Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบสามตอนตายที่ถูกตัวร้ายหมายหัว: Capítulo 21 - Capítulo 30

“คุณอย่าเอาแต่โมโห แล้วพูดจาครึ่งๆกลางๆอะไรก็ไม่รู้ที่ผมฟังไม่รู้เรื่อง พอผมเดาไม่ถูก พูดผิดคุณก็หัวร้อน สายตาคุณถ้าเป็นมีดผมโดนแทงเลือดสาดไปหลายรอบแล้ว ผมขอเสนอว่าเราสองคนมาพูดกันตรงๆเถอะ”“เธอมันน่าโมโห!”“ครับๆ” เขายิ้มรับ ในใจคือ อยากสาวหมัดใส่ปากตัวร้ายผีบ้านี่จังวะ“ฉันอายุ 29” เขตคามกระแอมในคอเบาๆ ชักสีหน้าดุดันขณะพ่นออกมาเสียงแข็งว่า“ยังไม่แก่ ความสามารถของฉันเป็นยังไงเธอก็ได้ลองมาด้วยตัวเองแล้ว”คิมหันต์ “....” เข้าเรื่องเถอะครับ อย่าตอกย้ำนักเลย หนังหน้าผมร้อนไปหมดแล้ว“ฉันจะข้ามเรื่องที่เธอไม่โทรฯหาฉันไปก็ได้ เห็นแก่ที่ฉันมีส่วนทำให้เกิดความเข้าใจผิด ทั้งเรื่องออกไปก่อนตอนเธอหลับ ถึงฉันจะอธิบายไว้ในโน้ตว่าจำเป็น” เขาจงใจเน้นตรงนี้หนักๆเพื่อตอกย้ำว่าตัวเองไม่ผิด ถ้าจะมีใครผิด คิมหันต์นั่นแหละผิด“แต่ฉันก็โกหกเรื่องเบอร์โทรฯว่าเป็นของคนอื่น เพราะฉะนั้นถือว่าพวกเราเสมอกัน ฉันจะไม่ขุดเรื่องที่เธอไม่โทรฯขึ้นมาพูดอีก”คิมหันต์ “....” ต้องขอบคุณด้วยมั้ย ไม่โทรฯมันก็เรื่องธรรมดาไม่ใช่รึไง โทรฯสิแปลก คุณเข้าใจคำว่าวันไนท์สแตนด์มั้ยครับ กล้าคิดแต่ไม่กล้าพูด ใครจะกล้าลองดีกับตัวร้ายล

หลังพูดจากันรู้เรื่อง คิมหันต์ก็ถูกตัวร้ายพาส่งกลับโดยมีข้อตกลงกันว่าหลังจากนี้จะไม่พบกันประเจิดประเจ้ออย่างนี้อีกเพราะฐานะในวงการของคิมหันต์ต่ำติดดิน การคบค้ากับท่านประธานรวยล้นฟ้าจะเป็นอุปสรรคในการพัฒนาอาชีพของเขา เขตคามฮึดฮัดไม่พอใจ แต่เห็นว่าทำอะไรไม่ได้จึงเอาแต่เกร็งหน้าตึง ไม่พอใจอยู่ข้างๆจนถึงที่พักของศิลปินก็มีท่าทางไม่พอใจขึ้นมาอีก แต่คิมหันต์ขี้เกียจจะสนใจ พอรถชะลอแทบไม่ทันได้จอดสนิทก็เปิดประตูวิ่งตึงตังเข้าข้างในทันที หางตาเห็นรางๆว่าตัวร้ายขยับผลีผลาม สองแขนอ้าออกคล้ายกลัวเขาจะเสียหลักเพราะรถยังไม่จอดสนิทก็เลยขำจนต้องเม้มปากกลั้นยิ้ม แต่ฝีเท้าไม่ได้ลดลงจนพุ่งตัวเข้าลิฟท์ได้จึงหัวเราะออกมาในห้องพักที่ควรจะว่างเปล่ากลับปรากฏว่าขุนเขายังรออยู่ด้วยสีหน้ามีความกังวล ตอนที่ไขกุญแจเข้าไปนั้นเจ้าตัวกำลังเดินวนไปมา พอได้ยินเสียงเปิดประตูก็หันขวับ ถอนหายใจยาวคล้ายวางใจลงได้ซะที ขณะที่คิมหันต์ชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าที่มองทุกอย่างรอบตัวเป็นเพียงตัวหนังสือที่อยู่ในนิยายนั้นถูกต้องหรือเปล่า เพราะไม่ว่าจะตัวร้ายที่ทั้งปากร้ายและเอาแต่ใจ หรือแม้แต่ผู้จัดการส่วนตัวที่หน้าเหมือนคนในโลกก่อน

“มีธุระอะไรรึเปล่าครับ?”“ฟังพูดเข้า เดี๋ยวนี้ไม่มีธุระก็จะไม่ทักทายกันแล้วเหรอ” มินนี่ทำเสียงหยอกล้อ ใบหน้างดงามยิ้มแย้มราวกับความกระอักกระอ่วนเมื่อวันก่อนไม่เคยเกิดขึ้น“อย่าลืมสิว่าพวกเราล้วนแต่หน้าใหม่ในวงการยังไงก็ต้องเกาะกันไว้แน่นๆ” “หน้าใหม่อะไรกัน อย่างน้อยมินนี่ก็เคยผ่านงานแสดงเป็นนางเอกเอ็มวีที่ดังไปทั่วบ้านทั่วเมือง ไม่ได้ประวัติว่างเหมือนกระดาษขาวแผ่นหนึ่งซะหน่อย”คิมหันต์เหลือบมองคนพูดที่ยืนข้างๆมินนี่ เป็นชายหนุ่มวัยรุ่นอายุราวยี่สิบเอ็ดยี่สิบสองสูงไม่เกิน 178-179 เซนติเมตร พอสบตากันอีกฝ่ายก็ค้อนใส่ กลอกตาจนเห็นแต่ตาขาว แสดงความเป็นศัตรูอย่างไม่สงวนท่าทีเลยสักนิด“ก็แค่เอ็มวีเพลงเดียวมั้ย” มินนี่รีบแย้ง แตะข้อศอกอีกฝ่ายๆเป็นเชิงปราม แล้วหันมายิ้มหวานพูดกับคิมหันต์“มินนี่ต้องขอโทษคิมแทนโรมด้วยนะ เขาก็พูดไปอย่างนั้นแหละ กำลังหงุดหงิดน่ะ”“เขาหงุดหงิดเลยเอามาลงกับผม เห็นผมเป็นกระโถนเหรอครับ?”“นี่นาย!”“โรม!” มินนี่เรียกเสียงดังขึ้นชายหนุ่มเม้มปาก แล้วเบือนหน้าไปอีกทางมินนี่หันมายิ้มกระอักกระอ่วนพลันเอื้อมออกมาจะคว้ามือคิมหันต์ เจ้าตัวถอยหลังหนึ่งก้าว หลบได้แบบเนียนๆ ท

กลุ่มถูกกำหนดล่วงหน้าด้วยเช่นกัน นางเอกได้รับความนิยมล้นหลาม ทุกคนล้วนอยากอยู่กลุ่มเดียวกันกับเธอ โรม กับนักแสดงอีกคนจากค่ายอื่นแต่สนิทกันมากกับนางเอกได้รับความนิยมจากผู้ร่วมรายการอื่นๆไล่เลียงกันมาตามลำดับท่ามกลางการแย่งชิงกันอย่างดุเดือด คิมหันต์ที่ต้องดูแลหนึ่งกลุ่มกลับนั่งเท้าคางมองความวุ่นวายเหล่านั้นอย่างเรียบเฉย ไม่มีแม้แต่อารมณ์จะแสดงความเป็นมิตรเพื่อหาคะแนนนิยมให้ตัวเอง คิดว่าเดี๋ยวพวกเหลือๆที่เข้ากลุ่มสามคนนั้นไม่ได้ก็ต้องมากองรวมที่ตัวเองอยู่ดี“พะ...พะ...พี่ พี่คิม...”“หือ?” เขาเหลียวไปมองตามเสียงที่ดังจากด้านข้าง เยื้องไปด้านหลังเล็กน้อยหนุ่มน้อยอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี รูปร่างสันทัดค่อนไปทางอวบเล็กน้อยยืนย่อตัวมองเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย แก้มที่มีเนื้อเล็กน้อยแดงเรื่ออย่างเขินอาย“ผมชื่อน้ำปิงครับ ผมขออยู่กลุ่มพี่ได้มั้ย?”“อ้อ มาสิ”เขาพยักหน้า ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว เพราะถึงยังไงก็ต้องมีคนมาอยู่ในกลุ่มอยู่ดี ใครมาก็เหมือนกัน เพียงแต่มาขอเองแบบนี้กับเบียดเข้ากลุ่มคนอื่นไม่ได้ต้องมาเพราะไม่มีทางเลือกก็จะต่างกันหน่อย“เย่...” เด็กหนุ่มกำหมัดอย่างดีใจ หันหลังไปกวักมือเรียกเด็กส

“อรอินทร์ เธอตีความอารมณ์คุณหนูผู้เกรี้ยวกราดแบบไหนกันแน่?”ครูสอนการแสดงถามขึ้นมาหลังจากนั่งดูการแสดงบทบาทของแต่ละคนเงียบๆมาจนถึงวันสุดท้ายก่อนวันถ่ายทำจริงทางรายการถือว่าให้โอกาสกับมือใหม่อย่างหาได้ยาก เห็นชัดว่าอยากได้เพชรเม็ดงามไปประดับวงการจริงๆไม่ใช่ค้นหาเรตติ้งรายการวาไรตี้เพียงอย่างเดียว ถ้าต้องการแบบนั้นคงไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ แค่เอามือใหม่มาเชือดกลางรายการให้คนดูรู้สึกสะใจก็พอแล้ว“ก็โมโหไม่ใช่หรือคะครูเกด?” อรอินทร์เอ่ยอย่างร้อนใจ“ใช่ โมโห แต่การโมโหมันก็ไม่ใช่แค่เรื่องล้มโต๊ะ หรือปาข้าวของอย่างบ้าระห่ำอย่างเดียว” ครูการะเกดเอ่ยอย่างเนิบช้า กวาดมองไปรอบๆแล้วพยักหน้ายิ้มๆกับคิมหันต์“ไหน คิมหันต์มาลองตีความ แล้วลองแสดงฉากนี้ให้ครูกับเพื่อนๆดูหน่อยมา”“เดี๋ยวนะ” ครูแดนสรวงที่กำลังชี้แนะให้อีกสามคนีบหันมาพูด แม้ครูสูงวัยท่านนี้จะไม่เคยได้รับรางวัลการันตีฝีมือ แต่ฐานะในวงการก็สูงมากเช่นกันทั้งสองคนไม่เคยปรากฏชื่อในนิยายต้นฉบับคิมหันต์ตระหนักในเรื่องนี้อยู่เงียบๆในใจ ลุกจากที่นั่งไปยืนอยู่ต่อหน้าครูการะเกดที่กำลังมองมาด้วยสายตาเมตตาเธออายุเกือบห้าสิบปีแล้ว ยังดูดีมาก สว