All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบสามตอนตายที่ถูกตัวร้ายหมายหัว: Chapter 111 - Chapter 120

“ฝ่ายกฎหมายของศิขรินทร์กรุ๊ปเลยต้องเข้าไปจัดการขั้นเด็ดขาดเองไงล่ะ ประกาศศักดาให้เธอเสียบ้างว่าไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกง่ายๆ อีกอย่างนะ ความจริงบริษัทบันเทิงนี่สร้างมาเพื่อซัพพอร์ตคุณแม่เฉยๆ ไม่ใช่ธุรกิจที่เป็นส่วนหนึ่งของศิขรินทร์กรุ๊ปมาแต่ต้น บริษัทคีกาเอนเตอร์เทนเมนท์ เธอเห็นมั้ยว่ามันมีอะไรซ่อนอยู่ คีรีกับการะเกดไงล่ะ น่าหมั่นไส้จะตาย ตอนแรกคุณพ่อเป็นคนดูแลเพราะทนให้คุณแม่ไปอยู่ใต้ชายคาบ้านคนอื่นไม่ไหว กลัวถูกบริษัทเอาเปรียบ กลัวถูกคนรังแก พอคุณแม่ถอยออกจากวงการบันเทิงเพราะหมดแรงบันดาลใจที่จะแสดงต่อ คุณพ่อก็โยนมาให้ฉันเฉยเลย ฉันยุ่งจะตายเลยเรียกขุนมาทำ แต่หมอนั่นก็ไม่เอาด้วย บังคับก็ไม่ได้ ไม่งั้นจะย้ายไปอยู่เกาะ ดีหน่อยที่ได้ผู้อำนวยการฝ่ายดูแลศิลปินคอยช่วย สิ้นปีนี้จะขึ้นเป็นผู้อำนายการใหญ่แล้ว”“ที่ผ่านมาบริษัทก็ทำเงินทุกปีนี่นา”“ก็ถือว่ารายได้ไม่เลว” ชายหนุ่มยอมรับตรงๆ“ถึงได้ยังเปิดต่อไงล่ะ เธอจะเอาไปทำมั้ย?”“ไม่ล่ะครับ ขอบคุณ วางไว้ที่เดิมเถอะ”เขตคามยิ้มขำ ไม่บังคับ หยิบส้อมมาจิ้มขนมอีกชิ้นใส่ปากให้คิมหันต์เคี้ยวกลืนเสร็จจึงกลับมาถามเรื่องเดิม “ว่าแต่พอจะสืบต่อได้มั้ยครับ

“เพิ่งมาเจอผู้อำนวยการทศทิศที่หน้าประตู เดี๋ยวผมจะไปชงกาแฟมาเพิ่มนะครับ”“ไม่ต้อง ผมดื่มมาแล้ว”“คุณไปจัดการเรื่องบันทึกการประชุมเมื่อครู่ก่อนเถอะ ผมอยากได้ผลการติดตามงานโครงการพัฒนาที่ดินท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ที่อนุมัติไปนั่นด้วย เรียกฝ่ายที่เกี่ยวข้องมาพบผมตอนบ่ายแล้วกัน”คุณผู้ช่วยอันดับหนึ่งรับคำสั่งแล้วถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ และรวดเร็วพอประตูถูกปิดลง คนที่วางท่ายืนตรงสงบเสงี่ยมมาตลอดในฐานะผู้น้อยก็โยนแฟ้มบางๆที่ถืออยู่ลงบนโต๊ะ พร้อมกับลากเก้าอี้มานั่งลงอย่างไม่สนพิธีรีตองนักเขตคามแทบไม่เลิกเปลือกตาดูด้วยซ้ำตอนที่เอ่ยออกมาด้วยเสียงเรียบนิ่ง“สำนักงานทนายความของนายตกแต่งเสร็จมาครึ่งปีแล้วเมื่อไหร่จะแยกออกไป บริษัทต้องการพื้นที่ที่พวกนายยึดครองมาทำประโยชน์อย่างอื่น หรือต้องให้ฟ้องไล่ที่?”“กราบล่ะ อย่าเพิ่งไล่กันตอนนี้ นายดู ฉันไล่ตามคุณผู้ช่วยอันดับหนึ่งของนายมาสามปี เพิ่งได้กินข้าวด้วยกันสองมื้อ จะตายอยู่แล้ว”“คนกาก ทำให้ญาติอย่างฉันพลอยขายหน้าไปด้วยจริงๆ”“ใครจะโชคดีเหมือนอย่างนายล่ะ คนรักเหมือนตกจากฟ้า ทั้งสวยทั้งเก่ง”เขตคามยกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างกลั้นไม่อยู่ แต่ไม่นานก็ตีหน้

อาจารย์ปวินไหล่ห่อ คอตก สีหน้าหดหู่ เอ่ยอย่างยอมแพ้ในที่สุด “ผมไม่รู้อะไรมากหรอก ไม่รู้จักฝ่ายนั้นด้วย รู้แต่ว่าไม่น่าใช่คนในวงการบันเทิง”“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ?”“จะเพราะอะไรล่ะ” อาจารย์หัวเราะเยาะเย้ย มองอีกฝ่ายเหมือนกำลังด่าว่า ถามอะไรไม่เข้าท่า“เรื่องมันง่ายจะตายไป ก็อย่างที่รู้ๆกัน คนในวงการบันเทิงไม่ทุ่มเทเงินทองให้กับสิ่งที่ไม่มีผลกำไร ยิ่งกับคนตัวเล็กๆยิ่งไม่จำเป็น วิธีเล่นงานศิลปินไร้ผลงานคนหนึ่งไม่เห็นต้องรีบร้อนจนต้องใช้เงินเป็นสิบล้าน ดังอีกนิดก็ยังทำได้ในราคาถูก แค่รอเวลาอีกหน่อย การจะบดขยี้ดาราเล็กๆสักคนให้จมหายมีวิธีตั้งมากมายก่ายกอง จ่ายน้อย ได้ผลมาก บางทีไม่ต้องจ่ายเงินเลยด้วยซ้ำ ใช้แผนการหรือกลอุบายก็พอ ที่สำคัญใครจะมานั่งลงทุนในสิ่งที่คนอื่นก็ร่วมแบ่งปันผลประโยชน์ บริษัทบันเทิงมีน้อยนักเหรอ?”“หมายความว่าทางนั้นรีบร้อน?” ทศทิศจับประเด็นสำคัญได้อย่างรวดเร็ว“ใช่ครับ ฟังแล้วทั้งทางตรงทางอ้อมพวกเขาหวังผลทันที”“คุณเคยเจอผู้ว่าจ้างมั้ย?” ทศทิศซัก“หรืออีกฝ่ายอาจโทรฯมา”“ไม่เคยเจอกัน แต่เคยมีโทรฯมาหนเดียว ฟังเสียงแล้วคล้ายจะใช้เครื่องเปลี่ยนเสียงด้วย ผมอัดคลิปเสียงไ

“เขต เป็นยังบ้างลูก น้องเป็นยังไงบ้าง?”“พี่เขต คิมหันต์ไม่เป็นไรใช่มั้ย?”“กรุณาเบาหน่อยค่ะ” คุณพยาบาลปรามเสียงขรึม “ข้างในกำลังจะทำการฝ่าตัด เดี๋ยวจะมีเจ้าหน้าที่เอาเอกสารมาให้เซ็น พวกคุณเป็นใครกันบ้าง มีใครมีเลือดกรุ๊ป อาร์เอช เนกาทีฟ มั้ยคะ เลือดสำรองของเราไม่พอใช้ ต้องการด่วนมาก คนไข้จำเป็นต้องได้รับเลือดตลอดเวลาเพื่อพยุงความดันเลือด คุณผู้ชายท่านนี้กำลังจะติดต่อขอจากโรงพยาบาลอื่น แต่เกรงว่าอาจไม่ทัน”“ฉันค่ะ เลือดของฉันกรุ๊ป อาร์เอช เนกาทีฟ เด็กข้างในคือลูกชายของฉันเอง”เสียงพูดสั่นเครือไม่แจ่มชัด แต่กลับเหมือนระเบิดที่ถูกโยนลงกลางวงคนที่มัวสนใจรอคำตอบทางด้านเขตคามหันขวับไปมองเจ้าของเสียง ภาพที่ทุกคนเห็นก็คือ คิมหันต์ในแบบเพศหญิงที่อายุเยอะขึ้นมาหน่อย ร่างสูงโปร่งถึง 183 เซนติเมตรย่อลงเหลือราว 167 เซนติเมตร แขนขาเล็กลง บอบบางยิ่งขึ้นเธอยืนพิงร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนที่หน้าตาซีดเซียวไม่แพ้กัน“งั้นเชิญทางนี้ค่ะ”“ผมเป็นสามีเธอ เป็นพ่อของเด็กที่อยู่ข้างใน ผมขอไปด้วยได้มั้ยครับ?”เธอกวาดมองทั้งสองคนที่กุมมือกันแน่น ท่าทางกระสับกระส่ายแลดูเผือดซีดอย่างน่ากังวลแล้วพยักรับ หันไปพ

“คิมที่รัก...”คุณนดาร้องไห้โฮ ซบหน้าลงบนมือขาวซีดของลูกชายที่หายไปนานยี่สิบปีเพิ่งได้เจอก็หลุดลอยไปอีกครั้งคุณอภินันท์ผู้เป็นสามีวางนิ้วแตะหัวไหล่สั่นสะท้านไม่หยุดของภรรยา สองตาแดงก่ำ สีหน้าซีดจนเกือบจะเปลี่ยนเป็นสีเทา“เธอจะทิ้งฉันไปแบบนี้ไม่ได้ อย่างน้อยฉันก็ควรรู้ว่าจะตามเจอเธอได้ที่ไหน”เขตคามพูดอย่างมึนงงอยู่อีกด้าน กุมมือเย็นชืดไว้แน่น ไม่มีสักวินาทีที่เคยคิดว่าคิมหันต์จะจากไปก่อน พวกเขาควรไปด้วยกัน หรืออย่างน้อยก็ให้เขามีโอกาสตามทัน ไม่ใช่ทิ้งกันไปแบบนี้รอบๆเตียงรายล้อมไปด้วยผู้คนที่กำลังตื่นตระหนก และสับสนกับข่าวที่หมอแจ้งเมื่อไม่ถึงสิบนาทีก่อน ขุนเขาเอามือปิดปาก น้ำตาไหลนองเต็มหน้า ไม่อยากเชื่อเลยสักนิดว่าหนุ่มน้อยรูปงามจะจากไปทั้งแบบนี้ องศาที่รู้ข่าวและตามมาทีหลังโอบไหล่คนรัก มองคนที่นอนเหมือนกำลังหลับด้วยความรู้สึกหดหู่ กระบอกตาทั้งคู่แสบร้อนจนแดงก่ำเขาพาอีกฝ่ายมาโลกนี้ แต่กลับมายืนมองเจ้าตัวจากไปโดยไม่มีปัญญาทำอะไรได้อย่างนี้หรือคุณการะเกดซบหน้าสะอื้นกับอกสามีที่ยืนกำมือแน่นทำอะไรไม่ถูก มันรวดเร็วเกินไป พวกเขาไม่ทันเตรียมใจกับข่าวร้ายถึงขีดสุดนี้ บรรยากาศในห้องแคบๆห