THE KATULONG WHO BECAME THE STEPMOTHER 의 모든 챕터: 챕터 121 - 챕터 130

“Makalipas ang ilang minuto... Napabuntong-hininga si Brooklyn at muling napatingin sa vault na nakatago sa likod ng malaking painting sa kanyang opisina. "Mamaya ko na lang bubuksan ang vault," mahina niyang usal sa sarili. "Baka may importante munang sasabihin ang asawa ko." Tumayo siya mula sa kanyang upuan at dahan-dahang lumabas ng opisina. Pagbukas pa lamang ng pinto ay agad niyang nakita si Vera na naghihintay sa labas. Tahimik itong nakatayo habang mahigpit na magkahawak ang mga kamay. Kahit pilit itong ngumingiti nang makita siya, hindi nito maitago ang kaba sa mga mata. Agad na lumapit si Brooklyn. "Honey?" malumanay niyang tawag habang hinahaplos ang pisngi ng asawa. "Anong problema? Bakit ka napasugod dito?" Huminga nang malalim si Vera bago sumagot. "Hindi kasi ako mapalagay, Honey," halos pabulong niyang saad. "Simula pa kanina, parang may mabigat akong nararamdaman. Hindi ko maipaliwanag... pero kinakabahan talaga ako." Bahagyang nanginig ang boses nit

"T... Tita Velma?" gulat na tawag ni Natasha. Nanlalaki ang mga mata niya habang salitan ang tingin kina Velma at Draven. Maging si Draven ay hindi pa rin makapaniwala. Hawak niya ang namumulang pisngi at dahan-dahang tumingin sa kanyang tiyahin. "Bakit... bakit n'yo ako sinampal?" halos hindi makapaniwalang tanong niya. Matigas ang naging titig ni Velma. "Dahil wala ka na sa lugar, Draven," malamig ngunit mariin niyang sagot. "Hindi tama ang paraan ng pagharap mo sa sitwasyong ito. Galit ka, nasasaktan ka, naiintindihan ko. Pero hindi iyon dahilan para mawalan ka ng respeto at pairalin ang emosyon mo sa harap ng lahat." Lalo na sa ama mo!” Natahimik si Draven. Maging si Natasha ay hindi na nakapagsalita matapos marinig ang paliwanag ni Velma. Sa kabilang banda, nanatiling tahimik si Brooklyn. Bahagya lamang umangat ang sulok ng kanyang labi habang walang nakakapansin sa kanya. "Nangyari na ang plano ko..." mahina ngunit makahulugang bulong ni Brooklyn sa sarili habang lihim na

“Gumawa ka ng paraan, Draven!” sigaw ni Natasha habang pilit kumakawala sa mga guwardiyang kaladkad silang inilalabas ng mansion. Halos mapunit ang lalamunan niya sa kakasigaw, ngunit walang sinuman ang naawa sa kanya. Pagkasara ng malaking gate, biglang humarap si Draven sa kanya. Namumula ang mga mata nito sa matinding galit at pagkamuhi. “Hayop ka, Natasha!” halos manginig ang boses niya. “Akala ko... anak ko ang batang 'yan! Buong puso kong minahal si Hanna bilang sarili kong anak. Pero bakit mo ako niloko?!” PAK! Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ni Natasha. PAK! Sinundan pa iyon ng isa pang sampal sa kabilang pisngi dahilan upang mapahawak siya sa mukha at mawalan ng balanse. “Daddy!” umiiyak na awat ni Hanna habang mabilis na lumapit. “Tama na po... please!” Mabilis na lumingon si Draven sa bata. Puno ng sakit ang kanyang mga mata, ngunit mas nanaig ang galit. “Huwag mo akong tawaging Daddy!” sigaw niya. “Dahil sa inyong mag-ina, napalayas ako sa sarili kon

Makalipas ang ilang minuto... Huminto ang itim na sasakyan sa harap ng ospital. Hindi na hinintay ni Brooklyn na pagbuksan pa siya ng pinto. Agad siyang bumaba at mabilis na naglakad papasok sa emergency wing. Kasunod niya sina Vera, Yannah, at Velma. Pagdating nila sa ikatlong palapag, sinalubong sila ng isang doktor. Halata sa mukha nito ang pagod at pag-aalala. "Sinong kaanak ni Mr. Draven Villareal?" tanong ng doktor. "Ako ang ama niya," agad na sagot ni Brooklyn. Tumango ang doktor. "Pasensya na po, pero kritikal pa rin ang kondisyon ng pasyente. Nagkaroon siya ng matinding pinsala sa ulo at nagkaroon din ng internal bleeding. Nagawa na po namin ang lahat ng kinakailangang procedure, pero..." Huminto ito sandali. "Ang katawan na lang po niya ang lumalaban." Napabuntong-hininga si Vera habang napahawak sa dibdib. Samantala, sa kabilang dulo ng hallway, nakaupo si Hanna. Namumugto ang mga mata nito sa kakaiyak. Nang makita niya sina Brooklyn at Vera, dahan-dahan siyang

Makalipas ang ilang araw... Hindi na halos makilala si Natasha. Ang dati niyang maayos na buhok ay buhol-buhol na ngayon. Gusot at marumi na rin ang kanyang mga damit, at namumutla na ang kanyang mukha dahil sa ilang araw na halos walang tulog at walang maayos na kain. Araw-araw siyang bumabalik sa ospital. Paulit-ulit niyang nililibot ang bawat pasilyo, ang lobby, ang emergency room, maging ang parking area. Parang wala na siyang ibang alam gawin kundi ang hanapin ang batang matagal na niyang pinabayaan. "Hanna..." Mahina niyang tawag habang palinga-linga. "Hanna..." Paminsan-minsan ay lumalapit siya sa mga nurse. "Miss... may nakita ba kayong maliit na batang babae? Anim na taong gulang... si Hanna..." Lahat ng tinatanong niya ay iisa lamang ang isinasagot. "Wala po." Unti-unti nang nawawala sa katinuan si Natasha. Minsan ay tatawa siya nang mag-isa. Minsan naman ay bigla na lamang siyang iiyak. At sa bawat taong makakasalubong niya... "Hanna ba ang pangalan mo?" "