เมื่อคุณหนูไร้ค่าเปิดฮาเร็มหมื่นลี้

เสียงจอแจของผู้คนในตลาดต้าเหอดังเซ็งแซ่ ในเวลากลางวันเช่นนี้เมืองหลวงมักคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่ออกมาจับจ่ายซื้อของ ทว่าจู่ๆ หลายคนกลับต้องชะงักฝีเท้า เงยหน้าขึ้นมองร้านน้ำชาชั้นสองที่มีเสียงสรวลเสเฮฮาดังแว่วลงมา ลูกค้าในร้านกำลังล้อมวงวิพากษ์วิจารณ์ถึง ‘คุณหนูตระกูลลู่’ บุตรสาวอนุภรรยาของใต้เท้าเสนาบดีกรมคลัง

ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรู้ดีว่าคุณหนูผู้นี้วิ่งไล่ตามบัณฑิตรูปงามนาม ‘ชิงอวิ๋น’ อย่างบ้าคลั่ง เพียงเพราะเขาเคยเป็นเพื่อนเล่นในวัยเยาว์ นางยอมลดเกียรติทำทุกอย่างเพื่อเขาโดยไม่สนสายตาเหยียดหยามของผู้ใด

“ชิงอวิ๋น… ข้า… ข้านำของที่คิดว่าท่านน่าจะชอบมาให้”

ในน้ำเสียงสั่นพร่า หลินจิ่นยื่นกล่องไม้ฉลุลายไปข้างหน้าด้วยสองมือที่หยาบกร้านขึ้นเล็กน้อย ภายในกล่องคือ ‘แท่นหมึกหยกดำ’ อันล้ำค่า ของชิ้นนี้นางต้องเก็บหอมรอมริบ อดมื้อกินมื้อ แอบรับงานปักผ้าจนตาพร่ามัวอยู่หลายเดือน เพื่อให้ได้มันมามอบให้สหายวัยเยาว์ผู้เป็นที่รัก ในเมื่อลำพังเบี้ยหวัดที่บิดาให้มาประทังชีวิตในแต่ละเดือนคงไม่เพียงพอ

โดยปกติแล้วชิงอวิ๋นดีต่อนางเสมอ ไม่ว่านางจะนำของสิ่งใดมาให้ เขาก็จะยอมรับไว้ด้วยรอยยิ้มดีใจ นางคิดว่าช่วงหลังมานี้เขาตั้งหน้าตั้งตาอ่านตำราเพื่อเตรียมสอบจอหงวน บุรุษที่กำลังมีความรู้ความสามารถย่อมต้องมีท่าทีเฉยชาไปบ้าง เขาคงมีเหตุผลส่วนตัวที่บอกใครไม่ได้

“คุณหนูลู่ช่างมีน้ำใจ... แท่นหมึกหยกดำชั้นเลิศเช่นนี้ คงไม่เหมาะกับคนต้อยต่ำเช่นข้าหรอกกระมัง”

ชิงอวิ๋นไม่แม้แต่จะยื่นมือมาประคองกล่องไม้ เขาปรายตามองของล้ำค่าสิ่งนั้นด้วยสายตาราบเรียบเย็นชา ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของสหายร่วมโต๊ะ นิ้วเรียวยาวกลับผลักกล่องไม้ให้ไถลไปตามผิวโต๊ะอย่างไร้ความแยแส จนมันเลื่อนไปหยุดอยู่ตรงขอบโต๊ะอย่างหมิ่นเหม่

“แต่ข้า... ข้าตั้งใจเลือกให้ท่านจริงๆ นะ ชิงอวิ๋น เจ้าโกรธอะไรข้ากันเล่า”

ขอบตาของหญิงสาวร้อนผ่าวจนพร่ามัว นางรีบก้าวเข้าไปหมายจะคว้ากล่องนั้นไว้ ทว่าสหายคนหนึ่งของเขากลับจงใจปัดแก้วน้ำชาที่เพิ่งรินใหม่จนคว่ำคะมำ สายน้ำชาร้อนจัดลวกราดรดหลังมือของนางจนแดงเถือก หลินจิ่นสะดุ้งสุดตัว นางรีบใช้มืออีกข้างลูบหลังมือตัวเองไวๆ เพื่อบรรเทาความแสบร้อนที่ลุกลามไหม้ไปถึงเรียวแขน

โครม!

ในจังหวะที่นางเสียหลัก กล่องไม้ก็ร่วงหล่นลงกระแทกพื้น เสียงสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับแท่นหมึกหยกดำล้ำค่าที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ...

หลินจิ่นไม่ประวิงเวลา นางลนลานทรุดกายลงกับพื้นอย่างไม่คิดชีวิต สองมือกวาดเศษแท่นหมึกที่แตกหักขึ้นมากอดแนบไว้กับอก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นคะยั้นคะยอให้บัณฑิตหนุ่มรับมันไปด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนระคนอ้อนวอน

“ท่านจะสอบอยู่แล้ว ได้โปรดรับไว้เถอะ! ท่านจะเอาไป...”

ตุ๊บ!

ไม่ทันที่นางจะได้ตั้งตัว คุณชายน้อยสกุลหลิวซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มสหายก็สะบัดเท้าผลักเศษแท่นหมึกหนาหนักอย่างแรง แรงเหวี่ยงกระแทกส่งให้วัตถุเนื้อแข็งฟาดเข้าที่ศีรษะของหลินจิ่นอย่างจัง หญิงสาวเสียหลักล้มคว่ำหน้าคะมำลงกับพื้นเรือนไม้

เสียงหัวเราะเยาะหยันพลันดังระงมไปทั่วทั้งโรงเตี๊ยม โดยเฉพาะพวกคุณชายจากตระกูลผู้ดีที่มองนางเป็นเพียงสตรีไร้ค่า วันๆ ไม่ฝักใฝ่เรื่องงานบ้านงานเรือน มัวแต่วิ่งไล่ตามบุรุษอย่างไร้ยางอาย แทนที่จะเอาเวลาว่างไปนั่งท่องจำและคัดตำราสอนหญิงให้ขึ้นใจ ว่าสิ่งใดควรทำ สิ่งใดไม่ควรทำ

“อุ๊ย! ดูนางสิ ล้มกลิ้งไปเสียแล้ว สงสัยบัณฑิตฝูคงมือไม้ระบมจากการคัดตำราจนคุมแรงไม่อยู่กระมัง” ชายผู้นั้นหัวเราะร่าอย่างไม่สำนึกผิด

ชิงอวิ๋นหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย ยามเห็นร่างของหญิงสาวล้มกระแทกไปต่อหน้า เขาไม่แน่ใจว่าสหายของตนกระทำรุนแรงเกินไปหรือไม่ ทว่าเพียงครู่เดียว บัณฑิตหนุ่มก็รีบเก็บอาการแปรเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยเพื่อไม่ให้เสียหน้าต่อคนหมู่มาก บัดนี้เขาเป็นถึงบัณฑิตผู้มีอนาคตไกล หาใช่คนที่จะปล่อยให้สตรีไร้ค่าเช่นนางมาทำตัวพัวพันล้อเล่นเหมือนครั้งยังเป็นเด็กในวัยเยาว์อีกต่อไป

เขาปรายตามองร่างที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นเรือนไม้ด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะประคองถ้วยชาขึ้นจิบพลางใช้นิ้วปัดเศษฝุ่นบนสาบเสื้อสีขาวสะอาด ราวกับเศษเดนความรักของนางเป็นเพียงสิ่งสกปรกน่ารำคาญใจที่เปรอะเปื้อนเข้ามาในชีวิต

“นี่... หลินจิ่น เจ้าลุกขึ้นมาซะดี ๆ อย่ามาแกล้งตายเรียกร้องความสนใจหน่อยเลย” บัณฑิตสกุลฝูใช้ปลายเท้าสะกิดไหล่ของนางอย่างดูแคลน

ร่างบนพื้นกลับชักกระตุกขึ้นมาสองครั้งอย่างน่ากลัวก่อนจะแน่นิ่งไป แรงกระแทกจากแท่นหมึกเนื้อหินหยกเมื่อครู่ฟาดเข้าจุดตายบริเวณศีรษะอย่างจัง โลหิตสีแดงฉานข้นคลักค่อย ๆ ไหลซึมออกมาตามไรผม แผ่ขยายเป็นวงกว้างบนพื้นไม้

ความอัปยศบาดลึกและเสียงหัวเราะเยาะหยันรอบกายเริ่มห่างไกลออกไปเรื่อย ๆ พร้อมกับลมหายใจสุดท้ายที่หลุดลอย...