Semua Bab องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ: Bab 141 - Bab 150

หลังหลี่เกอได้ฟังคำกล่าวของจื่อเหยียนเขาก็นิ่งเงียบไปพักใหญ่ จื่อเหยียนได้แต่ลอบยิ้มเยาะในใจที่สามารถยั่วยุญาติผู้พี่ได้อ้ายเหม่ยกับอันหนิงได้รับเชิญเข้ามายังโถงรับรองด้านใน ซึ่งมีน้ำชาขนมของว่างเตรียมเอาไว้ต้อนรับพวกนางยามพักผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง“ดูสิเพคะขนมของโปรดพี่หญิงใหญ่เต็มไปหมดเลย มีหนิวหรูหลิงเฟินเซียงเกา(เค้กนม)ขนมที่หาทานที่ใดไม่ได้หากไม่ใช่วังหลวงของเราด้วย พี่เขยช่างใส่ใจจริงๆเพคะ”อันหนิงเอ่ยชื่นชมหลี่เจียงไท่จื่อพี่เขย ซึ่งมีรักมั่นคงต่อพี่สาวของนางมานานหลายปี ทั้งยังเอ่ยปากลั่นวาจาว่าต่อให้ขึ้นเป็นฮ่องเต้ก็จะไม่รับสนมนางใน จะมีพี่สาวนางเพียงผู้เดียวเท่านั้น“ไม่เพียงขนมของโปรดข้าเท่านั้นนะ ยังมีกุ้ยฮวาน้ำผึ้งของโปรดเจ้าด้วยแต่ไม่รู้ว่าเป็นอย่างที่เจ้าชอบหรือไม่” อ้ายเหม่ยพูดพร้อมหันไปยิ้มให้หลี่เจียงไท่จื่อ ซึ่งยามนี้นับได้ว่ามีศักดิ์เป็นสวามีของนางแล้ว“เฮ้ออ หวานกันเหลือเกินนะเพคะพี่หญิง พี่เขย” อันหนิงเย้าคู่บ่าวสาวที่จะจัดงานอภิเษกสมรสในอีกไม่กี่วันนี้“เจ้าเองก็ไม

หลี่เกอถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นมายืนเบื้องหน้าที่ประทับของฮ่องเต้ซีฮันและกู้ฮองเฮา“พี่หลี่เกอ บอกทุกคนสิเจ้าคะว่าเรื่องที่สตรีต่างแคว้นเหล่านี้เอ่ยอ้างล้วนไม่เป็นความจริง” จื่อเหยียนเข้าไปย้ำกับหลี่เกอ เขาหันหน้ามามองนางนิดหนึ่งก่อนหันไปกราบทูลเสด็จพ่อเสด็จแม่“เสด็จพ่อเสด็จแม่ ท่านอากู้ ทุกอย่างที่กระหม่อมส่งหนังสือมาแจ้งก่อนหน้านี้ล้วนเป็นความจริงทุกประการพ่ะย่ะค่ะ”“จื่อเหยียนพูดจาสามหาวดูถูกองค์หญิงสามซึ่งมีสถานะเป็นราชทูตแคว้นเซี่ยในการเดินทางส่งเสด็จองค์หญิงใหญ่มาสมรสกับองค์รัชทายาทแคว้นหนานต่อหน้าธารกำนัล”“ทั้งยังว่ากล่าวกระทบไปถึงแคว้นเซี่ยและวังหลวง เท่านั้นไม่พอนางยังวิจารณ์และต่อว่าเจ้าเมืองสิงโจวอย่างหยาบคายโดยไม่พิจารณากลั่นกรองถึงหลักความเป็นจริง”“เป็นเพียงสามัญชนแต่พูดจาหยาบช้าโต้ตอบองค์หญิงสามและคอยหาเรื่องนางตลอดด้วยเรื่องเกี่ยวพันกับแม่ทัพเมิ่ง แม่ทัพผู้มีเกียรติแห่งแคว้นเซี่ย”“ประกาศกล่าวอ้างตนเป็นคู่หมายเขาทั้งที่ไม่ใช่ความจริง

อันหนิงจ้องมองไปทางจื่อเหยียนที่ร่ำไห้ขอร้องอ้อนวอนนางด้วยสีหน้าท่าทางเรียบเฉย ไม่อาจคาดเดาอารมณ์ความรู้สึกนึกคิดของนางได้มีเพียงอ้ายเหม่ยพี่สาวที่สนิทสนมใกล้ชิดเลี้ยงดูนางมาตั้งแต่เยาว์วัยกับจ้าวเหว่ยคนรักของนางซึ่งรู้ดีว่าอันหนิงต้องการสิ่งใด“แม่นางกู้ ท่านรู้สำนึกแล้วจริงๆงั้นหรือ” อันหนิงถามจื่อเหยียนกลับไป“หม่อมฉันรู้สำนึกแล้วเพคะ ต่อไปหม่อมฉันจะไม่กล้าเหยียดหยามหรือคิดร้ายต่อองค์หญิงสามอีกแล้วเพคะ”จื่อเหยียนตอบขณะที่น้ำตายังคงหลั่งรินออกมาไม่ขาดสาย ตระหนักถึงความร้ายแรงในสิ่งที่ตนเองก่อขึ้นซึ่งนำไปสู่หนทางแห่งความตายอย่างแท้จริงยามนี้มีเพียงอันหนิงเป็นขอนไม้ใหญ่ตรงหน้าที่นางพอจะพักพิงยึดเกาะให้ผ่านพ้นความตายไปได้“ไม่เพียงแต่ข้าซึ่งมีสถานะสูงส่งเป็นเชื้อพระวงศ์เท่านั้นที่เจ้าควรรู้สำนึกว่าไม่ควรเหยียดหยามดูถูก หรือกลั่นแกล้งรังแก”“คนเราเลือกเกิดไม่ได้ สถานะแตกต่างกันแต่มีความเป็นคนเหมือนกัน ที่เจ้าอยู่ดีมีสุขทุกวันนี้ก็เพราะมีบิดาที่ประเสริฐ มีเสด็จป้าที่สูงส่งน้ำพระทัยเมตตาคอยหนุน

ระหว่างเดินทางกลับแคว้นเซี่ยจื่อเหยียนทำตัวสงบนิ่งไม่ก่อเรื่องวุ่นวายใดอยู่ในที่ทางของตนเอง โดยอันหนิงจัดรถม้าให้คันหนึ่งพร้อมสาวใช้คอยดูแลเนื่องด้วยร่างกายจื่อเหยียนยังไม่ฟื้นตัวสมบูรณ์ดีนักเมื่อมาถึงแคว้นเซี่ยอาการของจื่อเหยียนก็หายเกือบสนิทดีแล้ว อันหนิงส่งนางที่วัดเฉินไท่จื่อพร้อมฝากฝังไว้กับเจ้าอาวาส ซึ่งนางได้เขียนจดหมายมาเล่าเรื่องราวให้รับรู้ก่อนหน้านี้“แม่นางกู้ หวังว่าเจ้าจะใช้ชีวิตที่นี่ให้ดี สำนึกตนบำเพ็ญเพียรสร้างคุณความดีต่อผู้อื่น ไม่คิดเหยียดหยามดูถูกรังแกผู้ใดอีกนะ” อันหนิงเอ่ยกับจื่อเหยียน“ขอบพระทัยองค์หญิงสามที่ใส่ใจเพคะ หม่อมฉันจะประพฤติตนให้ดี ไม่สร้างเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจให้องค์หญิงอีก” จื่อเหยียนตอบรับอย่างว่าง่ายหลังเอ่ยลากันเสร็จอันหนิงก็เดินทางกลับสู่วังหลวงพร้อมกับจ้าวเหว่ย ซึ่งแม่ทัพใหญ่กู้มารอท่าอยู่ก่อนแล้วด้วยได้รับจดหมายเร่งด่วนแจ้งข่าวการกลับมาเมืองหลวงของบุตรชายคนโตหลังเสร็จสิ้นภารกิจ ทั้งยังมีข่าวสำคัญเรื่องสู่ขอองค์หญิงสามราชธิดาที่ฮ่องเต้เมิ่งสือทรงโปรดปรานกว่าผู้ใดด้วย&lsqu

หลังได้ยินจ้าวเหว่ยเอ่ยคำรักแสดงความปรารถนาต่อนางอย่างลึกซึ้ง อันหนิงก็เผยรอยยิ้มหวานให้คนตัวโตและตอบกลับไป“ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ พี่จ้าวเหว่ยรักและต้องการข้ามากกว่าผู้ใด อีกไม่นานก็จะถึงวันพิธีสมรสของเราแล้ว คราวนี้ท่านจะได้พบเจอหน้าข้าทุกวันเลยล่ะยังไม่พอใจอีกงั้นหรือเจ้าคะ”อันหนิงถามพร้อมรอยยิ้มหวานเอาอกเอาใจคนตัวโต ที่เห็นนิ่งๆแต่มีความแง่งอนอยู่ในนั้น“พอใจสิ พอใจและดีใจมากที่สุด แต่กว่าจะถึงวันนั้นข้าก็อยากพบเจอเจ้าทุกวันอยู่ดีนั่นแหละ” จ้าวเหว่ยเอ่ยตามตรงเขาคุ้นเคยกับการมีนางอยู่เคียงข้างกายเสียแล้ว แม้นรู้ว่าอีกไม่นานก็จะสมรสเป็นคู่สามีภรรยาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันในทุกวันก็ยังไม่เพียงพอ เมื่อไม่ได้พบเจอหน้าอันหนิงเขาก็รู้สึกคิดถึงห่วงหานางตลอด“เอาล่ะเจ้าค่ะ ข้าก็มาอยู่ต่อหน้าท่านตรงนี้แล้วอย่างไรเล่า ช่วงก่อนหน้านี้มัวยุ่งวุ่นวายอยู่กับเรื่องงานสมรสด้วย มิได้ไปพบหาผู้อื่นเพียงอย่างเดียวนะเจ้าคะ เช่นนั้นก็เลิกงอนข้าได้แล้วเจ้าค่ะ”“เจ้ารู้ว่าข้างอนแล้วคิดปลอบใจข้าอย่างไรเล่า” จ้าวเหว่ยกล่าว