Mag-log inจันดาลีนั่งอยู่ในรถ ยังไม่ได้ขับออกมา เพราะเธอกำลังคุยโทรศัพท์ติดพันกับลูกค้า และเมื่อวางสาย เธอก็เห็นข้อความเฟซบุ๊คเด้งแจ้งเตือนอะไรบางอย่าง จึงกดเข้าไปดู แล้วก็ยิ้มกริ่มชอบใจ คนคู่นั้นคงจะตกลงกันได้แล้วสินะ เธอนึกดีใจที่เพื่อนรักจะได้มีคนรู้ใจเสียทีออกมาหรือยังครับออกมาแล้วเจ้าพี่มีข่าวดีจะบอกด้วยล่ะข่าวอิหยังไว้มาถึงร้านค่อยบอก พี่น่าจะถึงก่อนเธอย่นจมูกน้อยๆ เธอเองก็มีข่าวดีจะบอกเขาเหมือนกัน และเพิ่งแน่ใจกับข่าวดีของตนเองเมื่อเช้านี้ มือของเธอทาบไว้ที่หน้าท้องที่แบนเรียบของตนเอง แล้วยิ้มบางไม่รู้ว่าข่าวของใครจะทำให้เซอร์ไพรส์กว่ากันล่ะวันนี้..........................................................................................................................................................................“จริงบ่เจ้า”“อืม...เห็นนายรามบอกมากับพ่อแม่ หึๆ ให้ไปจัดการให้ แต่ก็คงหมั้นกันก่อน”ธงลักษณ์อดขำไม่ได้ เมื่อนึกภาพตามที่พี่ชายเล่าและส่งภาพมาให้ดู ตอนนี้ธงรามเข้าโรงพยาบาล เพราะถูกว่าที่เจ้าสาวพาหนี จนมุมโดนว่าที่พ่อตาจับได้ หวานใจพาธงรามควบมอเตอร์ไซค์ทิ้งโค้งห
“เย็นนี้ไปกินข้าวที่ฝั่งไทย กับเฮากับอ้ายลักษณ์นะยัยสา”จันดาลีเอ่ยชวน ตอนนี้ธงลักษณ์ย้ายมาอยู่ที่หนองคาย เพื่อคุมกิจการทางนี้ เขาไม่ต้องวิ่งรอกไปมาหลายที่อีก เพราะส่วนอื่นมีคนลงไปรับผิดชอบแทน สิ่งที่เขาหอบหิ้วตามมาคือเลขานุการคู่ใจอย่างวิรงรองเพียงเท่านั้น หลังๆ มาหล่อนสนิทสนมกับจันดาลีมากชนิดที่พากันหนีเขาไปช้อปปิ้งกันที่ฝั่งไทยบ้าง ฝั่งลาวบ้าง ไปกันแบบสาวๆ โดยทิ้งเจ้านายไว้เฝ้าออฟฟิศก็เคยระยะทางไม่ถึงห้าสิบกิโลเมตร ของชายแดนทั้งสองฝั่ง ทำให้เขาและจันดาลีสะดวกกับการใช้ชีวิต และมีเวลาให้กันมากยิ่งขึ้น เธออยู่ฝั่งไทย เวลาทำงานก็ข้ามไปฝั่งลาว ขับรถไปกลับได้อย่างสะดวกสบาย“ไม่ว่างน่ะสิ” ริสาว่า เธอกำลังกางตัวอย่างแคตตาล็อกเครื่องสำอางที่สั่งทำออกตรวจ จันดาลีอมยิ้ม มองหน้าเพื่อนรักแล้วกระเซ้าเสียงหวาน“แนะ...มีเดตเหรอ อ้ายรบชวนดินเนอร์ล่ะสิเสี่ยว”“ก็...” ริสายกแคตตาล็อกขึ้นมาบังหน้า แล้วเสเอ่ยเรื่องอื่น“สีตรงนี้มันเข้มไปไหมนะยัยแก้มหอม สั่งลดสีหน่อยดีไหม มันทำให้รูปนางแบบดูดำไปน่ะ”“อย่ามาไขสือน่าเสี่ยว ผู้บ่าวชวนแม่นบ่ เฮาแอบส่องเฟซ เห็นหมดล่ะ ว่าวันนี้อ้ายรบจะพาเสี่ยวไปกินข้า
ธงลักษณ์มีครอบครัวแล้วตอนนี้ ก็ควรจะมีเวลามีชีวิตของตนเอง “ก็ทำงานให้น้อยลงสิ จะได้มีเวลา ส่วนงานของยัยแก้มหอมน่ะ ทางบี๋ว่าจะคุยกับลูกสาวให้ อยากจะให้เบามือเพลาลง เพราะแต่งงานแต่งการแล้ว แม่ว่าจะให้เราไปคุมงานที่หนองคายยาวๆ ไป ส่วนงานทางนี้เดี๋ยวแม่หาคนมาจัดการทำ แกจะว่ายังไงหืม...ตาลักษณ์”“ครับ...” เขาไม่คาดว่าจะได้ยินอะไรแบบนี้จากมารดา ท่านหัวเราะมาตามสาย“ดูทำเสียงเข้า ไปคุมงานทางโน้นอะไรจะได้ง่ายๆ บ้านที่หนองคายทางบี๋ยกให้เป็นเรือนหอของแกกับแก้มหอม แกจะว่ายังไงล่ะตาลักษณ์ แม่จะยกกิจการที่นั่นให้แกไปเลย จะทำให้เจ๊ง หรือจะทำให้รวย ก็เรื่องของแก ไม่ต้องเอามาเข้ากงสี”“ขอบคุณมากครับแม่” “มีหลานให้แม่ไวๆ ล่ะ อำนวยความสะดวกให้ขนาดนี้ล่ะ ส่วนพี่แก แม่จะต้องคุยจริงจัง ให้เลิกเอ้อระเหยกับงานที่มันรักนักหนา มาช่วยกิจการครอบครัวเสียบ้าง แล้ว...หึๆ คอยดูนะหนนี้แม่จะจับคู่ให้นายรามได้แต่งตามแกไปแน่ๆ”“แม่คงไม่ต้องจับคู่ให้แล้วล่ะครับ นายรามมีสาวของตัวเองแล้วล่ะ”ธงลักษณ์ว่า เขาค่อนข้างจะแน่ใจเลยล่ะ ว่าพี่ชายของเขา ชักจะยังไงๆ กับสาวที่ไปร่วมชะตากรรมมาด้วยแน่ๆ “หืม...”“หึๆ แค่นี้ก่อ
ธงลักษณ์โผเข้าหาพี่ชาย เมื่อเจ้าหน้าที่ช่วยคนทั้งสองออกมาได้ ธงรามนอนอยู่ในเปล เขาถูกขนย้ายมาทางเฮลิคอปเตอร์มายังจุดที่พักเจ้าหน้าที่ ขาของเขาเข้าเฝือกไว้“นายราม”“ยังไม่ตาย”พี่ชายตอบ พร้อมกับชูสองนิ้วให้ จันดาลีเองก็วิ่งตามสามีมาติดๆ เธอเห็นสภาพของธงรามแล้วก็หน้าซีด เธอยืนนิ่งอยู่ข้างๆ สามี ธงรามมองมายังเธอ แล้วเอ่ยทักเสียงแหบ“น้องแก้มหอม มาด้วยหรือครับ แหะๆ พี่ต้องขอโทษหลายๆ เรื่องเลย”“ค่ะ” เธอตอบเพียงแค่นั้น แล้วยิ้มแหยส่งให้เขา “พ่ออย่าไปหาเรื่องอะไรพี่รามเข้าล่ะ เค้าช่วยหวานจนขาเจ็บ”เสียงใสๆ ดังขึ้น ร่างเพรียวชะลูดถูกห่อพันไว้ด้วยผ้าห่มไปครึ่งตัว เขาเห็นเพียงเสี้ยวหน้าของหล่อนที่โผล่พ้นชายผ้าห่มออกมา “แล้วใครล่ะพาหวานไปเจ็บตัว”ผู้เป็นบิดาเอ่ยสวน นั่นแหละเขาถึงได้เห็น ‘เด็กจอมซน’ เข้าเต็มๆ ตา เมื่อหล่อนดึงผ้าห่มออก แล้วเถียงบิดาฉอดอย่างจะปกป้องธงราม“หวานนี่แหละ พาเค้าไปเจ็บตัว ถ้าไม่ได้พี่รามนะ ไม่รู้หวานจะเป็นไงบ้าง”ใบหน้านั้นแม้จะมอมแมม แต่ก็ยังสวย...หล่อนเป็นลูกครึ่งแน่นอน นัยน์ตาคมกริบวาวหวาน จมูกโด่งเป็นสันสวย ปากอิ่มเอิบมีเสน่ห์ อื้อหือ...พี่ชายเขานี่ ตาแหลม
ธงลักษณ์ขับรถควงคนเดียวยาวจนถึงเชียงใหม่ เพราะหาไฟล์ทบินไม่ได้ในเวลากะทันหันแบบนี้ จันดาลีกระโดดตามเขาขึ้นรถมาด้วย เธอพยายามพูดปลอบโยนเขาตลอดทาง ขณะที่เขานิ่งเงียบเพราะเครียดเรื่องความปลอดภัยของพี่ชายเขาไม่ได้นอนเลยทั้งคืน กว่าจะถึงเชียงใหม่ บริเวณที่เจ้าหน้าที่กำลังทยอยกำลังกันเดินเท้าเข้าไปตามหาธงราม ก็เกือบเก้าโมงเช้า จันดาลีเกาะอยู่ข้างๆ สามี อย่างเป็นห่วง เธอเองก็แค่งีบๆ ไปในรถเพราะเพลียจัด แต่ก็ยังได้พัก ส่วนธงลักษณ์นั้นไม่ได้พักเลย“กี่ชั่วโมงแล้วครับ ที่พี่ชายผมติดอยู่ที่นั่น” “ก็...เกือบสิบห้าชั่วโมงแล้วครับ แต่เรากำลังตามรอยกันอยู่ เจ้าหน้าที่ติดต่อมาว่า พบเห็นรอยเท้าแล้วก็ร่องรอยของคนทั้งคู่แล้วบ้างครับ”“ผมพอจะช่วยอะไรได้ไหมครับ”ธงลักษณ์ว่า จันดาลีมองหน้าสามี ตาของเขาแดงก่ำ เพราะอดนอน เธอเอ่ยแทรกเสียงเบา“อ้ายลักษณ์ไปพักก่อนบ่เจ้า บ่ได้นอนทั้งคืนเลย ทางนี้ก็ปล่อยเจ้าหน้าที่เผิ่นทำงานก่อนเนาะ”“พี่ห่วงนายราม คงจะพักไม่ได้ หลับไม่ลงหรอก”“ไปพักก่อน” จันดาลีพยายามเกลี้ยกล่อม “นอนสักนิด หาอิหยังกินสักหน่อยก่อน แก้มหอมขอนะ แก้มหอมกลัวอ้ายลักษณ์บ่ซำบาย” เธอไม่เคยเอ่
ดูเหมือนว่าการลงรูปการรับประทานอาหารของพวกเธอทั้งสี่คน จะทำให้ข่าวเรื่องเลสเบี้ยนระหว่างเธอกับริสาเปลี่ยนไป ตอนนี้คนกำลังเริ่มจับตาและเชียร์อัพนักรบและริสา ถึงกับมีการสร้างเพจลุ้นรักนักรบขึ้น ให้กำลังใจชายหนุ่มเอาชนะใจริสาให้สำเร็จอืม...กระแสในโซเชียลนี่ ก็มาไวไปไวดีเหลือเกิน แต่ก็ยังเหลือคอมเมนต์ และยังมีบางเพจ มาเล่นข่าวปลอมๆ ทำโจมตีเธออยู่ไม่เลิก เห็นแล้วก็พานนึกเพลีย จันดาลีถอนใจน้อยๆ ถ้าเกิดว่าไม่ได้ทำงานใดๆ ที่ต้องเกี่ยวข้องกับสื่อนี่ เธอก็ว่าจะเลิกเล่นโซเชียลสักพักล่ะ คนพวกนี้คิดอะไรอยู่นะ กับการเล่นเรื่องเสียหายทำให้คนอื่นเค้าเดือดร้อนนี่ สนุก? หรือว่าอะไร ริสาบอกว่าอาจจะเป็นคู่แข่งทางการค้าดิสเครดิตหรือเปล่า แต่...ใครจะเล่นสกปรกกันได้ขนาดนี้กันคิดไม่ออกจริงๆ จันดาลีเลยได้แต่ถอนใจ เธอกำลังนั่งดูโทรศัพท์อยู่ ข้อความแชทของริสาก็เด้งขึ้นมา ทำให้เธออมยิ้ม ขณะที่พิมพ์ข้อความลงไปไงคะ?อะไรยะอิอิอิขำอะไรยัยแก้มหอมขำคนกำลังจะดังแทนเฮาไม่ชอบเลย นี่แทบจะไม่อยากเล่นเฟซ เล่นไอจีล่ะ ลงรูปอะไรก็มีแต่คนเมนต์นั่นนี่เยอะแยะชอบหรือซัง (ชัง)ตอบไปทางนั้นเงียบกริบ จันดาล
จันดาลีวิ่งหนีจากภาพตรงหน้า เธอวิ่งไปอย่างไม่รู้ทิศทาง ขณะที่ธงลักษณ์ตามมาติดๆ จนมาวิ่งทันเธอที่หน้าออฟฟิศ เขาไม่สนว่าใครจะมองหรือต้องอายใคร เมื่อแบกเธอขึ้นลิฟต์กลับมายังชั้นของผู้บริหาร โดยมีสายตาของพนักงานที่มองตามอย่างตื่นตะลึง วิรงรองน่าให้โบนัสอีกตามเคย เพราะเขามองไม่เห็นรสิณีแล้วตอนที่กลับม
“อ้ายราม...ทำไมปิดไฟ แก้มหอมมองอะไรไม่เห็นเลย”เสียงประตูห้องน้ำเปิด พร้อมกับเสียงหวานๆ ที่ดังขึ้น ทำให้คนที่นั่งเฝ้ารออยู่หน้าห้องน้ำ ยิ้มกริ่ม ก่อนจะเดินตรงไปรวบตัวจันดาลีเข้ามาในอ้อมแขน เธอตกใจจนตัวแข็งเมื่อเจ้าบ่าวทำแบบนั้นโอ...อ้ายราม ทำไมร้อนแรงแบบนี้กันนะทำไมหอมแบบนี้กัน กลิ่นกายของเ
“ขอให้มีความสุขนะลูก ครองรักครองเรือนกันอย่างเข้าใจ ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรนะจ๊ะ”“สมกันเหลือเกิน มีความสุขหลายๆ เน้อหล้าเน้อ”ฯลฯเสียงอวยพรที่ดังขึ้นทุกหน ยามที่น้ำสังข์รินหลั่งลงกระทบมือ ยังความปลาบปลื้มมายังหัวใจของจันดาลี ที่ยิ้มค้างไม่ยอมเมื่อยมาตั้งแต่เช้า เธอเหลือบตามองเจ้าบ่าวของ
วันนี้จันดาลีมีความสุขมากมายจนล้นอาบ สุขนี้ฉ่ำอิ่มเอิบในอารมณ์ เพราะเธอได้ใกล้ชิดกับอ้ายรามของเธอเป็นอย่างยิ่งวันนี้ในการถ่ายภาพเธอยังรู้สึกเหมือนอยู่ในอ้อมแขนของเขาจนถึงตอนนี้ แม้จะเป็นการกอดกันเพราะช่างภาพสั่งก็เถอะ เขาพึมพำขอโทษเธอทุกหนยามแตะเนื้อต้องตัวเธอ มันทำให้จันดาลียิ่งรู้สึกชอบเขามากขึ







