บททั้งหมดของ เมื่อคุณหนูไร้ค่าเปิดฮาเร็มหมื่นลี้: บทที่ 21 - บทที่ 30

“นายท่าน! นายท่านขอรับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!”เจิ้นหัวรีบปัดคราบน้ำตาบนใบหน้า ปรับสีหน้าให้กลับมาเคร่งขรึมก่อนจะตวัดสายตามองบ่าวรับใช้“มีเรื่องอันใด เหตุใดต้องวิ่งลนลานเสียงดังเพียงนี้”“มี... มีหนังสือแถลงการณ์ด่วนจากสำนักศักดิ์สิทธิ์กู่ซาน ส่งมาถึงจวนของเราขอรับนายท่าน เนื้อความในจดหมายระบุชัดเจนว่าคุณหนูอี้หลินได้เข้าเป็นหนึ่งในศิษย์เอกคนสำคัญของสำนักกู่ซาน นางเดินทางไปถึงที่นั่นปลอดภัยดีขอรับ ทางสำนักให้การต้อนรับนางเป็นอย่างดีในฐานะอาจารย์ผู้ฝึกสอนขอรับ”เจิ้นหัวเบิกตากว้างขยับลุกขึ้นยืนฉับพลันด้วยความตกตะลึง “นางไปเป็นอาจารย์หรือ?”บ่าวรับใช้ส่งจดหมายให้ท่านเสนาบดีอ่านกับมือ ตัวเขาได้รับอนุญาตให้เปิดก่อนได้หากท่านเสนาบดีไม่อยู่ เมื่อเจ้าตัวกำลังร้อนใจเรื่องข่าวคราวของบุตรสาว“ยังมีหนังสือแถลงการณ์อีกฉบับซึ่งถูกจัดส่งไปถึงราชสำนัก สายข่าวของข้าแจ้งมาว่าตราประทับกำกับจากท่านบรรพจารย์น้อยผู้เลืองชื่อ แจ้งความจริงแก่ฝ่าบาทและเหล่าขุนนางอย่างเป็นทางการว่านางคือสตรีผู้ครอบครองดวงจิตของเทพสงครามดวงที่สองอย่างแท้จริง ไม่ใช่เอกสารปลอมแน่ ยามนี้ในท้องพระโรงแตกตื่นกันใหญ่แล้วขอรับ!”ค

ศีรษะของมันใหญ่กว่าหัวคนซะอีก ไม่แปลกที่เยี่ยหรงจะกระโดดเหยง ๆ ฉีกเสื้อผ้าของตนออกมาห้ามเลือดที่อาจจะไหลหมดตัวได้! นางน้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บปวดระคนเสียขวัญ ในสภาพลนลานน่าสมเพช แผลของนางนั้นกลวงลึกน่ากลัวเป็นอย่างมาก ทว่าหาได้มีผู้ใดสนใจนางไม่...ความอวดดีจนได้เรื่องของหมอหญิงประจำสำนัก เรียกเสียงหัวเราะครืนใหญ่จากบรรดาศิษย์ชายหญิงนับสิบคนที่ยืนมุงดูอยู่รอบลาน พวกเขาหัวเราะเยาะ ทั้งถากถางเหน็บแนมอย่างไม่คิดจะรักษาน้ำใจอีกต่อไป“ไหนว่าศาสตร์การแพทย์ของท่านลึกล้ำเฉียบคมอย่างไรเล่าท่านหมอเยี่ยหรง ยังไม่ทันจะวางยา สัตว์ร้ายก็ช่วยฝังเขี้ยวชี้แนะศาสตร์การแพทย์ให้ท่านเสียแล้ว”“นั่นสิ เมื่อครู่ยังเที่ยวป่าวประกาศสั่งสอนคุณหนูอี้หลินปาว ๆ ว่าคนนอกไม่มีความรู้จะโดนแว้งกัดตาย สรุปแล้วคนที่โดนกัดจมเขี้ยวกลับเป็นท่านหมอหญิงผู้รอบรู้เสียเองหรอกรึเนี่ย?” ศิษย์หญิงอีกคนสมทบพลางหัวเราะร่วนสะใจ“พวกเจ้า... กล้าดีอย่างไรมาหัวเราะเยาะข้า!” เยี่ยหรงหน้าดำหน้าแดงด้วยความอับอายและเคียดแค้นจนแทบกระอักเลือดอี้หลินยืนกอดอกพลางหัวเราะหึในลำคอ แววตาคมกริบเปี่ยมไปด้วยความสะใจอย่างเปิดเผย ก่อนที่นางจะปรายตามองต

ไม่ทันที่อี้หลินจะได้คิดวางแผนอะไร หรือแม้แต่จะฟินกับความหล่อเหลาของบุรุษตรงหน้า บ่าวรับใช้ผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้นในกลุ่มควันสีดำ นางไม่เข้าใจว่าทำไมพวกมารนี่ชอบหายตัวไปมาเหมือนกับเจ้านายไม่มีผิด บ่าวผู้นั้นเข้ามาคุกเข่าคำนับ ก่อนจะเอ่ยปากถามนายเหนือหัวเสียงดังฟังชัด ท่าทางกระตือรือร้น“เรียนท่านจอมมาร... ท่านพบตัวนางแล้วใช่หรือไม่? แม่นางผู้นี้หรือ... คือคู่วาสนาของท่าน” พูดไม่ทันไร กลุ่มบ่าวมารอีกสามก็โผล่เข้ามาให้นางตกใจอีกรอบ พวกเขาไม่มีมารยาทเหมือนสำนักกู่ซานที่จะเคาะประตูหรือยืนรออยู่ด้านหน้าเรือนจนกว่าจะได้รับคำอนุญาตจากคนข้างในว่าให้เข้าไปได้“เป็นนางจริงด้วย! พวกข้าจะรีบจัดเตรียมเรือนหอและแท่นพิธีบูชาสายเลือดอสรพิษ เพื่อให้ฮูหยินเร่งกำเนิดทายาทอสรพิษ มาสืบทอดบัลลังก์โดยไวที่สุดขอรับ!”คำว่า ‘ทายาทอสรพิษ’ สลัดความฝันหวานของอี้หลินให้มลายหายวับไปในพริบตา หญิงสาวเบิกตาโตอ้าปากค้าง มองขวับไปทางรอยยิ้มละมุนฉายแววเจ้าเล่ห์ของจิ่วโถวเสินมัว เขานั่งอยู่ข้างนาง เคาะปลายนิ้วเรียวยาวที่มีกรงเล็บมารลงบนโต๊ะไม้ด้วยท่าทีสบายใจเฉิบภาพที่ตนเองต้องมานอนอุ้มท้องคลอดไข่งูฟองมหึมา มีลูกน้อยเป็นลูก

อี้หลินพยายามดึงสติตนเองกลับคืนมา บนเตียงนอนนุ่มที่มีอาหารและสุราเลิศรสมาบริการให้ถึงที่โดยที่นางไม่ต้องลุกจากเตียงเลย พวกบ่าวมารนำแต่อาหารดี ๆ ซึ่งนางไม่มีโอกาสได้กินในเรือนท้ายจวน ทั้งปลา เนื้อสัตว์จานโต ข้าวสวยร้อน มื้อบ่ายก็มีน้ำแกงไก่ตุ๋นสมุนไพรกับขนมกุ้ยฮวา ในขณะที่นางใช้ชีวิตอย่างว่าง่ายและเชื่อฟัง เพียงขอไปทำกิจธุระส่วนตัวรอบหนึ่งเท่านั้น ซึ่งจิ่วโถวเกรงว่านางจะหนี เขาเสกอสรพิษดำทะมึนพันธนาการรอบข้อมือของนางไว้ดั่งโซ่ตรวนนางมิได้สนใจสิ่งนั้น ทว่ากลับมาครุ่นคิดถึงกฎเกณฑ์อันเข้มงวดในโลกเดิมของนาง โดยเฉพาะกฎข้อสำคัญเรื่อง ‘ระยะห่างระหว่างเจ้านาย’ ที่ระบุไว้ชัดเจนว่าบอดี้การ์ดหญิงจะต้องยืนเว้นระยะอารักขาห่างจากเป้าหมายอย่างน้อยสองถึงสามก้าวเสมอ ห้ามสัมผัสเนื้อต้องตัวโดยไม่จำเป็น ห้ามบังเกิดความรู้สึกรักใคร่ชู้สาวกับผู้ว่าจ้างเป็นอันขาดเพื่อความปลอดภัยสูงสุดในการทำงานคุณสมบัติของพวกนักอารักขานั้น ผู้ดีมีเงินก็มักจะเลือกคนไร้ญาติและไม่ได้แต่งงานเพื่อประโยชน์สูงสุดในการว่าจ้าง สถานะ ‘โสด’ ของนางทำให้นางได้รับเงินเดือนที่มากกว่า อาจถึงหกหลัก ไม่แปลกที่นางจะไม่เคยมีคนรักสักคน นางเป็น

เมื่อฝ่ามือหยาบกร้านอันทรงพลังเริ่มลูบไล้อย่างเอาแต่ใจ ใบหน้าคมคายดุจหยกสลักเคลื่อนต่ำลงมา ริมฝีปากหยักลึกซุกไซ้ไปตามลาดไหล่นวลเนียน ก่อนจะเลื่อนลงสู่ทรวงอกอวบอิ่มอย่างย่ามใจ เขาละเลียดชิมยอดปทุมถันชูชันที่กำลังสั่นระริกด้วยความเท่าเทียม ท่วงท่าเชื่องช้าทว่าหนักแน่นดุดัน ราวกับเสือร้ายที่กำลังละเลียดกลืนกินเหยื่อเนื้อหวานล้ำร่างบางทำได้เพียงนอนหอบหายใจถี่กระชั้น สองมือเรียวจิกฝังเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างแกร่งเพื่อระบายความเสียวซ่านในหัวของอี้หลินพลันนึกถึงสีหน้าสุขสมของเหล่าสตรีปีศาจที่นางไปลอบดูเมื่อค่ำวาน จึงได้ประจักษ์แจ้งในบัดนี้ว่าพวกนางรู้สึกเช่นไร... แน่นอนว่านี่มิใช่เพียงความอยากรู้อยากเห็นเพียงชั่วขณะ“อืม... ท่านอ๋องเจ้าคะ... อื้อ...”เสียงหวานครางกระเส่าในลำคอพาลพาให้บุรุษบนร่างของนางเกิดอารมณ์ฮึกเหิมขึ้นมา นางไม่ลืมว่าอย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นอสรพิษพันปี คงจะต้องช่ำชองงานเป็นอย่างมาก เมื่อจังหวะรุกคืบเริ่มหนักหน่วงและทวีความเร่าร้อนขึ้นไปอีกขั้น เขาพยายามจะสอดประสานแทรกกายอันแข็งขึงดึงดันเข้าหานาง มองเห็นไอปีศาจที่พลันผุดขึ้นรอบกาย เขาพูดสิ่งที่น่าเหลือเชื่อออกมา“ข้าจะระวัง