Semua Bab องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ: Bab 161 - Bab 170

“หลันเอ๋อ ไปดูเครื่องประดับด้านนู้นกันเถอะ” อ้ายเหม่ยเอ่ยปากชวนนางกำนัลคนสนิทที่ออกนอกวังมาในสถานะสาวใช้ธรรมดาหญิงสาวทั้งสองเลือกซื้อหาเครื่องประดับถูกใจกันอย่างเพลิดเพลินอยู่ริมถนน แต่แล้วจู่ๆกลับมีเหตุการณ์ที่พาให้ผู้คนมุงดูและวิพากษ์วิจารณ์ห่างออกไปไม่ไกลนัก อ้ายเหม่ยสนใจจึงเดินไปดู“คุณชาย คุณชายช่างใจร้ายนักเอ่ยเกี้ยวพาข้าแล้ว หลังข้ามอบใจให้ท่านกลับไม่เหลียวแล ช่างน่าเศร้าใจจริงๆ”อ้ายเหม่ยก้าวไปเห็นหญิงสาวหน้าตาดีนางหนึ่งยืนร้องไห้ฟูมฟายกล่าวหาบุรุษรูปร่างสูงสง่าหน้าตาหล่อเหลาชวนมอง แต่สายตาท่าทางกลับเย็นชาดูเป็นคนไร้หัวใจไม่น่าเข้าใกล้เลยสักนิด“สตรีเช่นเจ้าช่างหน้าหนายิ่งนักคุณชายข้าไปเกี้ยวพาเจ้าเมื่อใดกัน อย่ามาเอ่ยวาจาทำให้คุณชายข้าเสียหายนะ”เฉินหลงจื่อคนสนิทข้างกายคุณชายจ้าว จ้าวหลี่เจียงผู้หล่อเหลางามสง่าเอ่ยปากโต้แย้งแทนผู้เป็นนายที่วางตัวนิ่งเฉยเย็นชา ไม่อยากลดเกียรติไปเจรจากับสตรีไร้ยางอาย“เจ้าจะรู้อะไร เมื่อครู่คุณชายของเจ้าขยิบตาให้ข้า เชื้อเชิญให้เดินเข้าไปหาเขาชัดๆ”

หลังอ้ายเหม่ยได้ด่าบุรุษใจแคบมีอคติต่อผู้อื่นเสร็จแล้วก็สบายใจขึ้นมาก นางชักชวนเยว่หลันไปเดินเที่ยวต่อทันที ไม่ปล่อยให้เรื่องน่ารำคาญใจเล็กๆน้อยๆขัดขวางช่วงเวลาพักผ่อนของนางอ้ายเหม่ยเดินเข้าร้านเครื่องประดับ ตั้งใจเลือกปิ่นปักผมกับเครื่องประดับที่น่าสนใจไปฝากฮองเฮาเสด็จแม่ ลู่เฟยเสด็จน้าและอันหนิงน้องหญิงเล็กของนาง“คุณหนู บุรุษผู้นั้นนี่เจ้าคะ ช่างบังเอิญจริง” เยว่หลันชี้ชวนให้ผู้เป็นนายดูคุณชายรูปงามที่เจอกันในตลาดก่อนหน้านี้ถึงสองครั้งสองคราแล้ว“ฮึ ทำเป็นพูดจาเหมือนไม่ใส่ใจเฉยเมยกับอิสตรี แต่มายืนเลือกเครื่องประดับให้สตรีอยู่นี่นา มีคนรักแล้วแต่กลับไม่เอ่ยปากบอกออกไปตามตรง”“ปล่อยให้คุณหนูลี่นั่นเอาเปรียบอยู่ตั้งนาน ความจริงแล้วอาจจะแกล้งเล่นตัวไปงั้นเองสินะ” อ้ายเหม่ยเอ่ยอย่างหมั่นไส้บุรุษเบื้องหน้า“หลันเอ๋อเรารีบเลือกของจ่ายเงินแล้วออกไปกันเถอะ” อ้ายเหม่ยพูดด้วยน้ำเสียงเจือความหงุดหงิดเล็กน้อยที่ต้องบังเอิญมาพบเจอบุรุษใจแคบนั่นอีกครั้ง“คุณชาย..นั่นคุณหนูเมื่อครู่นี่ขอรับ เหตุใดจึ

เดิมทีหลี่เจียงเดินทางมาแคว้นเซี่ยในครั้งนี้ก็เพื่อเป็นตัวแทนราชสำนักเจรจาเรื่องการค้าขายแลกเปลี่ยนสินค้ากับแคว้นเซี่ย ทั้งยังมาดูกิจการร้านค้าที่ได้รับอนุญาตเปิดค้าขายในแคว้นนี้ทั้งยังมาเพื่อเข้าเฝ้าเยี่ยมเยียนฮ่องเต้เมิ่งสือแทนเสด็จพ่อ รวมทั้งพบปะกับไห่เฉิงไท่จื่อสหายเขาด้วยไม่นึกเลยว่าเพิ่งมาถึงไม่กี่วันก็มาเจอบุตรีขุนนางมาหาเรื่อง แต่ก็ทำให้ได้พบกับสตรีรูปโฉมงดงาม ลักษณะนิสัยรวมทั้งกิริยาท่าทางไม่เหมือนสตรีโดยทั่วไป แต่น่าเสียดายที่ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้พบเจอนางอีกหรือไม่หลี่เจียงได้แต่คิดอย่างเสียดายโอกาสที่ไม่ยอมทำความรู้จักกับสตรีนางนั้นไว้ตั้งแต่แรกพบเจอกันหลังจากนั้นราวหนึ่งสัปดาห์ หลี่เจียงต้องไปเจรจาการค้ากับสกุลลู่ตระกูลพ่อค้าคหบดีใหญ่ของแคว้นเซี่ย ทั้งยังได้ยินว่าเป็นครอบครัวฝั่งลู่เฟย พระสนมคนโปรดของฮ่องเต้เมิ่งสือด้วยหลี่เจียงเดินทางมายังร้านค้าสมุนไพรมีชื่อเสียงแห่งเมืองหลวงแคว้นเซี่ยหนึ่งในกิจการสกุลลู่ เมื่อมาถึงเขากลับได้เจอสตรีที่เฝ้าคิดคำนึงถึงมานาน‘นางนี่นา ใช่แล้วเป็นนางจริงๆ’ หลี่เจียงคิดอย่างตื่นเต้นยิ

เมื่อถึงยามนัดหมายหลี่เจียงมาก่อนเวลาเล็กน้อย เขาจองห้องพิเศษส่วนตัวชั้นสองเอาไว้เพื่อเลี้ยงขอบคุณอ้ายเหม่ยโดยเฉพาะ ตั้งใจใช้ช่วงเวลานี้พูดคุยทำความรู้จักกับนางให้ดีๆ“คุณหนูโจวเชิญนั่ง” หลี่เจียงเชื้อเชิญอ้ายเหม่ยโดยมีหลงจื่อกับเยว่หลันเข้ามาร่วมมื้ออาหารด้วย“ข้าไม่รู้ว่าท่านชอบทานอะไรจึงสั่งอาหารรายการพิเศษทั้งหมดของเหลาสุราเยี่ยนจื่อมาให้”“คุณชายเกรงใจไปแล้ว อาหารของที่นี่ล้วนเลิศรส อีกอย่างตัวข้ามิใช่คนเรื่องมาก ไม่ว่าท่านสั่งอะไรมาข้าทานได้ทั้งนั้นเจ้าค่ะ”อ้ายเหม่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบสีหน้าท่าทางสงบนิ่ง ดูแล้วไม่มีเจตนาปั้นแต่งคำพูดแต่อย่างใด หลี่เจียงยิ่งมองยิ่งรู้สึกพึงพอใจในตัวนางมากขึ้น“คุณหนูโจวดูแล้วคงมีสถานะสูงส่งไม่น้อยในเมืองหลวง แต่กลับวางตัวดีน่าเคารพนับถือแตกต่างจากบุตรีชนชั้นสูงโดยทั่วไป” หลี่เจียงเอ่ยชื่นชมอ้ายเหม่ยจากใจจริง“ขอบคุณคุณชายจ้าวท่านชมข้าเกินไปแล้ว” อ้ายเหม่ยตอบกลับไปโดยไม่ได้ปฏิเสธคำกล่าวเกี่ยวกับสถานะของนาง“ไม่ทราบว่าคุณหน

ในวันเดียวกันหลี่เจียงก็ให้คนของเขาส่งสารไปถึงไห่เฉิงไท่จื่อแจ้งเรื่องที่จะขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้เมิ่งสือโดยไม่รอช้า“อาเจียงมาถึงเมืองหลวงแล้วสินะ ดีจริงเช่นนั้นเจ้าก็รีบส่งจดหมายตอบรับเขาไปเถอะ”ฮ่องเต้เมิ่งสือที่ได้รับกราบทูลจากไห่เฉิงไท่จื่อเรื่องการมาเยือนแคว้นเซี่ยของหลี่เจียงก่อนหน้านี้ รีบเอ่ยปากเชื้อเชิญเขาเข้ามาพบทันที“ได้พ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ ลูกจะตอบเขากลับไป”“ว่าแต่เสด็จพ่อจะให้จัดเลี้ยงต้อนรับหรือจัดเตรียมสิ่งใดเป็นพิเศษหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” ไห่เฉิงไท่จื่อสอบถามอย่างรอบคอบ“ครั้งนี้อาเจียงมาทำการค้า ไม่ได้มาเป็นตัวแทนแคว้นหนานแต่เราย่อมต้องให้เกียรติต้อนรับเขาเป็นอย่างดี”“แม้นอาเจียงไม่ชอบเรื่องวุ่นวายหรืองานเลี้ยงใหญ่โต แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นองค์รัชทายาทแคว้นหนาน ดังนั้นเราควรจัดงานเลี้ยงเล็กๆภายในต้อนรับเขากันเถอะ”“ได้พ่ะย่ะค่ะ”“อ้อ ให้เหม่ยเอ๋อเป็นแม่งานจะได้ทำความรู้จักกันเอาไว้” ฮ่องเต้เมิ่งสือเน้นย้ำ ไห่เฉิงไท่จื่อยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง