Todos os capítulos de เสิร์ฟรักพลิกชะตา ราชินีคอร์ตหญ้า ยุค 80: Capítulo 231 - Capítulo 240

ความเงียบงันภายในโกดังร้างที่ถูกทิ้งร้างมาเนิ่นนานนั้นหนักอึ้งและเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย อากาศรอบบริเวณคล้ายจะหยุดนิ่งและบีบรัดจนผู้ที่อยู่ภายในแทบจะหายใจไม่ออก กลิ่นเหม็นสาบของความเน่าเปื่อย กลิ่นควันบุหรี่ราคาถูก และกลิ่นสุราที่คลุ้งกระจายจากลมหายใจของฝูงเดนสังคม ผสมปนเปกันจนกลายเป็นความน่าสะอิดสะเอียนที่กรีดลึกเข้าไปในความรู้สึก หมิงหลินเชี่ยนยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า แผ่นหลังของหล่อนยืดตรงอย่างสง่างามและเย่อหยิ่ง แม้ว่าร่างกายจะถูกล้อมรอบด้วยอันตรายที่มองไม่เห็น แต่จิตวิญญาณแห่งความเป็นราชินีไม่เคยยอมจำนน นัยน์ตาคู่คมกริบของหล่อนจ้องเขม็งไปยังฝ่ามืออันหยาบกระด้างและสกปรกของอันธพาลหน้าบากที่กำลังง้างขึ้นสูง เงาทะมึนของท่อนแขนนั้นทาบทับลงบนใบหน้าของหล่อน บดบังแสงสว่างอันน้อยนิดที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคาลงมาจนหมดสิ้น กล้ามเนื้อทุกมัดในร่างกายของหญิงสาวตึงเครียดและอัดแน่นไปด้วยพละกำลังที่รอการปลดปล่อย หล่อนเตรียมพร้อมที่จะพุ่งตัวสวนกลับเพื่อบดขยี้ศัตรูตรงหน้าให้แหลกสลายในเสี้ยวลมหายใจทว่าก่อนที่มือสกปรกและหยาบช้าของอันธพาลหน้าบากจะทันได้ตวัดลงมาสัมผัสโดนแม้แต่ป

แสงแดดเจิดจ้าของยามสายสาดส่องลงมากระทบผืนคอร์ตดินเผาสีแดงอิฐเบื้องล่าง ความร้อนระอุจากเปลวแดดเต้นระริกอยู่เหนือพื้นสนาม แผ่ซ่านไอความร้อนที่ทำให้ภาพเบื้องหน้าดูบิดเบี้ยวและพร่ามัว สนามกีฬาเทนนิสแห่งชาติใจกลางมหานครปักกิ่งซึ่งกว้างใหญ่ไพศาล บัดนี้ถูกอัดแน่นไปด้วยฝูงชนเรือนแสนที่มารอคอยชมการแข่งขันรอบรองชนะเลิศอย่างใจจดใจจ่อ ทะเลมนุษย์บนอัฒจันทร์ที่เคยส่งเสียงเชียร์ดังกึกก้องและโบกสะบัดธงชาติสีแดงสดด้วยความภาคภูมิใจ กลับตกอยู่ในความเงียบงันที่แสนจะอึดอัด บรรยากาศรอบกายหนักอึ้งประดุจมีก้อนหินขนาดมหึมาทับถมอยู่บนบ่าของทุกคน ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีเสียงพูดคุยที่สนุกสนาน มีเพียงเสียงกระซิบกระซาบที่เต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัวต่อความพ่ายแพ้ที่กำลังจะมาเยือน มวลอากาศภายในสนามกีฬาคล้ายจะหยุดนิ่งและบีบรัดจนผู้คนแทบจะหายใจไม่ออก สายตาทุกคู่จากทั่วทุกสารทิศต่างจดจ่อลงไปยังจุดศูนย์กลางของสนามแข่งขัน ซึ่งบัดนี้มีเพียงความว่างเปล่าที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกกรรมการผู้ชี้ขาดการแข่งขันในชุดเครื่องแบบสีอ่อนที่ถูกรีดจนเรียบกริบ ยืนตระหง่านอยู่ริมตาข่ายกั้นสนามด้วยท่วงท่าที่เคร่งขรึมและจริง

แสงอาทิตย์ยามปลายสายของมหานครปักกิ่งทอประกายเจิดจ้า สาดส่องลงมากระทบผืนหญ้าสีเขียวขจีที่ถูกตัดแต่งเอาไว้อย่างประณีตบรรจงจนราบเรียบเป็นผืนเดียวกัน คอร์ตเทนนิสแห่งชาติซึ่งบัดนี้แปรสภาพเป็นลานประลองแห่งเกียรติยศ ดูงดงามและเปี่ยมไปด้วยมนต์ขลัง ทว่าภายใต้ความงดงามนั้นกลับซุกซ่อนความตึงเครียดที่บีบรัดหัวใจผู้ชมทั้งอัฒจันทร์จนแทบหยุดหายใจ เสียงอื้ออึงของฝูงชนเรือนแสนที่เคยเซ็งแซ่ด้วยความสับสนและหวาดกลัวเมื่อไม่กี่นาทีก่อน บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเงียบสงัดที่เปี่ยมไปด้วยความลุ้นระทึก ทุกสายตาเบิกกว้างและจดจ่อลงไปยังร่างเพรียวบางของสตรีผู้เป็นตัวแทนประเทศเจ้าภาพ สตรีผู้ที่เพิ่งก้าวเดินฝ่าความตายกลับมายืนหยัดบนสนามแข่งขันได้อย่างปาฏิหาริย์สัญญาณเริ่มการแข่งขันรอบรองชนะเลิศดังขึ้น เสียงนกหวีดจากกรรมการผู้ชี้ขาดที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทรงสูงริมตาข่ายดังกังวานก้อง แหวกทะลุมวลอากาศที่ร้อนระอุและหนักอึ้ง มันคือเสียงประกาศิตที่สับสวิตช์โลกทั้งใบให้เข้าสู่โหมดแห่งการต่อสู้ หมิงหลินเชี่ยนสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด อากาศที่ไหลผ่านโพรงจมูกเข้าไปหล่อเลี้ยงเซลล์ทุกอณูในร่างกายช่วยปัดเป่าความเหนื่อยล้าแล

บ่ายวันเดียวกัน แสงอาทิตย์ที่เคยแผดเผาอย่างเกรี้ยวกราดในช่วงสายเริ่มคล้อยต่ำลง ทว่าความร้อนระอุภายในสนามกีฬาเทนนิสแห่งชาติแห่งมหานครปักกิ่งกลับไม่ได้ลดทอนลงไปแม้แต่น้อย มันกลับพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดเมื่อการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของคนนับหมื่นที่คอยลุ้นระทึก ทะเลมนุษย์บนอัฒจันทร์ที่เคยส่งเสียงโห่ร้องกึกก้องบัดนี้แทบจะกลั้นหายใจ ไม่มีเสียงพูดคุย ไม่มีเสียงขยับตัว หรือแม้แต่เสียงพัดคลายร้อน บรรยากาศรอบกายหนักอึ้งและเต็มไปด้วยความกดดันที่บีบรัดจนมวลอากาศคล้ายจะหยุดนิ่ง ทุกสายตาจากทั่วทุกสารทิศต่างจดจ่อลงไปยังลานประลองสีเขียวเบื้องล่างอย่างไม่กะพริบตา พวกเขารู้ดีว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้าไม่ใช่เพียงแค่การแข่งขันกีฬาธรรมดา แต่เป็นหน้าประวัติศาสตร์ใหม่ของชาติที่กำลังจะถูกจารึก หมิงหลินเชี่ยน หญิงสาวร่างเพรียวบางก้าวเดินลงสู่สนามอีกครั้งในชุดแข่งขันสีขาวสะอาดตาที่เปลี่ยนใหม่ ผ้าก๊อซสีขาวพันรอบข้อมือขวาของหล่อนอย่างแน่นหนาเพื่อพยุงบาดแผลฉกรรจ์ที่ซ่อนอยู่ภายใน ทุกย่างก้าวของหล่อนเต็มไปด้วยความหนักแน่นและมั่นคง แผ่นหลังยืดตรงอย่างสง่าผ่าเผย นัยน์ตาคู่คมกริบส

ความเงียบงันที่เข้าครอบคลุมสนามกีฬาแห่งชาติในยามบ่ายแก่ๆ นั้น เป็นความเงียบที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยมนต์ขลังอย่างประหลาด แสงแดดที่เคยแผดเผาอย่างเกรี้ยวกราดเริ่มคล้อยต่ำลง ทอประกายสีทองอมส้มสาดส่องลงมากระทบผืนคอร์ตสีเขียวขจีที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยรองเท้าและร่องรอยของการต่อสู้อันดุเดือด ผู้ชมบนอัฒจันทร์นับหมื่นชีวิตต่างพร้อมใจกันกลั้นหายใจ นั่งตัวเกร็งจนหลังค่อม สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ป้ายบอกคะแนนแบบพลิกด้วยมือที่ตั้งอยู่ข้างสนาม ตัวเลขสีขาวบนพื้นหลังสีดำบ่งบอกชัดเจนว่า การแข่งขันได้เดินทางมาถึงช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในชีวิตของนักกีฬาทุกคน คะแนนเดินทางมาถึงแต้มตัดสินแชมป์ แต้มสุดท้ายที่จะชี้ชะตาว่าใครคือผู้ที่คู่ควรกับตำแหน่งผู้ชนะเลิศอย่างแท้จริง บรรยากาศรอบด้านบีบคั้นจนมวลอากาศคล้ายจะจับตัวเป็นก้อน ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับตัวหรือขยับพัดในมือ เพราะเกรงว่าเสียงเพียงเล็กน้อยจะไปทำลายสมาธิอันสูงส่งของสตรีที่ยืนอยู่เบื้องล่างหลังจากต้านทานการโจมตีอันหนักหน่วงและยาวนานจากอดีตราชินีคอร์ตหญ้า นักกีฬาชาวเกาหลีใต้ที่ร่างกายอ่อนล้าจนถึงขีดสุด ทำได้เพียงงัดไม้เทนนิสขึ้นตักลูกสักหลาดที่พุ่งเข