"Ano, Charlita? Nasaan na ang matapang at malantod mong boses ngayon? Bakit panay ang iyak mo riyan habang nakatali ka sa maduming upuan na ’yan?" malupit, maarte, at nakatutunaw na panunukso ang muling binitawan ni Veronica habang dahan-dahan siyang naglalakad sa paligid ko, pinatutunog ang manipis na leather belt sa kaniyang kamay. Ang kaniyang mga mata sa likod ng makapal na makeup ay punong-puno ng matinding inggit, selos, at galit habang nakatitig sa pormal kong corporate dress na medyo nagusot at nadumihan na ngayon dahil sa pagpumiglas ko sa basement.Pinalipas ko ang tindi ng sakit ng aking pisngi at ang panginginig ng aking bùong katawan dahil sa natitirang epekto ng kemikal na ipinaamoy nila sa akin. Huminga ako ng malalim saka ko itininaas ang aking mukha upang ipakita sa kaniya na hindi niya ako madadala sa paganito niya kahit nasa rurok na ang kaba at takot ko sa pwedeng gawin nila sa akin. "Huy, Veronica! Mas lalo ka namang mukhang tanga, kaawa-awa, at desperada riyan
Ler mais