All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบสามตอนตายที่ถูกตัวร้ายหมายหัว: Chapter 121 - Chapter 130

“คุณอาปล่อยพ่อผมเถอะ ทรัพย์สมบัติของตระกูลยังไงก็อยู่ในมือคุณอาหมดแล้ว ต่อให้คุณอาไม่เล่นงานพ่อผมเราก็แย่งชิงกับคุณอาไม่ได้อยู่ดี จะทำถึงขนาดนี้ไปทำไมกัน”“พ่อชั่วๆจะให้กำเนิดลูกที่ดีได้ยังไงจริงมั้ย ประภาส” คุณอภินันท์แค่นเสียงอย่างเย็นชา“คุณอาด่าผมได้ แต่จะลืมความจริงไม่ได้”“น่าขำ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะไม่รู้อะไรเลย ความหน้าด้านแบบนี้ช่างเปิดหูเปิดตาฉันจริงๆ อ้าปากก็เอ่ยถึงทรัพย์สมบัติของตระกูลขึ้นมา เธอหวังสมบัติฉันสินะ?”ประภาส “.....” “ตอนคุณปู่แบ่งสมบัติยุติธรรมมาก ลูกสามคนได้ส่วนแบ่งเท่ากันหมด พวกเราสามคนพี่น้อง พ่อเธอ กับลุงคนที่สองของเธอไม่ต้องการเรือขนส่งสินค้า พวกเขาต้องการเงินสด ฉันเสียดายกิจการที่ปู่เธอพยายามสร้างเลยเอาเงินทั้งหมดที่มีซื้อไว้เอง ซ้ำยังต้องไปกู้หนี้ยืมสินเพิ่มมาอีกจำนวนหนึ่ง อาผู้หญิงสงสารที่ฉันต้องติดหนี้มากมายขนาดนั้นเลยเอาเงินที่ได้จากทางบ้านให้ฉันทั้งหมด เรื่องพวกนี้มีหนังสือรับรองไว้ชัดเจน พ่อเธอกับลุงคนที่สองเซ็นเองกับมือ” คุณอภินันท์เยาะเย้ย สีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์“กิจการขนส่งทางทะเลใหญ่โตที่เธอเห็นแล้วน้ำลายไหลยืดนั่นน่ะเป็นน้ำพักน้ำแรงทั้งหม

“แบบนั้นมันก็น่าเบื่อเกินไป ต้องมีอาชีพที่ตัวเองถนัดทำแก้เหงาบ้าง ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะทุ่มเทเป็นบ้าเป็นหลังเพื่อให้ตัวเองโด่งดัง ไม่มีทางให้งานมาเบียดเวลาการใช้ชีวิตของตัวเองเด็ดขาด”เขตคามเบือนหน้าหนี เม้มปากเบาๆ“คุณอย่ากลัวไปเลย” คิมหันต์เอียงหน้าแนบต้นแขนเขาถูไถไปมา“ผมรู้ว่าคุณไม่สบายใจเรื่องอุบัติเหตุ ไม่อยากให้ผมอยู่ห่างตาแล้วเกิดเหตุอย่างนั้นอีก เรื่องนี้ถือเป็นกรณีพิเศษ คนชั่วสองคนมาเจอกันอะไรมันเลยเลวร้าย ผู้จัดการส่วนตัวคนเก่าแค้น หาว่าผมทำให้เขาตกงาน พอมีคนมาจ้างทำร้ายผมก็เลยได้ทั้งเงินได้ทั้งแก้แค้นจึงกล้าลงมือ แต่ตอนนี้ก็ติดคุกไปหมดแล้ว ไม่มีทางจะเกิดเรื่องอีก อย่าฝังใจว่ามันจะเกิดเรื่องพรรค์อย่างนี้บ่อยๆ โลกของเรามีคนดีมากกว่าคนเลวนะ ดูสิ ผมเป็นเด็กกำพร้าไม่มีตัวตนแล้วยังไง โลกก็ยังเหวี่ยงให้ผมมาเจอคุณ”“เธอมันช่างพูด” เขาหันมาจับคางของคนที่กำลังอ้อนสั่นไปมาอย่างมันเขี้ยว“อะไรก็พูดได้หมด ฉันสู้เธอไม่ไหวหรอก”“ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย คุณเถียงไม่ได้ก็ถูกแล้ว” ชายหนุ่มพูดอย่างได้ใจ“ผมรู้สึกตัวเองโชคดีมาก เป็นผู้ชนะตัวจริง คุณดูนะ ผมเจอคุณที่ดีมาก เป็นคนงามที่รักนวลสงวนตัวจ

ขุนเขาต้องได้รับประสบการณ์เหล่านั้นทั้งหมด ชายหนุ่มกำลังครุ่นคิดถึงสถานที่สวยงาม โรแมนติกอย่างใจลอยเมื่อรู้สึกต้นแขนถูกความนุ่มนิ่มเสียดสีเบาๆเขาขมวดคิ้ว ตื่นจากภวังค์ก็เจอเข้ากับหญิงสาวหน้าตาคุ้นๆคนหนึ่งที่กำลังส่งยิ้มมาอย่างเขินอาย แต่สายตาที่ทอดมองกลับท้าทายเต็มไปด้วยความหมายเชิญชวนองศาลุกพรวด ถอยห่างไปหลายก้าวอย่างฉุนเฉียวเมื่อนึกได้ว่าเธอเป็นคนที่ขุนเขาหาโอกาสให้มาเรียนรู้งานกับผู้จัดการส่วนตัว นี่คือผลตอบแทนที่เด็กน้อยของเขาได้รับ“ไปให้พ้น!” เขาตะคอก“จากนี้ไม่ต้องกลับมาทำงานที่นี่อีก”เธอตกใจจนหน้าซีด น้ำตาไหลพรากพยายามขอความเห็นใจ เขากลับรู้สึกว่าไม่เตะเธอกระเด็นก็ถือว่าให้เกียรติมากแล้วตอนที่เธอหันหลังวิ่งออกไปก็มีหลายคนวิ่งสวนมาถามไถ่ ขุนเขาเองก็เป็นคนหนึ่ง แต่องศากลัวเจ้าตัวรู้แล้วผิดหวังและเสียใจจึงไม่ได้พูด ซึ่งมันกลายเป็นความผิดพลาดที่ร้ายแรงในอีกวันต่อมาใครจะไปคาดคิดว่าตัวเองจะตกหลุมรักผู้หญิงที่ตัวเองเพิ่งเกลียดจัดอยู่แค่เมื่อวาน แต่เขาก็เป็นแบบนั้นจริงๆ สมองเขาปั่นป่วนสั่งการว่านี่คือคนที่เขาตกหลุมรักอย่างบ้าคลั่ง แต่ความรู้สึกส่วนหนึ่งบอกว่า ไม่ใช่มันพยายามบอกเ

“คุณคิมหันต์แสดงเก่งจริงๆ ไม่ว่าบทไหนก็เอาอยู่ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ด้อมไอศกรีมหวานฉ่ำของพวกเราจะได้ฉลองลูกชายรับบทพระเอกบ้าง เล่นมาหมดทุกบทยกเว้นพระเอก อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา”“เป็นพระเอกก็ต้องมีนางเอก คิดเหรอว่าคนๆนั้นจะยอม” คนพูดทำมือชี้ๆขึ้นข้างบทคุณผู้ช่วยอับดับหนึ่งเบะปาก ลดเสียงกระซิบ “ก็ไม่รู้จะหวงอะไรนักหนา แค่แสดงเอง ไม่รู้รึไงว่าในโลกภาพยนตร์มีสิ่งหนึ่งที่เรียกว่ามุมกล้อง”“พิธาน คุณนินทาท่านประธาน!”คุณผู้ช่วยอันดับหนึ่งสะดุ้งโหยง หันขวับไปมองเจ้าของเสียงคุ้นเคยที่โผล่หน้ามาแจมเงียบๆตั้งแต่ไหนก็ไม่รู้ พอเห็นระยะที่ใกล้เกินก็ถอยห่างทันที ตวัดสายตามองแรงอย่างไม่สบอารมณ์“มาก็ไม่ให้สุ้มให้เสียง ตกใจหมด”“ผมจะฟ้องท่านประธาน” ทศทิศขู่ยิ้มๆพวกที่จับกลุ่มคุยอย่างออกรสออกชาติเห็นท่าไม่ดีรีบชิ่งหนีไปก่อนอย่างนกรู้ ทิ้งคุณผู้ช่วยอันดับหนึ่งไว้อย่างไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด“วันก่อนคุณก็นินทาเหมือนกันแหละ คุณบอกว่าท่านประธานเปลี่ยนเป็นคนไม่น่าเชื่อนับตั้งแต่มีเมีย แม้แต่บริษัทนึกอยากทิ้งก็ทิ้ง ตามเมียเก่ง”“ผมบันทึกไว้แล้ว เดี๋ยวผมไปตัดส่วนไม่จำเป็นออกแล้วเอาตรงที่คุณด่าไปฟ้อง”“คุณ!”

ทศทิศสะกดกลั้นความรู้สึกที่อยากกระชากอีกฝ่ายมาจูบปิดปากนั่นสักหลายๆที คำว่าสี่ปีทิ่มแทงไม่มากพอเลยตอกย้ำอยู่ได้ว่าไม่รู้เรื่อง มันน่านักจริงๆเลย“อยากให้ผมพูดจริงๆเหรอ?”“แน่นอน ไม่งั้นจะถามทำไม”ทศทิศลังเล “กลัวคุณโมโห”“แย่ขนาดนั้นเลย?”“ก็ไม่ได้นับว่าแย่หรอก...มั้ง สี่ปีแล้วนะคุณ บอกตรงๆว่าผมลืม” ทศทิศถอนใจเฮือก“เหมือนการจีบคุณเป็นความเคยชินในชีวิตผมไปแล้ว”“ความเคยชินเป็นเรื่องที่น่ากลัวจริงๆ” คุณผู้ช่วยอันดับหนึ่งพยักหน้าเห็นด้วย เบะปากจนบิดเบ้ตอนที่เอ่ยต่ออย่างไม่ค่อยพอใจนัก“ผมก็ชินกับการที่ต้องกินมื้อดึก ไม่งั้นนอนไม่หลับ ขี้เกียจขนาดไหนก็ต้องทำถ้าลืมซื้อไว้”“ผมทำอาหารเป็น ผมทำให้คุณได้”“คุณยังจีบผมไม่ติดเลยนะ”ทศทิศ “....” ถูกแทงใจดำจนพูดไม่ออก“ความเคยชินในการจีบฟังดูไม่น่าปลื้มเท่าไหร่เลย ถ้าสมมุติคุณจีบผมติด เราเป็นแฟนกันแล้ว ไม่ต้องจีบแล้วต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น เป็นไปได้มั้ยว่าคุณจะไปจีบคนอื่นเพื่อสนองความเคยชิน”“พอ หยุด”คุณผู้ช่วยอันดับหนึ่ง “......”“คุณนึกว่าจีบคนๆหนึ่งจนเป็นความเคยชินมันง่ายมากเหรอครับ ทุกวันผมต้องหาข้ออ้างร้อยแปดพันเก้าเพื่อทำให้เราบังเอิญมาเจอกัน