Semua Bab องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ: Bab 151 - Bab 160

หลี่เกอมาเป็นตัวแทนแคว้นหนานรวมทั้งอ้ายเหม่ยที่เพิ่งจะตั้งครรภ์อ่อนๆได้สองเดือน จึงไม่อาจเดินทางไกลมาร่วมงานได้เขามาอวยพรพร้อมมอบของขวัญแสดงความยินดีให้กับอันหนิงและจ้าวเหว่ย ทั้งยังถือโอกาสมาเยี่ยมเยียนจื่อเหยียนที่วัดเฉินไท่จื่อด้วย“พี่จ้าวเหว่ย หนิงเอ๋อ ยินดีกับพวกท่านด้วยนะ ขอให้รักกันยั่งยืนนานมีลูกหลานโดยเร็ววัน” หลี่เกออวยพร หลังได้ยินประโยคนั้นอันหนิงก็หน้าตาแดงก่ำเพราะนึกถึงยาบำรุงหยินหยางที่ปู่ถังมอบให้เมื่อครู่“หนิงเอ๋อเป็นอะไรไป เหตุใดจึงหน้าแดงเยี่ยงนั้นรึ มีไข้ไม่สบายหรือเปล่า” หลี่เกอถามด้วยความเป็นห่วง“หนิงเอ๋อไม่เป็นไรหรอก เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงเพียงอากาศร้อนนิดหน่อยเท่านั้น” จ้าวเหว่ยพูดพร้อมหันไปสบตาฮูหยิน คาดเดาได้ว่านางกำลังคิดถึงสิ่งใด หลี่เกอจึงพยักหน้าวางใจลงได้สองบ่าวสาวรับแขกอยู่ครู่หนึ่งอันหนิงก็ถูกเชิญตัวไปรอที่ห้องหอ ก่อนที่จ้าวเหว่ยจะติดตามมาในระยะเวลาไม่นานนัก เพราะไม่มีผู้ใดอาจหาญกักตัวท่านแม่ทัพไร้พ่ายเอาไว้ส่วนไห่เฉิงไท่จื่อที่มาร่วมเป็นตัวแทนฮ่องเต้เมิ่ง

อันหนิงกับจ้าวเหว่ยสมรสกันมาได้ราวครึ่งปี คู่สามีภรรยารักใคร่กลมเกลียวกันเป็นอย่างดีจ้าวเหว่ยยังคงดูแลเอาใจใส่นาง รักและทะนุถนอมอันหนิงไม่ต่างไปจากเดิมเลยสักนิด ออกจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ เมื่อนางกล่าวว่ายังไม่อยากมีบุตรเขาก็ตามใจพร้อมเข้าใจทุกอย่างอันหนิงเพิ่งอายุเพียงสิบแปดปีเท่านั้น มีสิ่งที่ปรารถนาอยากทำให้สำเร็จมากมายทั้งเรื่องสร้างที่พำนักช่วยเหลือผู้เดือดร้อนตกทุกข์ได้ยากส่งเสริมการเพาะปลูก การค้าขายและเพิ่มรายได้ให้กับราษฎรทำให้ชาวเมืองแคว้นเซี่ยอิ่มท้อง ทั้งยังจัดตั้งสถานศึกษาเพิ่มเติม ส่งเสริมรากฐานทางการศึกษาให้กับทุกชนชั้นทางด้านจ้าวเหว่ยเองก็สนับสนุนอันหนิงเต็มที่ อีกอย่างเขายังอยากใช้เวลาร่วมกับนางตามลำพังนานอีกหน่อย เรื่องลูกนั้นยังมีเวลาอีกมากเพราะอันหนิงอายุยังน้อย“ท่านพี่ข้าอยากไปเยี่ยมพี่หญิงใหญ่ที่แคว้นหนานเจ้าค่ะ เดือนหน้านางก็จะคลอดหลานคนโตให้ข้าแล้ว ข้าอยากไปอยู่เคียงข้างดูแลนาง” อันหนิงเอ่ยขณะเป็นลูกมือช่วยจ้าวเหว่ยทำมื้อเย็น“เจ้าพูดเช่นนี้แสดงว่าเตรียมตัวมาก่อนหน้า พร้อมเดินทางแล้วสินะ” จ้า

ยังไม่ทันถึงจุดที่พักแรกอันหนิงก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา เมื่อนางมองออกไปนอกม่านหน้าต่างก็พบว่าเป็นเขตชานเมืองก่อนออกจากเมืองหลวงนั่นเองนางมีสีหน้างุนงงเล็กน้อยหันไปทางสามี ซึ่งทำหน้ารู้สึกผิดที่ต้องปลุกนางก่อนเวลา“ขออภัยที่ต้องปลุกเจ้า แต่มีคนอยากพบและร่วมเดินทางไปกับเรา” จ้าวเหว่ยกล่าวอย่างจนใจสิ้นคำพูดของเขา อันหนิงมีสีหน้างุนงงแกมประหลาดใจมากยิ่งขึ้น“ผู้ใดกันเจ้าคะ?”“นังหนู เป็นปู่เอง” เสียงปู่ถังดังขึ้นนอกรถม้า เขาได้ยินเสียงนางจากด้านในจึงกล่าวตอบกลับมา“ท่านปู่ ท่านมาได้อย่างไรกันเจ้าคะ” อันหนิงเปิดม่านหน้าต่างก็เห็นปู่ถังกำลังนั่งอยู่บนหลังม้าพร้อมกับสัมภาระในการเดินทางนางเพิ่งไปเยือนตลาดมืดและเอ่ยลาเขาเมื่อไม่กี่วันก่อน แจ้งเรื่องที่จะเดินทางไปแคว้นหนานนานนับเดือนคงไม่ได้มาพบเขาระยะหนึ่งยามนั้นปู่ถังยังอวยพรให้พวกนางเดินทางปลอดภัยอยู่เลย ไม่คิดว่าเขาจะมาดักรอกลางทางเช่นนี้ ที่สำคัญยังตั้งใจเดินร่วมทางไปแคว้นหนานด้วยกัน“พอดีข้ามีธุระจะไปจัดการที่แคว้นหนาน

หลังจื่อเหยียนคิดได้นางก็ขออภัยอันหนิงในเรื่องเลวร้ายที่กระทำก่อนหน้านี้อย่างจริงใจจากนั้นก็รับอาสาช่วยเหลือดูแลผู้คนในสถานพักพิงด้วยความเต็มใจ มิใช่กระทำเพราะถูกบีบคั้นชดเชยความผิดด้วยโทษที่ตนเองก่อขึ้นเพียงอย่างเดียว แต่กระทำด้วยใจใฝ่รู้ต้องการช่วยเหลือผู้อื่นอย่างแท้จริงอันหนิงเห็นความมุ่งมั่นนั้นก็ยินดีไปกับนางด้วย กว่าครึ่งปีมานี้จื่อเหยียนที่มีความรู้ความสามารถช่วยงานที่สถานพักพิงได้เป็นอย่างดีทีเดียว อันหนิงจึงเบาใจขึ้นมาก“เหยียนเอ๋อ เจ้ามาหาข้าที่นี่มีเรื่องอันใดงั้นรึ หรือเปลี่ยนใจจะกลับไปเยี่ยมครอบครัวที่แคว้นหนานกับข้า”อันหนิงถามไถ่อย่างเป็นกันเอง นางไม่เห็นจื่อเหยียนเป็นดั่งนักโทษที่ถูกลงทัณฑ์มานานแล้ว แต่เป็นสหายที่ดีต่อกันผู้หนึ่ง“เปล่าเพคะ หม่อมฉันเพียงต้องการฝากของไปมอบให้แก่ท่านพ่อกับเสด็จป้า”“ก่อนหน้านี้เลือกอยู่นานและเพิ่งได้ค่าสินค้าจากงานเย็บปักเพียงพอจะซื้อสิ่งที่ต้องการได้ รู้ว่าพวกท่านต้องมาแวะพักที่จุดนี้จึงเร่งควบม้าตามมาเพคะ” จื่อเหยียนตอบอย่างสุภาพนอบน้อม&ldqu

“หนิงเอ๋อเจ้าเพิ่งเดินทางมาถึงแล้วยังออกไปเยี่ยมแม่ทัพกู้ เดินเลือกซื้อข้าวของในตลาดกลางเมืองนานนับชั่วยามคงเหนื่อยแย่แล้วสินะ พักผ่อนเสียหน่อยเถอะ”จ้าวเหว่ยเอ่ยกับภรรยาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจับจูงมือนางนั่งลงพร้อมรินน้ำชา คอยดูแลเอาใจใส่อันหนิงเป็นอย่างดี“ขอบคุณเจ้าค่ะ” อันหนิงเอ่ยขอบคุณสามีและส่งยิ้มงดงามให้เขา“พวกเรามาถึงเมืองหลวงแล้ว ไม่รู้ว่ายามนี้ปู่ถังเป็นอย่างไรบ้างนะเจ้าคะ”อันหนิงเปรยขึ้นมานึกห่วงใยผู้อาวุโสที่คราวแรกเข้าใจว่าจะร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงแคว้นหนาน แต่สุดท้ายกลับแยกทางกันไปตั้งแต่จุดแวะพักแรก“ไม่ต้องห่วงหรอก คนของข้าติดต่อปู่ถังได้แล้ว ตอนนี้ท่านทำธุระอยู่เขตชายแดนแคว้นหนานกับแคว้นเซี่ยนี่แหละ อีกไม่นานก็จะตามมาพบพวกเราที่นี่”“ได้ยินเช่นนั้นข้าก็เบาใจขึ้นหน่อยเจ้าค่ะ แม้นปู่ถังจะร่างกายแข็งแรงเคยออกเดินทางไปทั่วทั้งนอกและในแคว้น แต่ยามนี้มีอายุไม่น้อยแล้วไปไหนไกลๆเพียงลำพังข้าไม่วางใจนัก”“เจ้าไม่ต้องห่วงนะ ข้าจัดคนไปคอยดูแลระแวดระวังภัยให