All Chapters of องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ: Chapter 1 - Chapter 10

ณ.เมืองหย่งอัน แคว้นเซี่ย องค์หญิงสามนามโจวอันหนิง พระธิดาในลู่เฟยหรือลู่เหม่ยหลิน สนมรักของฮ่องเต้โจวเมิ่งสือกำลังร้องห่มร้องไห้อย่างน่าสงสารอยู่ท่ามกลางอุทยานอันงดงามแห่งวังหลวง“ฮือฮือฮือ..ขออภัยเพคะพี่หญิงรอง หม่อมฉันผิดไปแล้ว หม่อมฉันไม่น่ามายืนเกะกะขวางทางพี่หญิงเลยจริงๆ”“ดูสิ..ทำพี่หญิงล้มลงแล้วตัวหม่อมฉันเองยังบาดเจ็บไปด้วย หม่อมฉันช่างซุ่มซ่ามยิ่งนัก”อันหนิงร้องไห้พลางเฝ้าโทษตัวเองที่ทำให้องค์หญิงรองโจวซูฉี พระธิดาในเสิ่นกุ้ยเฟยหรือเสิ่นซูเหยาบุตรีเสนาบดีกลาโหมล้มลงไปกับพื้น“เกิดอะไรขึ้นนะ?”ไห่เฉิงไท่จื่อโอรสจิ้งฮองเฮา องค์รัชทายาทแห่งแคว้นเซี่ยพี่ชายขององค์หญิงทั้งสองเสด็จมาพร้อมกับหัวหน้าองครักษ์เมิ่งมู่เฉิน รีบเข้ามาถามไถ่เรื่องราวเมื่อเห็นน้องสาวทั้งสองบาดเจ็บล้มลงไปกองกับพื้นทั้งคู่”“เสด็จพี่..” ซูฉีตั้งท่าจะร้องไห้คร่ำครวญขอความเห็นใจจากไห่เฉิงไท่จื่อและมู่เฉิน“เสด็จพี่ เป็นหม่อมฉันไม่ดีเองเพคะ หม่อมฉันมายืนให้อาหารปลาในสระได้พักหนึ่งแล้ว แต่คงเกะกะข

ทุกคนมองตามหลังอันหนิงไปจนลับสายตา ก่อนจะหันหน้ามามองกันอีกครั้ง“วันนี้หนิงเอ๋อดูแปลกไปนะ” ไห่เฉิงไท่จื่อตรัสขณะจ้องมองไปยังทิศทางที่อันหนิงเดินจากไป“นั่นสิเพคะ” ซูฉีตอบกลับมาแทบไม่ต้องกลั่นกรองเพราะคิดเหมือนกันไม่มีผิด ส่วนมู่เฉินนิ่งเฉยไม่ได้เอ่ยแสดงความคิดเห็นอะไร“แต่นิสัยนางก็ยังเหมือนเดิม ชอบกลั่นแกล้งรังแกข้า ดูสิเจ้าคะพี่มู่เฉิน ข้าปวดเมื่อยเนื้อตัวไปหมดเลย” ซูฉีเอ่ย พร้อมสำออยทำเป็นปวดเมื่อยเนื้อตัวออดอ้อนขอความเห็นใจจากมู่เฉิน“นี่ให้มันน้อยๆหน่อยเถอะฉีเอ๋อ ข้าดูแล้วเจ้าไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย หนิงเอ๋อนู่นที่เป็นแผลถลอกฟกช้ำเลือดออกอีกต่างหาก ดูก็รู้ว่าเจ็บไม่น้อย”ไห่เฉิงไท่จื่อหันไปตรัสกับน้องสาวคนรองซึ่งกำลังออดอ้อนสหายของเขาอยู่ โดยเขารู้ดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นต้องเป็นซูฉีที่หาเรื่องใส่ร้ายน้องหญิงเล็กของเขาอีกแล้วทั้งเสด็จพ่อเสด็จแม่และน้องสาวฝาแฝดของเขาต่างรู้ดีในข้อนี้ เนื่องจากเกิดและเติบโตในวังหลวงเห็นเล่ห์เหลี่ยม กลโกง การเสแสร้งแกล้งทำของผู้คนมาเยอะ“องค์หญิงรอง

ทางด้านไห่เฉิงไท่จื่อที่ตรงกลับมาห้องทรงงานเพื่อพูดคุยกับมู่เฉิน หลังปรึกษาหารือเรื่องงานสำคัญเสร็จก็ชักชวนสหายอยู่ดื่มชาทานของว่างด้วยกันก่อน“อาเฉิน เจ้าว่าน้องหญิงคนเล็กของเราวันนี้ดูแปลกไปหรือไม่” ไห่เฉิงไท่จื่อตรัสถามความเห็นสหาย“กระหม่อมไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ” มู่เฉินตอบกลับไปน้ำเสียงเรียบเฉย“เจ้าจะไม่รู้ได้อย่างไรกัน ก่อนหน้านี้หากนางได้พบเจอเจ้าก็จะยิ้มแย้มยินดีเข้ามาพูดจาเอาอกเอาใจคอยวนเวียนอยู่ใกล้ๆ”“แต่วันนี้นางกลับมองเจ้าด้วยสายตาเย็นชาท่าทีเฉยเมยจนรู้สึกได้ ทั้งยังเรียกเจ้าตามตำแหน่งหน้าที่การงานว่าหัวหน้าองครักษ์ หาได้เรียกพี่มู่เฉินอย่างเคยไม่”“แล้ววันนี้ยังพูดจาออกหน้ารับผิดตามคำกล่าวหาของฉีเอ๋อด้วย ช่างน่าแปลกประหลาดใจเสียจริง”“เจ้าไม่รู้สึกแปลกบ้างงั้นหรือ?” ไห่เฉิงทวงถามสหายอีกครั้งเมื่อเห็นมู่เฉินมีท่าทีนิ่งเฉยและเงียบไป“บางทีอาจเป็นเพราะองค์หญิงสามกระทำผิดจริง คิดได้จึงยอมรับออกมาตามตรงกระมังพ่ะย่ะค่ะ” มู่เฉินตอบกลับไปด้วยน้ำเ

เพียงไม่นานหมอหลวงที่เป็นผู้รับผิดชอบตรวจรักษาอาการบาดเจ็บและล้มป่วยของทั้งซูฉีและอันหนิง ในเหตุตกน้ำและเหตุชนกันล้มกระแทกพื้นวันนี้ก็มาเข้าเฝ้าไห่เฉิงไท่จื่อกันพร้อมหน้า“เอาล่ะ พวกเจ้าบอกผลตรวจรักษาองค์หญิงรองกับองค์หญิงสามตอนที่พวกนางตกลงไปในสระน้ำก่อนหน้านี้ให้ข้าฟังหน่อยสิ” ไห่เฉิงไท่จื่อทรงเอ่ยปากถามหมอหลวงที่รับผิดชอบดูแลองค์หญิงทั้งสอง“องค์หญิงสามหลังตกลงไปในสระน้ำครั้งนั้น พระวรกายดูดซับความเย็นสำลักน้ำเข้าไปในปอด ทรงจับไข้อาการสาหัสบาดเจ็บลึกถึงภายใน” “หากไท่จื่อทรงเสด็จไปพบช้าอีกเพียงก้าวเดียว คาดว่าองค์หญิงสามทรงไม่รอดแน่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”“มายามนี้พระวรกายก็เปราะบางลง อ่อนไหวต่อสัมผัสไอเย็นมากกว่าผู้คนทั่วไป ยากนักที่จะรักษาให้หายขาดได้”หมอหลวงกู่ซึ่งเป็นหมอหลวงรักษาประจำตำหนักลู่เฟยกราบทูลกลับไป มู่เฉินได้ยินเช่นนั้นก็สีหน้าสลดลงทันที ขณะที่ไห่เฉิงไท่จื่อรู้อาการอันหนิงอยู่ก่อนแล้ว“ทางด้านหมอหลวงถังล่ะ หลังตรวจอาการองค์หญิงรองแล้วเป็นอย่างไรบ้าง” ไห่เฉิง

“องค์หญิงเพคะ เหตุใดระยะหลังมานี้ท่านจึงไม่เสด็จไปเยี่ยมเยือนหัวหน้าองครักษ์เมิ่งเหมือนเมื่อก่อนอีกล่ะเพคะ” เจินจูถามอันหนิงด้วยความสงสัยด้วยก่อนหน้านี้องค์หญิงของนางชอบพอในตัวหัวหน้าองครักษ์อย่างมู่เฉินมาก คอยตามติดเขาไปทั่ววังหลวงเป็นที่โจษขานโดยถ้วนหน้า“บุรุษผู้นั้นหามีค่าคู่ควรให้ใส่ใจไม่” อันหนิงตอบกลับไป“แต่เมื่อก่อนองค์หญิงทรงพึงใจในตัวหัวหน้าองครักษ์เมิ่งมากไม่ใช่หรือเพคะ”“เมื่อก่อนมันเป็นอดีต ยามนี้ข้าคิดได้แล้วว่าบุรุษผู้นั้นไม่มีค่าให้ต้องใส่ใจเลยสักนิด” อันหนิงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงติดเย็นชาเล็กน้อย“ด้วยเหตุใดกันเพคะ ทำไมองค์หญิงจึงคิดตัดใจจากหัวหน้าองครักษ์เมิ่งได้เล่า”“จะว่าไปแล้ววันที่เกิดเหตุกับองค์หญิงรองครั้งล่าสุด องค์หญิงก็พูดจาและมองเขาด้วยสีหน้าแววตาเย็นชาไม่น้อยเลย”“คราวแรกหม่อมฉันคิดว่าเป็นเพราะตอนนั้นท่านกำลังคิดแค้นเคืองอยู่กับองค์หญิงรอง อารมณ์มิสู้ดีจึงได้ทำสีหน้าท่าทางเช่นนั้นออกไปเสียอีก”เจินจูถามผู้เป็นนายที