Semua Bab THE KATULONG WHO BECAME THE STEPMOTHER : Bab 161 - Bab 170

“Uhmmm… Yaya, Manong… lahat kayo, lapit po,” malambing na tawag ni Yannah sa mga tauhan ng mansion ni Luxer.Nagkatinginan ang mga kasambahay bago unti-unting lumapit sa kanya. Halatang nagtataka ang mga ito sa bigla niyang pagpapatawag.“Yes… Madam?” sabay-sabay nilang tugon habang magalang na nakatayo sa kanyang harapan.Ngumiti si Yannah at marahang itinuro ang hapag na puno pa ng iba't ibang pagkain.“Maupo po kayo at samahan n'yo akong kumain. Sayang naman ang mga pagkain kung itatago o itatapon lang pagkatapos naming kumain,” masaya at taos-pusong alok niya.Nagulat ang lahat. Halatang hindi sila sanay na yayain ng amo na kasalo sa pagkain.“T-talaga po, Ma'am?” halos hindi makapaniwalang tanong ng isa sa mga kasambahay.“Oo naman. Ako ang bahala kay Luxer na 'yon,” natatawang saad ni Yannah. “Kaya kumain na po kayo.”Unti-unting napawi ang kanilang pag-aalinlangan. Isa-isa silang naupo sa hapag, at hindi nagtagal ay napuno ng masasayang kwentuhan at mahihinang tawanan ang silid

“Madam Carissa, your fiancé is in the balcony,” tawag ng isang katulong mula sa labas ng silid ni Carissa. Agad na napangiti si Carissa. Biglang nagningning ang kanyang mga mata nang marinig ang balita. “Really? Is Luxer on the balcony right now?” masayang saad niya. Sinadya niyang lakasan ang kanyang boses, sapat lamang para malinaw na marinig ni Yannah sa kabilang linya ang pangalang Luxer. May bahagyang ngiti sa kanyang labi habang hinihintay ang magiging reaksyon ng kausap. “Yannah, I’ll call you later. Andiyan na ang fiancé ko, at aayusin na namin ang kasal namin as soon as possible.” “Sure, no problem,” sagot lang ni Yannah sa kabilang linya, kalmado ang boses na para bang wala siyang narinig na kakaiba. Sandaling natigilan si Carissa. Hindi niya inaasahan ang ganoong kasimpleng reaksyon. “Hindi man lang ba niya tatanungin kung sino si Luxer?” bulong niya sa sarili, bahagyang kumunot ang noo. “O baka… fiancé o boyfriend niya ang sinabi kong pangalan?!” tanong n

Kalmadong tumindig si Carissa mula sa kinauupuan at marahang nagpaalam sa kanyang lola bago tuluyang pumanhik sa kanyang silid. Bagama’t kalmado ang kilos niya, bahagya pa ring mababakas sa kanyang mukha ang pagod at tensiyon na dulot ng mga nangyayari nitong mga nakaraang araw.“Lola, aakyat na po ako. Tutal, may nagbabantay na sa mga kilos ni Luxer, kalmado na akong makakapag-relax sa taas bago sumapit ang kasal namin,” mahinahon niyang sambit, kasabay ng isang maliit na ngiti.“Sige, iha. Huwag kang mag-alala,” sagot ng kanyang grandmother habang pinagmamasdan siyang tumalikod.Ngunit nang tuluyang makalayo si Carissa at magsimulang umakyat sa hagdan, unti-unting nagbago ang ekspresyon ng matanda. Nawala ang lambing sa kanyang mga mata at napalitan iyon ng seryosong tingin.Sa isip-isip niya, Kailangan nang maitakda ang kasal nila sa lalong madaling panahon bago pa malaman ng pamilya Delgado ang kauna-unahang kasunduan ng mga Delgado at Villareal.Mariin niyang hinigpitan ang pagka

“Wala ka pang nalalaman sa mga taong kalaban natin, Yannah,” mahinang wika ni Luxer, may halong desperasyon sa kanyang tinig habang muli siyang humakbang papalapit sa dalaga. Halata sa kanyang mukha ang pag-aalala, ngunit mas nangingibabaw ang takot na pilit niyang itinatago.“Ang mga magulang ko...” saglit siyang natigilan, tila nahihirapang sabihin ang mga salitang matagal na niyang kinikimkim. “Hindi lang basta pamilya ang kaharap natin dito. May mga taong nagmamanman para hanapin ang kahinaan ko. At sa sandaling malaman nilang ikaw ang kahinaan na iyon, sisiguraduhin nilang mawawala ka sa akin.”“Señorito! Kailangan na naming umalis!” sabat ni Christ, na halatang nagpapanic habang nakasilip sa bintana.Mabilis nitong ibinaling ang tingin sa labas. Ang mukha nito ay namutla nang makita ang mga sasakyang papalapit sa mansiyon.Nanigas si Yannah sa kanyang kinatatayuan.Ang mga salitang iyon mula kay Christ ay parang kutsilyong tumusok sa kanyang dibdib.Kailangan na naming umalis.I

Sa ibang bansa, kung saan kasalukuyang naroroon ang pamilya ni Yannah, nasa isang malawak at marangyang silid ang pamilya Villarreal. Nakaupo sina Vera Villarreal, ang ina ni Yannah, at Brooklyn Villarreal sa mahabang mesa kasama ang mga matatandang miyembro ng kanilang angkan—mga lola at lolo na pumalit sa mga naunang henerasyon.Tahimik at mabigat ang buong paligid.Dahan-dahang tumayo si Brooklyn mula sa kanyang kinauupuan. Seryoso ang kanyang mukha habang tinitingnan ang bawat miyembro ng pamilya.“Ngayong wala na ang ating ninunong si Master Villarreal, panahon na rin para ipaalam sa lahat na—”Ngunit bigla siyang natigilan.Naputol ang kanyang pagsasalita nang biglang bumukas ang malaking pinto ng silid.Mabilis na pumasok ang isa sa kanyang mga tauhan. Halata sa mukha nito ang matinding pagkabahala. Agad itong lumapit kay Brooklyn.Nagkatinginan ang lahat ng nasa mesa.Lumapit ang tauhan sa kanyang amo at maingat na ibinulong ang natanggap nitong impormasyon—isang mensaheng nag