All Chapters of องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ: Chapter 121 - Chapter 130

อันหนิงเข้าครัวมาปรุงอาหารมื้อกลางวันโดยมีจ้าวเหว่ยอาสามาเป็นลูกมือให้ เช่นเดียวกับที่เคยใช้เวลาร่วมกันที่จวนแม่ทัพก่อนหน้านี้วันนี้นางทำซุปรวมทะเลใส่ซีหงฮวาหนึ่งอย่าง ตามด้วยเกี๊ยวปูนึ่งกินคู่กับน้ำจิ้มจิ๊กโฉ่วปรุงรสด้วยซีอิ๊วขาว น้ำมันงา ขิงซอยและน้ำมันพริกจานที่สามเป็นปลาเปรี้ยวหวาน จานที่สี่เป็นกุ้งเมามาย จานที่ห้าเป็นปูผัดต้นหอม จานที่หกเป็นหอยตลับผัดกระเทียมจานสุดท้ายเป็นเป๋าฮื้อเจี๋ยนน้ำแดงซึ่งเป็นรายการโปรดของอันหนิงและอ้ายเหม่ยด้วยอาหารส่วนใหญ่รสจัดจ้านแต่ไม่เน้นความเผ็ดร้อน เนื่องจากอันหนิงตั้งใจทำตามความโปรดปรานของอ้ายเหม่ยซึ่งทานเผ็ดไม่เก่งเท่าคนอื่นๆในครอบครัวเมื่ออาหารเสร็จพร้อมทุกคนก็มานั่งล้อมวงทานข้าวด้วยกันอย่างไม่ถือยศศักดิ์ มีอ้ายเหม่ย อันหนิง จ้าวเหว่ยและนางกำนัลอย่างเจินจู เยว่หลันกับจิ่นเยว่นั่งร่วมทานด้วยกันอย่างครื้นเครง“ฝีมือหนิงเอ๋อเลิศล้ำยากจะหาผู้ใดมาเทียบเทียมได้จริงๆ ซุปทะเลนี่อร่อยมากทีเดียวได้กินเมื่อใดคงคิดถึงเจ้าน่าดูเลยล่ะ” อ้ายเหม่ยกล่าว พร้อมตักน้ำแกงซุปทะเลรวมซีหงฮวาขึ้นมาซดร้อนๆให้คล่

อันหนิงกับจ้าวเหว่ยปรับสภาพอารมณ์ความรู้สึกของตนเองอย่างรวดเร็ว ก่อนเดินเล่นดูสิ่งของต่างๆด้วยความสนใจกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง“พี่จ้าวเหว่ยดูนั่นสิเจ้าคะ ตุ๊กตาไม้นั่นคล้ายท่านเลยล่ะ” อันหนิงชี้ชวนให้จ้าวเหว่ยดูตุ๊กตาไม้แกะสลักเป็นบุรุษกำลังยืนกอดอกท่าทางเคร่งขรึม มีกระบี่เหน็บไว้ข้างกาย“ตุ๊กตาแม่นางน้อยตัวนั้นก็เหมือนเจ้าเช่นกัน” จ้าวเหว่ยกล่าวพร้อมชี้ไปทางตุ๊กตาไม้แกะสลักเป็นรูปสาวน้อยมัดผมเป็นมวยสองข้างกุมมือเอาไว้ด้านหน้า ใบหน้างดงามกำลังแย้มยิ้มน่าเอ็นดูคล้ายกับอันหนิง“ข้าซื้อตุ๊กตาคู่นี้ไว้ดีกว่า มันน่ารักถูกใจทั้งคู่เลยเจ้าค่ะ” อันหนิงกล่าวก่อนจะซื้อตุ๊กตาชายหญิงที่ชี้ชวนกันดูกับจ้าวเหว่ยมาเก็บเอาไว้“ตุ๊กตาตัวนี้เหมือนท่าน ข้าให้ท่านเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึกเจ้าค่ะ” อันหนิงยื่นตุ๊กตาบุรุษซึ่งคล้ายจ้าวเหว่ยไปให้เขา“ขอบใจ แต่ข้าอยากได้ตัวนั้นมากกว่า” จ้าวเหว่ยเอ่ยพร้อมชี้ไปยังตุ๊กตาสาวน้อยที่คล้ายอันหนิงมาก“ส่วนตัวนี้เจ้าเก็บเอาไว้ เพราะมันเหมือนข้า เจ้าจะได้ระลึกถึงข้าย

“คารวะองค์ชายรองพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวเหว่ยเข้ามาทำความเคารพหลี่เกอตามมารยาท“ตามสบายเถอะแม่ทัพเมิ่งคนกันเองทั้งนั้น” หลี่เกอเอ่ยแย้มยิ้มเชื้อเชิญให้จ้าวเหว่ยนั่งลงสนทนาด้วยกัน“ขอบพระทัย” จ้าวเหว่ยนั่งลงตรงข้ามอันหนิง ขณะเดียวกันจื่อเหยียนก็กลับมานั่งลงข้างกายเขา“ดูสิเจ้าคะพี่หลี่เกอ ข้าไม่ได้พบเจอหน้าพี่จ้าวเหว่ยนานแล้ว ตั้งใจชักชวนไปพูดคุยกันให้หายคิดถึงเสียหน่อย แต่เขาอ้างว่าต้องปฏิบัติหน้าที่อารักขาองค์หญิงสามกับพระชายาไท่จื่อ”“ช่างเคร่งครัดเสียเหลือเกิน” จื่อเหยียนกล่าวก่อนจงใจปลายสายตาไปทางอันหนิงเป็นพิเศษ ด้วยนางสัมผัสได้ว่าจ้าวเหว่ยมีท่าทีและปฏิบัติต่ออันหนิงแตกต่างจากผู้อื่นดูอ่อนโยนเอาใจใส่ อีกทั้งยังจ้องมองอันหนิงด้วยสายตาลึกซึ้งอ่อนไหว ไม่เหมือนแววตาเย็นชาซึ่งจ้องมาที่นาง“หากแม่ทัพเมิ่งต้องการพูดคุยกับแม่นางกู้เพื่อคลายความคิดถึง ข้ากับพี่หญิงก็ไม่ว่ากล่าวอันใดหรอกนะ ใช่หรือไม่เพคะพี่หญิงใหญ่” อันหนิงเรียกขานจ้าวเหว่ยอย่างเป็นทางการ ก่อนหันไปถามอ้ายเหม่ย

“แม่ทัพเมิ่งสนทนากับแม่นางกู้เสร็จแล้วงั้นหรือ เหตุใดจึงเร็วนักล่ะ ข้าคิดว่าพวกท่านไม่ได้พบเจอกันนานย่อมมีเรื่องให้พูดคุยเพื่อคลายความคิดถึงกันมากหน่อยเสียอีก”อ้ายเหม่ยเป็นฝ่ายเอ่ยปากขัดจังหวะหนุ่มสาวทั้งสองที่จ้องสบตากันมาได้ระยะหนึ่งแล้ว“กระหม่อมไม่มีเรื่องใดพูดคุยกับคุณหนูกู้จริงๆพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมยังคงยืนยันคำเดิมว่าไม่ได้สนิทสนมคุ้นเคยกับนางถึงขั้นมีใจคิดถึงกัน”จ้าวเหว่ยเอ่ยคำหนักแน่นสายตาจับจ้องไปทางอันหนิง ซึ่งขณะนี้หันกลับไปก้มหน้าจิบชาทานของว่างด้วยท่าทีสงบนิ่งยากคาดเดาอารมณ์ความรู้สึก“ไม่สนิทสนมถึงขั้นมีใจคิดถึงกัน เช่นนั้นแม่ทัพเมิ่งก็ยอมรับว่ารู้จักกับนางมาก่อนสินะ” อ้ายเหม่ยถามต่อ“พ่ะย่ะค่ะ” จ้าวเหว่ยตอบรับคำสั้นๆ“อืม เอาเถอะที่เหลือเป็นเรื่องส่วนตัวของพวกท่านข้าไม่อยากซักไซ้อะไรมาก แต่หากแม่ทัพเมิ่งต้องการจะเป็นเขยแคว้นหนานก็แจ้งต่อเสด็จพี่ไห่เฉิงของข้าหน่อยก็แล้วกัน”“ไม่พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่ได้มีใจหรือคิดสิ่งใดเกินเลยต่อคุณหนูกู้แม้นแต่น้อย&rd

หลังอ้ายเหม่ยกับอันหนิงเปลี่ยนเครื่องแต่งกายที่เหมาะสมเป็นทางการมากขึ้นเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงต้อนรับที่เจ้าเมืองสิงโจวจัดให้ พวกนางก็เดินทางไปยังจวนเจ้าเมืองทันทีโดยงานนี้หลี่เกอกับจื่อเหยียนก็ไม่พลาดร่วมทางไปด้วย หากแต่แยกรถม้าไปอีกคันหนึ่ง ทางด้านจ้าวเหว่ยก็ควบม้าประกบรถม้าของอันหนิงไปกับจิ่นเยว่เพื่อคอยอารักขาพวกนาง“พี่หลี่เกอ เหตุใดจึงไม่ยอมให้ข้าควบม้าเคียงข้างไปกับพี่จ้าวเหว่ยล่ะเจ้าคะ”จื่อเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสีหน้าไม่พอใจ เนื่องด้วยก่อนหน้านี้นางต้องการควบม้าเดินเคียงไปกับจ้าวเหว่ย ระหว่างทางจะได้ชักชวนเขาสนทนาไปด้วย แต่หลี่เกอกลับห้ามนางเอาไว้“แม่ทัพเมิ่งอยู่ในระหว่างปฏิบัติหน้าที่ เจ้าเป็นผู้ใดกันจึงคิดไปขี่ม้าเดินเคียงเขา ทำราวกับมาท่องเที่ยวเกี้ยวพากันไม่เหมาะสมเลยสักนิด”“อีกอย่างหากเจ้าทำเช่นนั้นไม่เกรงว่าจะโดนแม่ทัพเมิ่งไล่กลับมาให้อับอายขายหน้าหรือไงกัน เขาออกจะเป็นคนเคร่งครัดในหน้าที่และระเบียบกฎเกณฑ์ถึงเพียงนั้น” หลี่เกอตักเตือนจื่อเหยียน“ทราบแล้วเจ้าค่ะ คราวนี้ข้าจะปล่อยเขาไป