้ามาแล้วพ่อหมอสิงห์ก็นั่งขัดสมาธิ ปิดเปลือกตาลงสักพักแล้วลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง“ว่าอย่างไรพ่อหมอ”“ไม่เห็น ข้าไม่เห็นนังจันทร์หรือนังแก้วเลย ไม่แน่อาจจะถูกมนตร์ดำของไอ้ชั่วนั่นอำพรางไว้”“แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไป ฉันร้อนใจเหลือเกิน เกรงว่าแก้วจะเป็นอันตราย”“เราจะใช้วิธีเดิม เอ็งเอาปิ่นปักผมมาหรือไม่”“เอามาจ้ะ ก่อนออกมาจากบ้านฉันหยิบติดตัวมาด้วย”

“ข้าก็คือดวงวิญญาณที่สิงร่างไอ้ผาอย่างใดเล่า ในที่สุดเอ็งก็ตายด้วยน้ำมือของข้าจนได้ไอ้เสือกล้าหึ ๆ”เงยหน้าขึ้นไปมอง ก็เห็นชายหนุ่มที่ไม่คุ้นหน้ากำลังยืนแสยะยิ้มร้าย เป็นนายขอนนั่นเองที่ได้แปลงกายเป็นกลิ่นแก้วมาเพื่อตบตา ส่วนพ่อหมอสิงห์ก็เพิ่งจะช่วยกลิ่นแก้วออกมาจากม่านอาคมได้ จึงรีบวิ่งมาที่นี่แต่มันก็สายไปเสียแล้ว“พี่กล้า! ฮือ ๆ พี่อย่าเป็นอะไรนะ”วิ่งมาถึงกลิ่นแก้วก็รีบพยุงร่างคนรักไว้ ร้องไห้ร้องห่มปานจะขาดใจ ส่วนพ่อหมอสิงห์ก็รีบร่ายอาคมเพื่อทำลายดวงวิญญาณของนายขอน เป็นเช่นนั้นแล้วทั้งสองก็เริ่มต่อสู้กันด้วยอาคมที่ตนมีติดตัว งัดทุกวิชาออกมาต่อสู้กัน ในระหว่างนั้นกลิ่นแก้วก็ได้แต่กอดร่างที่หายใจรวยรินเอาไว้“กะ...แก้ว เอ็งอย่าร้อง ข้าขอโทษที่คงจะไม่สามารถดูแลเอ็งต่อไปได้ เฮือก...”“พี่กล้า ฮือ ๆ พี่อย่าเป็นอะไรไปนะ ไหนพี่บอกว่าจะดูแลฉัน จะอยู่กับฉันตลอดไปไงพี่”“ข้าขอโทษ ฮึก อย่าร้องนะเมียข้า”“ฉันไม่ร้องแล้วก็ได้ แต่พี่ต้องสู้นะ ต้องอยู่กับฉันกับแม่และไอ้แกละ อย่าท

เสียงนั่นทำให้ทั้งจันทร์ระวีและชายหนุ่มที่เข้ามาใหม่จ้องหน้ากันอย่างุนงง แล้วหันไปมองหน้าคนที่นอนร้องไห้อยู่บนเตียง“เรียกผมหรือครับ” ชายหนุ่มชี้เข้าที่ตัวเอง สีหน้ายังคงฉายความสงสัยอยู่เช่นเดิม“พี่กล้าจำฉันไม่ได้หรือจ๊ะ”“ผมงงไปหมดแล้วเนี่ย ผมดีใจนะที่คุณฟื้นขึ้นมาแล้ว แต่คิดว่าหลังจากนี้คงต้องดูแลกันต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะหายเป็นปกติ” เขาว่ายิ้ม ๆ แล้ววางช่อดอกไม้ไว้บนโต๊ะ“แก้วเคยรู้จักคุณภพหรือลูก”“คุณภพ?” เจ้าหล่อนหันไปมองหน้าผู้เป็นแม่พลางขมวดคิ้วอย่างนึกสงสัย“ใช่จ้ะ คุณภพเป็นคนที่ขับรถชนลูกยังไงล่ะ ตอนที่ลูกหลับไปคุณภพคอยมาดูแลรับผิดชอบทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการเฝ้าไข้และค่าใช้จ่ายทั้งหมด”“งั้นหรอกหรือคะ ถ้าอย่างนั้นหนูคงจำคนผิดแล้วล่ะ” เมื่อได้ยินผู้เป็นแม่อธิบายเจ้าหล่อนก็ถึงบางอ้อ แต่สายตาของเธอยังคงจับจ้องมองชายหนุ่มตลอดเวลา เพราะใบหน้านี้ช่างเหมือนเสือกล้าที่เธอเคยรู้จักเหลือเกิน เหมือนราวกับคนเดียวกัน“ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ ท

วันเวลาล่วงผ่าน ทุกชีวิตบนโลกล้วนแต่ดำเนินไปตามวิถีของใครมัน ตามแต่จะออกแบบและขีดเส้นให้กับตัวเอง ก็เหมือนตอนนี้ที่กลิ่นแก้วกำลังลิขิตชีวิตรักของตัวเอง โดยการเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตกวินภพให้มากยิ่งขึ้นตอนนี้เธอรักษาตัวจนหายเป็นปกติทุกอย่างแล้ว และได้เข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัย เริ่มต้นชีวิตวัยเรียนอย่างเป็นทางการเสียที การพบปะเพื่อนใหม่ทำให้คลายความคิดถึงหมู่บ้านดงไพรไปได้เยอะพอสมควร แม้ในบางคืนอาจจะฝันร้ายอยู่บ้างก็ตามที“แม่คะ แก้วไปมหา’ ลัยก่อนนะคะ”“อ้าว! ไหนบอกแม่ว่าวันนี้มีเรียนบ่ายไม่ใช่หรือ”“พอดีว่าคุณภพจะพาไปเยี่ยมบ้านเขาน่ะค่ะ”“รู้สึกว่าช่วงนี้คุณภพจะแวะเวียนมาบ้านเราบ่อยนะ มีอะไรยังไม่ได้บอกแม่หรือเปล่าเนี่ย” จันทร์ระวีมองหน้าพลางยิ้มให้ลูกสาว ที่ตอนนี้ยืนสะพายกระเป๋าผ้าใบโตในชุดนักศึกษาเรียบร้อย“แก้วรักคุณภพค่ะแม่ รักมาตั้งนานแล้ว แต่เรายังไม่ได้คบกันหรอกค่ะ” เธอบอกความจริงอย่างไม่เคอะเขิน เพราะมั่นใจแล้วว่าถึงอย่างไรก็จะคบกับผู้ชายคนนี้ให้ได้“แ

หลังจากพูดคุยกับผู้ใหญ่แล้ว ก็ถึงเวลาที่กวินภพจะพาแขกผู้มาเยือนเยี่ยมชมภายในบ้าน ซึ่งดูเหมือนว่ากลิ่นแก้วจะสนใจเรื่องราวของคุณปู่ชายหนุ่มเป็นพิเศษเขาพาเธอเดินเข้าไปยังห้องนอนส่วนตัวของผู้เป็นปู่ ซึ่งตอนนี้ไม่ได้มีคนพักอาศัยอยู่แล้ว กลายเป็นห้องเก็บความทรงจำดี ๆ เอาไว้ให้ลูกหลานได้ระลึกถึงเท่านั้นกลิ่นแก้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง ซึ่งเต็มไปด้วยสิ่งของมีทั้งอายุและคุณค่าทางจิตใจ กรอบรูปถูกติดไว้บนผนังห้องจำนวนมาก ข้าวของเครื่องใช้ที่ดูยังไงก็ไม่เป็นที่นิยมในยุคนี้ เธอไม่นึกเลยว่าจากเด็กบ้านนอกตัวมอมในป่าในเขา จะย้ายถิ่นฐานมาอยู่ถึงเมืองหลวงได้อย่างนี้“คุณปู่ท่านเป็นคนที่ชอบสะสมของเก่าเอาไว้ ท่านสั่งนักสั่งหนาว่าอย่าให้ลูกหลานคนไหนขายมันไปเด็ดขาด”“ท่านเป็นคนมีรสนิยมนะคะ ของแต่ละอย่างน่าสนใจทั้งนั้น ว่าแต่ท่านเป็นคนสุพรรณแล้วเข้ามาอยู่ในกรุงเทพฯ ได้ยังไงคะ” เธอถามขณะที่ทั้งสองกำลังเดินชมรอบห้องอย่างสบายใจ“พอท่านเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นก็ไปสมัครเป็นทหารครับ คุณปู่ท่านเป็นคนขยันและนิสัยดีทำให้เจ้านายรักเลยส่งเสียให้เรียนต่อเป