جميع فصول : الفصل -الفصل 10

เสียงจอแจของผู้คนในตลาดต้าเหอดังเซ็งแซ่ ในเวลากลางวันเช่นนี้เมืองหลวงมักคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่ออกมาจับจ่ายซื้อของ ทว่าจู่ๆ หลายคนกลับต้องชะงักฝีเท้า เงยหน้าขึ้นมองร้านน้ำชาชั้นสองที่มีเสียงสรวลเสเฮฮาดังแว่วลงมา ลูกค้าในร้านกำลังล้อมวงวิพากษ์วิจารณ์ถึง ‘คุณหนูตระกูลลู่’ บุตรสาวอนุภรรยาของใต้เท้าเสนาบดีกรมคลังทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรู้ดีว่าคุณหนูผู้นี้วิ่งไล่ตามบัณฑิตรูปงามนาม ‘ชิงอวิ๋น’ อย่างบ้าคลั่ง เพียงเพราะเขาเคยเป็นเพื่อนเล่นในวัยเยาว์ นางยอมลดเกียรติทำทุกอย่างเพื่อเขาโดยไม่สนสายตาเหยียดหยามของผู้ใด“ชิงอวิ๋น… ข้า… ข้านำของที่คิดว่าท่านน่าจะชอบมาให้”ในน้ำเสียงสั่นพร่า หลินจิ่นยื่นกล่องไม้ฉลุลายไปข้างหน้าด้วยสองมือที่หยาบกร้านขึ้นเล็กน้อย ภายในกล่องคือ ‘แท่นหมึกหยกดำ’ อันล้ำค่า ของชิ้นนี้นางต้องเก็บหอมรอมริบ อดมื้อกินมื้อ แอบรับงานปักผ้าจนตาพร่ามัวอยู่หลายเดือน เพื่อให้ได้มันมามอบให้สหายวัยเยาว์ผู้เป็นที่รัก ในเมื่อลำพังเบี้ยหวัดที่บิดาให้มาประทังชีวิตในแต่ละเดือนคงไม่เพียงพอโดยปกติแล้วชิงอวิ๋นดีต่อนางเสมอ ไม่ว่านางจะนำของสิ่งใดมาให้ เขาก็จะยอมรับไว้ด้วยรอยยิ้มดีใจ นางคิดว่าช่วงหลั

“คุณหนู! คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ!?”เสียงร้อนรนดังขึ้นพร้อมกับร่างของสาวใช้คนสนิทที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาประคอง‘อวี่ถง’ เติบโตและร่วมทุกข์ร่วมสุขกับหลินจิ่นมาตั้งแต่เยาว์วัย เดิมทีครอบครัวของนางเป็นบ่าวในเรือนที่ซื่อสัตย์ ทว่าในจวนใหญ่นี้ บ่าวรุ่นเยาว์จะถูกส่งไปรับใช้คุณชายคุณหนูแต่ละเรือนด้วยการจับฉลากไม้สั้นไม้ยาว บ่าวอาวุโสที่มีเงินทองมักจะยอมติดสินบนผู้ดูแล เพื่อให้ลูกหลานของตนได้ไปอยู่อย่างสุขสบายในเรือนของคุณหนูคุณชายสายตรง มีเพียงมารดาของอวี่ถงที่ยากจนข้นแค้นเกินกว่าจะหาเงินมาทันเวลา อวี่ถงจึงถูกส่งตัวมายังเรือนท้ายจวนของบุตรสตรีอนุผู้นี้... คุณหนูผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือว่าโง่งมที่สุดในบรรดาทายาททั้งหมดของเสนาบดีกรมคลังยิ่งหลังจากที่มารดาของหลินจิ่นเสียชีวิตลง ทั้งสองก็ถูกทอดทิ้งให้อยู่กันลำพังในเรือนซอมซ่อ ผ่านวันเวลาที่ยากลำบากมาด้วยกันจนอวี่ถงกลายเป็นเพียงคนเดียวบนโลกใบนี้ที่รักและพร้อมจะตายแทนคุณหนูได้ทุกเมื่อ“ข้าไม่เป็นไร” หลิวซีซีเอ่ยเสียงเรียบพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับคราบเลือดที่หน้าผากเมื่อเห็นบาดแผลฉกรรจ์และรอยชาลวกบนมือผู้เป็นนาย อวี่ถงก็ขอบตาแดงก่ำ เอ่ยเตือนด้วยน้ำเ

“คุณหนู... ท่านพูดเรื่องอะไรกันเจ้าคะ บ่าวไม่ตลกด้วยนะเจ้าคะ” อวี่ถงหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกอันที่จริงอวี่ถงนั้นเป็นคนซื่อจนเข้าขั้นโง่เง่าเหมือนอดีตเจ้านายอยู่แล้ว ไม่ว่าใครพูดอะไรนางก็เชื่ออย่างง่ายดาย ดังนั้นหากหลิวซีซีจะพูดสิ่งใดออกมา สาวใช้ตัวน้อยเห็นเจ้านายเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ นางก็คงจะปักใจเชื่อไปเสียหมด...“ข้าชื่อหลิวซีซี ในโลกก่อนข้าเป็นองครักษ์ระดับสูง... แต่เจ้าวางใจเถอะ ในเมื่อข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว ข้ารับปากว่าจะแก้แค้นและทวงคืนความยุติธรรมให้คุณหนูของเจ้าเอง” หลิวซีซีจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสาวใช้เพื่อยืนยันความจริงใจ ความน่าเกรงขามนั้นทำเอาบ่าวตัวน้อยเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น น้ำตาไหลพรากเมื่อตระหนักได้ว่าคุณหนูผู้โง่เขลาของนางได้จากโลกนี้ไปแล้วจริง ๆ“เจ้าค่ะ... ท่าน... ไม่ใช่คุณหนูจริงหรือ?” อวี่ถงสะอื้นไห้แล้วทรุดตัวลงอย่างคนสิ้นหวัง หลิวซีซีถอนหายใจออกยาว“เรียกข้าว่าคุณหนูเหมือนเดิมนั่นแหละ แต่จากนี้ไปเจ้าอย่าปฏิบัติกับข้าเหมือนอย่างที่เคยปฏิบัติต่อนาง... จะว่าไปแล้ว คุณหนูคนก่อนของเจ้าช่างโง่เง่าเป็นสุกรจริงๆ ยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อผู้ชายสารเลวพรรค์นั้

“เยี่ยม... กลับไปขุดมันขึ้นมา” อี้หลินแสยะยิ้มร้าย นางไม่รอช้า จับจูงมือสาวใช้พากันกลับจวนไป ลอบปีนข้ามกำแพงอย่างเงียบเชียบด้วยวิชาตัวเบา องครักษ์พวกนั้นก็ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรแปลกที่นางผู้ทะลุมิติมาอยู่ดี ๆ ก็สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วเหนือธรรมชาติหลังฟื้นกำลังได้ไม่กี่วัน นางลองใช้วิชาลมปราณของสำนักเส้าหลิน ซึ่งนางเคยไปฝากตัวเป็นศิษย์ตอนอายุสิบห้าปี ก่อนที่นางจะไปเรียนต่อปริญญาตรีและปริญญาโท สาขาวิชาการจัดการความมั่นคงปลอดภัยและการอารักขาเชิงกลยุทธ์ในต่างประเทศ เพื่อเป็นบอดี้การ์ดกลุ่มคนสำคัญโดยเฉพาะ นางดำเนินรอยตามบิดามารดาที่เลี้ยงดูนางอย่างเคร่งครัดอี้หลินมุ่งตรงไปยังสถานที่ที่สาวใช้บอก ก่อนจะจัดการงัดแผ่นอิฐปูพื้นตรงมุมห้องนอนออกช้า ๆ แสงรำไรส่องกระทบห่อผ้าขี้ริ้วเก่าคร่ำคร่าเมื่อคลี่ออกดู... ปรากฏเป็นปิ่นหยกขาวมันแพะสลักลายเมฆมงคลโบราณ แม้จะมีคราบดินเกาะกรัง ทว่าเนื้อหยกกลับเนียนละเอียด ส่องประกายละมุนตา สัญชาตญาณบอดี้การ์ดที่เคยคุ้มครองมหาเศรษฐีผู้สะสมของเก่าระดับโลกบอกนางทันทีว่า ของชิ้นนี้เป็นของแท้และมีอายุไม่ต่ำกว่าร้อยปี!“ของสิ่งนี้แหละที่จะเปลี่ยนเป็นเงิน

เสนาบดีลู่ตกอยู่ในสภาวะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เขายังหวนคิดขึ้นมาว่า ถ้าหากบุตรสาวของเขาได้ด่วนจากโลกนี้ไปจริง ๆ ก็เท่ากับว่าจะไม่มีใครมาคอยเข้าหาออดอ้อนบิดาเช่นเขาอีกแล้ว...ตัวเขานั้นมีบุตรสาวอยู่เพียงสี่คนเท่านั้น เขามีบุตรชายถึงสามคนและบุตรสาวหนึ่งคนกับฮูหยินใหญ่ ส่วนอนุอีกคนหนึ่งก็มีบุตรสาวฝาแฝดอีกสองคน มีเพียงหลินจิ่น บุตรอนุรองผู้เดียวที่มักจะวิ่งเข้ามากอดแขนบิดา พูดจาออดอ้อนอ่อนหวาน ผิดจากบุตรสาวคนอื่น ๆ ที่ต่อให้อยากจะทำเช่นนั้นบ้าง ก็ล้วนแฝงไปด้วยจริตมารยาอย่างสตรีที่เติบโตไปตามวัย“หยุดนางไว้! อย่าปล่อยให้สองคนนี้ก้าวเท้าออกจากจวนเด็ดขาด!” เสนาบดีลู่ที่เพิ่งได้สติรีบตวาดสั่งการเสียงลั่นด้วยความขวัญเสียผสมโทสะองครักษ์ประจำจวนเสนาบดีกรมคลังกลุ่มหนึ่งก็ปราดเข้ามาขวางทาง ทว่าอี้หลินกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่เศษเสี้ยว นางเบี่ยงกายหลบฝ่ามือที่พุ่งเข้ามาอย่างว่องไว ก่อนจะถีบตัวเตะสกัดขาจนองครักษ์คนแรกเสียหลักพออีกสามคนนั้นพุ่งตัวเข้ามา นางตวัดมองไปทางทหารยามผู้หนึ่งที่ถืออาวุธอยู่ พลันกระโจนกายเข้าไปประชิดแล้วใช้วิชาหักข้อมือแย่งชิงหอกด้ามยาวมาไว้ในมือตนเองนางควงหอกในมือหนึ่งรอ