All Chapters of ปรารถนารักซ่อนหัวใจ: Chapter 81 - Chapter 90

ฝากฝั่งสิงห์ที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังตกหลุมพลางพิชชาพร พาเธอมาส่งถึงห้อง ซึ่งหญิงสาวก็อำนวยความสะดวกแก่เขาอย่างดี สิงห์ให้คีย์การ์ดเปิดห้องด้วยความชำนิชำนาญ ค่อยๆวางพิชชาพรตรงโวฟากลางห้องเบาๆ เมื่อเสร็จสิ้นแล้วสิ้นรีบออกไปจากห้อง แต่ยังไม่ทันจะก้าวออกไปก็โดนเรียกจากเจ้าก้องเสียก่อน “สิงห์จะรีบไปไหน อยู่ดื่มน้ำเห็นให้มีเรี่ยวแรงก่อนซิคะ” พิชชาพรเอ่ยชวน ชันตัวเองลุกจากโซฟา “อย่าดีกว่า ผมรีบ” “แต่ว่าคุณอุตส่าห์มาส่งแพรถึงห้อง จะไม่ให้แพรตอบแทนอะไรหน่อยเหรอคะ” พิชชาพรพูดเสียงออย เธอตั้งใจไว้แล้ว จะมาผิดแผนเพราะเรื่องแค่นี้ไม่ได้ สิงห์พยักหน้าเมื่อเห็นความตั้งใจของพิชชาพรที่อุตส่าห์ลุกไปหยิบน้ำเย็นมาให้เขาดื่ม ทั้งๆที่ตัวเองไม่สบาย ถ้าเขาไปตอนนี้คงเป็นการหักหาญน้ำใจของเธอเกินไป พิชชาพรยิ้มกริ่ม เมื่อสิงห์ยอมทำตามที่เธอขอร้อง มาถึงห้องเธอแล้วอย่าหวังเลยว่าเธอจะปล่อยเขาให้กับไปหาจิรัญญาง่ายๆ ไม่นานพิชชาพรนำน้ำเย็นมาบริการชายหนุ่ม พร้อมกับเบียร์อีกกระป๋อง “ผมว่าแพรไม่ต้องลำบากก็ได้ ยิ่งไม่สบายอยู่”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณเคลวิน ฉันแค่ต้องการพิสูจน์อะไรบ้างอย่างเท่านั้น” จิรัญญาตอบเลี่ยงๆ เพราะไม่ต้องการให้ใครได้รับรู้ “พิสูจน์อะไรเหรอครับ” เคลวินถามต่อ เพราะเขาสงสัยว่าทำไมจิรัญญาถึงต้องการรู้ที่อยู่ของพิชชาพรนัก “คุณเคลวินไม่จำเป็นต้องรู้หรอกค่ะ แค่บอกที่อยู่มาก็พอ” “ครับ” เคลวินบอกที่อยู่ของพิชชาพรเท่าที่ตัวเองจำได้ แต่ข้อมูลเพียงแค่นี้ก็คาดว่าจิรัญญาคงหาเจอได้ง่ายดาย เขาอดรู้สึกหวั่นใจยังไงก็ไม่รู้เหมือนจะเกิดอะไรขึ้นกับสิงห์เพื่อนของเขา ถ้าเป็นอย่างทีเขาคิดก็ขอให้เจ้าเพื่อนของเขารอดพ้นจากน้ำมือลมหึงของหญิงด้วยเถิด จิรัญญาไม่รู้จะเริ่มยังไงก่อนดี แต่อย่างน้อยเธอก็รู้ว่าคอนโดฯของพิชชาพรอยู่ที่ไหน ยังไงเธอก็อยากพิสูจน์ให้เห็นกับตาว่าสิงห์อยู่กับพิชชาพร ยังไงวันนี้ก็ให้รู้กันว่าสิงห์คิดอย่างไรกับเธอ และดูเหมือนคำขอของเคลวินจะไม่เป็นผลเมื่อจิรัญญามาอยู่ตรงหน้าห้องของพิชชาพรเรียบร้อยแล้ว จู่ๆเธอก็รู้สึกกลัวขึ้นมา ถ้าเป็นอย่างที่เธอคิด เธอจะทำอย่างไร มือบางกำลังเคาะประตู แต่เธอกลับเปลี่ยนใจเลือกหมุนลูก

ภายในห้องว่างเปล่าไร้ร่างบอบบางที่เขาโหยหา เสื้อผ้าของเธอทั้งหายเกลี้ยง เหลือไว้เพียงเสื้อผ้าของเขาเพียงเท่านั้น ไม่มีแม้ข้อความใดๆ มีเพียงความทรงจำดีๆระหว่างเขากับเธอ แข่งขาไร้เรี่ยวแรงภายในพริบตาเมื่อไม่มีหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ ชายหนุ่มทรุดลงบนพื้นห้องราวคนเมา เธอทิ้งเขาไปแล้ว ผู้หญิงใจร้ายไม่ยอมให้เขาอธิบายใดๆเลย แถมตามมาหลอกหลอนภายในใจให้เขาอยู่ไม่สุขแบบนี้ กริ้ง! เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น สิงห์ไม่มีกะจิตกะใจจะรับโทรศัพท์ใครได้ตอนนี้ เขานึกถึงแต่ใบหน้านวลของผู้หญิงใจร้ายไม่ยอมฟังเขาเลยสักคำ ทว่าก็อดที่จะไม่เลียวแลสมาร์ทโพนที่กำลังอยู่ตลอดไม่ได้ “นายเป็นอะไรของนายว่ะ ฉันโทร.หาตั้งนานทำไมเพิ่งรับสาย แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น” เคลวินถามรัวจนชายหนุ่มที่เพิ่งอกหักจากความรักไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อนดี “ฉันถูกเมียทิ้งว่ะ” ปลายสายอยากจะขำให้กลิ้ง เมื่อพ่อคนที่หลงตัวเองที่มีเสน่ห์เหลือเฟือที่พอจะมัดใจสาวได้ แต่มาถูกเมียทิ้งง่ายๆ “พิชชาพรกิ๊กเก่านายทำพิษล่ะซิ มิน่าล่ะคุณจิ๊บถึงมาถามที่อยู่คุณแพรกับฉัน แล้วบอกมาดีๆเลยเพื่อนว่าเ

หญิงสาวที่ใครๆคิดถึงกำลังนั่งเศร้าอยู่บนเตียง เธอเดินทางมาถึงที่นี่มาถึงเมื่อช่วงเย็นได้รับความช่วยเหลือจากรติที่อุตส่าห์ขับรถมาส่งเธอถึงบ้าน โดยให้ชายหนุ่มไปพักที่ห้องรับรองที่พี่ชายได้จัดไว้ แม้เวลาจะล่วงเลยมาดึกขนาดไหน จิรัญญาไม่อาจข่มตาหลับลงได้ ทุกครั้งที่หลับตาก็เห็นแต่ภาพของชายหนุ่มที่กำลังมีความสุขกับคนรักเก่าก็ลอยเข้ามาอยู่ในหัว ภาพที่สิงห์นอนอยู่บนเตียงกับพิชชาพรในสภาพที่เปลือยเปล่าทั้งคู่ยังติดตา ไม่อาจลบเลือนได้ ถึงสมองจะสั่งให้ลืมเพียงใด แต่หัวใจกลับเจ็บปวดรวดร้าวเกินเยียวยา ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูเป็นจังหวะ เธอรีบเช็ดน้ำตาก่อน คนอื่นอาจสงสัยว่าเธอทำไมยังไม่นอนอีก “จิ๊บ ทานนมอุ่นๆไหม” จิรัญญาเปิดประตูเจอเพื่อนหนุ่มส่งยิ้มหวานมาให้เธอ พร้อมกับนมแก้วอุ่นที่อยู่ในมือยื่นมาให้เธอ “คือคุณพ่อบอกว่าจิ๊บชอบกินนมอุ่นๆเราก็เลยมาให้ เห็นว่าไฟในห้องจิ๊บยังสว่างอยู่เลย” “ขอบใจมากรติดีกับเราเสมอ” “ดีขนาดนี้แล้วรักเปล่า” ดวงตาของเขาฉายแวววับ ต่างจากคนฟังที่กำลังเศร้ายิ้มน้อยๆให้

สายตาคมกริบจับจ้องร่างบางอย่างไม่ว่างตา และต้องกำหมัดแน่นเมื่อเห็นว่าใครเดินตามหลังเธอ จิรัญญากลับมากับไอ้หน้าละอ่อนนี่เอง เขาสะกดรอยตามทั้งสองโดยไม่ให้พวกเขารู้ตัว ใจเขาอยากจะไปอธิบายให้เธอเข้าใจเรื่องทั้งหมดเสียเกิน สิงห์จับจ้องมองผู้หญิงที่เขารักกำลังพามารหัวใจเที่ยวชมไร่ เขาก็ยิ่งเจ็บใจ ได้แต่มองจิรัญญาตาปรอย โดยที่เขาไม่สามารถทำอะไรได้ ผู้หญิงใจร้ายไม่ยอมฟังเหตุผลของเขาสักนิด เขาอดทน และเฝ้ารอ...โอกาสที่จะได้อธิบาย และเข้าหาครอบครัวของเธออย่างประนีประนอม ยังไงวันนี้เขาต้องหาทางเข้าไปใกล้ตัวหญิงสาวให้มากที่สุด แล้วอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นให้เธอเข้าใจ หวังว่าฟ้าจะเป็นใจให้เขาทำสำเร็จ พอนึกถึงอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่ขว้างกั้นเขา จนต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อว่าที่พ่อตาของเขาแสนดุ แล้วแบบนี้เขาควรจะทำอย่างไร “จิ๊บ ดูหน้าซีดๆแพ้แดดหรือเปล่า” รติเอ่ยถามอย่างห่วง มองมือบางที่ปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามใบหน้านวล “เราลูกชาวไร่นะ ไม่เหนื่อยง่ายๆหรอก” จิรัญญารีบซับเหงื่อของตัวเองออก อดแปลกใจตัวเองไม่ได้ ปกติเธอไม่ใช่คนเหงื่อออกง่าย วั