บททั้งหมดของ เมื่อคุณหนูไร้ค่าเปิดฮาเร็มหมื่นลี้: บทที่ 11 - บทที่ 20

นางเยื้องก้าวเข้าประตูเรือนไม้ของคนชนชั้นกลางเข้าไปด้วยท่วงท่าสง่างามในชุดสีชาด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ“ท่านพี่ โปรดระงับโทสะก่อนเถิดเจ้าค่ะ...”“เจ้าเงียบเสีย!”เสนาบดีลู่หันไปตวาดดุฮูหยินใหญ่เสียงเข้ม แววตาของเขาเต็มไปด้วยกระแสความเกรี้ยวกราดจนลู่ฮูหยินถึงกับต้องชะงักงันด้วยความคาดไม่ถึงเจิ้นหัวโกรธแค้นจนแทบจะบ้าคลั่งอยู่รอมร่อ เพียงเพราะรับรู้ลึก ๆ ในใจว่าตนเองได้สูญเสียบุตรสาวผู้ช่างประจบออดอ้อนไปเสียแล้ว ถึงแม้ที่ผ่านมานางจะโง่เขลาเบาปัญญาไปบ้าง ทว่าท่ามกลางชีวิตอันแสนเคร่งเครียดในราชสำนักทุกค่ำเช้า การที่จะได้กลับมาพบบุตรสาวผู้ช่างเจรจาพาที คอยเอาอกเอาใจบิดาเช่นนาง... ไม่มีอีกต่อไปแล้วค่ำวานนี้พอบุตรสาวจากไป เขาก็ตรงไปยังเรือนไม้หลังเก่าซอมซ่อท้ายจวนของนาง ก่อนจะพบเห็นร่องรอยหน้าดินที่ถูกขุดขึ้นมาใหม่ใต้ต้นหลิวใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ลำพัง ทันทีที่สั่งให้บ่าวรับใช้ช่วยกันขุดลึกลงไป ก็พบผ้าปักผืนหนึ่งซุกซ่อนอยู่ของสิ่งนี้สะกิดใจเจิ้นหัวอย่างแรง บุตรสาวเคยปักผ้าผืนเยี่ยงนี้มอบให้บิดาเช่นกัน นางเป็นสตรีผู้ที่ชอบปักผ้าเป็นชีวิตจิตใจ แต่นอกเหนือเสียจากเรื่องผ้าปักนั้น เขายังพ

“หามิได้เลยคุณหนู ข้าต่างหากที่ต้องขอคำแนะนำจากท่าน ผู้อาวุโสของสำนักเราได้มอบคำทำนายเอาไว้ว่า... ข้าผู้ซึ่งไม่เคยพ่ายแพ้ให้แก่ผู้ใด จะต้องมาปราชัยให้แก่เจ้า” บรรพจารย์น้อยกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก ทว่าดวงตาเรียวรีกลับฉายแววท้าทายจาง ๆ“หากไม่ใช่บ่าวรักของข้าอย่างอวี่ถง ข้าไม่มีวันสอนวิชาให้ใครฟรี ๆ หรอกนะเจ้าคะ มันก็ต้องมีสิ่งของล้ำค่ามาแลกเปลี่ยนกันบ้าง” อี้หลินไพล่หลังยิ้มกวน “ตอนข้าเรียนวิชามาน่ะ เสียเงินทองไปตั้งเท่าไหร่ ข้าไม่ได้เรียนแค่ศาสตร์วิชาป้องกันตัวหรือฝึกฝนกังฟูแค่ในเมืองเจิ้งโจวหรอกนะ ไม่ได้อยากจะโอ้อวดตัวเองเลยเจ้าค่ะ”“เจ้าก็อวดมาเถิด ข้าอยากฟัง” มุมปากของบุรุษชุดขาวกระตุกยิ้มบางเบาอย่างนึกเอ็นดู นางเลิกคิ้วถามหยั่งเชิง“ข้าพูดไปแล้ว ท่านจะฟังข้าเข้าใจหรือเจ้าคะ?”“เจ้าก็ลองพูดมาก่อนสิ”‘แหม! ช่างต่อล้อต่อเถียงดีแท้ ถูกชะตาฉันจริง ๆ พ่อหนุ่มในคอสตูมโบราณคนนี้’อี้หลินคิดในใจ นางหลุบตาลงลอบยิ้มพลางมองสำรวจชายหนุ่มที่ดูท่าทางจะให้ความสนใจในตัวนางเสียเหลือเกิน จนไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะเขาเพียงแค่อยากจะลองประลองฝีมือค้นหาความจริงกับนาง หรือมีจุดประสงค์อื่นใดแอบแฝงกันแน่“ว่า

“คุณหนูงดงามยิ่งนักเจ้าค่ะ! ไม่ว่าจะสวมชุดใดก็ล้วนงดงาม วันนี้คุณหนูได้เข้าเป็นศิษย์สำนักอันน่าเกรงขาม บ่าวดีใจเหลือเกินเจ้าค่ะ” อวี่ถงร้องไห้ออกมาด้วยความปีติ แม้ลึกๆ ในใจจะยังคงคะนึงถึงคุณหนูคนเดิมมากเพียงใด นางกลับต้องยอมรับความจริงว่า คุณหนูคนใหม่ผู้นี้ได้มอบช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตเท่าที่นางเคยสัมผัสมา...เมื่อครั้งยังอาศัยอยู่เรือนเก่าท้ายจวน ตัวนางต้องหลับนอนบนพื้นไม้เยียบเย็น มีเพียงผ้าห่มผืนบางระคนผืนเล็กคอยปกคลุมให้อุ่นกาย ร่างกายต้องกัดฟันอดทนต่อความหนาวเหน็บ เพียงเพราะคุณหนูคนก่อนต้องการเก็บออมเงินทุกตำลึงไปซื้อหาอาภรณ์เนื้อดีให้แก่บัณฑิตผู้นั้น แม้แต่สำรับอาหารที่แจกจ่ายส่งมายังเรือนท้ายจวน แม้คุณหนูจะยอมแบ่งให้นางกินส่วนหนึ่ง ทว่าหากมีสิ่งใดที่เป็นของดีมีราคาขึ้นมา คุณหนูก็จะรีบจัดส่งไปกำนัลให้บัณฑิตสกุลฝูผู้นั้นจนหมดสิ้นซ้ำร้ายยามที่นางเอ่ยปากเตือนสติด้วยความหวังดี กลับถูกคุณหนูดุดว่าตักเตือนเสียอีก บัณฑิตฝูพอรู้เรื่องนางเข้า ก็มุ่งตรงมาตบตีนางจนใบหน้าบวมช้ำ เพียงเพราะนางบังอาจไปเอ่ยปากยุแยงตะแคงรั่วความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองแม้คุณหนูจะช่วยทำแผลให้นางโดยมิได้เอ่ยป

บุรุษผู้ไม่เคยพบพานความพ่ายแพ้ยังคงตกอยู่ในความงุนงงงัน ว่าร่างของตนลอยไปตกกระแทกบนพื้นศิลาแข็ง ๆ ได้เยี่ยงไร ทว่าเขายังไม่ทันจะได้มีเวลาทันคิดหาคำตอบ ก็ถูกจู่โจมด้วยท่าล็อกสุดสยิวอย่าง เคสะ กาตาเมะ (Kesa-Gatame) เข้าเสียก่อน!นางจัดการตะแคงตัวกดทับ ใช้แขนเรียวแกร่งข้างหนึ่งโอบรัดเข้าที่ลำคอหนา แขนอีกข้างดึงจับแขนของคู่ต่อสู้เอาไว้แน่นหนาดุจคีมเหล็ก พร้อมกับแนบหน้าอกหน้าใจของตนลงบนแผ่นอกกว้างอย่างแนบแน่นในระยะประชิด“จะ... เจ้า!” โม่เยี่ยนอุทานเสียงหลง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งขรึมบัดนี้ซับสีระเรื่อจนแทบระเบิดด้วยความคาดไม่ถึง“ยอมแพ้มาก่อน แล้วจะปล่อย ฮึ...”นางแสยะยิ้มพรายอย่างเป็นผู้ชนะ ทว่าอีกฝ่ายยังคงดื้อรั้น เขาพยายามจะออกแรงใช้พละกำลังและลมปราณผลักดันร่างของนางให้ออกห่าง แต่ไม่ว่าจะดิ้นรนฝืนตัวเท่าไหร่ ร่างกายก็ล็อกแน่นดุจถูกทับด้วยหินผา ดิ้นอย่างไรก็ไม่หลุดรอดจากพันธนาการแปลกประหลาดนี้ไปได้เลย!ในอีกชั่วอึดใจต่อมา ท่านบรรพจารย์น้อยจำต้องเอ่ยปากยอมแพ้นางด้วยความอับอายแน่นอนว่าเขามิได้รู้สึกขายหน้าต่อหน้าฝูงชนเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ตัวเขาเป็นถึงบุรุษผู้ถือศีลพรหมจรรย์อย่างเคร่ง

ในระหว่างที่ร่างบอบบางถูกช้อนอุ้มเดินไปตามแผ่นหิน สติรับรู้ของอี้หลินก็ตกอยู่ในห้วงนิทราอันแปลกประหลาด นางตกอยู่ในสภาวะครึ่งหลับครึ่งตื่น จิตวิญญาณลอยล่องอยู่ท่ามกลางความมืดมิด หูของนางแว่วเสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบา คาดว่าไม่น่าจะใช่เสียงของมนุษย์...‘นางคือผู้วิเศษ... นายแห่งเราเดินทางมาถึงแล้ว...’‘ดวงจิตเทพสงครามที่แท้จริงตื่นรู้แล้ว...’เสียงอื้ออึงดังก้องอยู่ในโสตประสาทการรับรู้ บนเทือกเขากู่ซานแห่งนี้เต็มไปด้วยสัตว์นานาชนิด ทั้งวิหคที่โบยบินอยู่บนฟากฟ้าและสัตว์อสูรที่ซ่อนตัวอยู่ตามพงไพร พวกมันต่างส่งเสียงสื่อสารกู่ร้องรับส่งกันเป็นทอด ๆ ทำให้นางรู้สึกสับสนและปวดร้าวระบมในคราแรกบัดนี้กลิ่นอายอันอบอุ่นมั่นคงจากอ้อมแขนของโม่เยี่ยนที่กำลังโอบอุ้มนางอยู่นั้น ช่วยทำให้นางผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาดเมื่อดวงจิตของนางจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราอันลึกล้ำ นางหวนระลึกถึงค่ำคืนก่อนที่นางจะไปปฏิบัติหน้าที่อารักขาท่านประธาน ซึ่งกำลังเตรียมเดินทางไปประชุม ณ เมืองการากัส ประเทศเวเนซุเอลา เมืองหลวงที่กำลังเผชิญปัญหาความไม่สงบทางการเมืองอย่างหนักและมีอัตราการฆาตกรรมที่สูงลิ่วใครเล่าจะรู้ว่าบอดี้การ์ดสาวสา