All Chapters of เสิร์ฟรักพลิกชะตา ราชินีคอร์ตหญ้า ยุค 80: Chapter 261 - Chapter 270

ท่ามกลางความกว้างใหญ่ไพศาลของแผ่นดินมังกรในยุคทศวรรษที่เก้าสิบ มหานครปักกิ่งเปรียบเสมือนหัวใจที่กำลังสูบฉีดโลหิตแห่งความเจริญก้าวหน้าไปสู่ทุกสรรพสิ่ง แสงไฟนีออนที่สว่างไสวในยามค่ำคืนและเสียงจอแจของผู้คนในยามกลางวัน คือตัวแทนของยุคสมัยแห่งการตื่นรู้และทุนนิยมที่กำลังเบ่งบาน ในขณะที่ชีวิตในเมืองหลวงกำลังรุ่งโรจน์ ข่าวความโด่งดังของหมิงหลินเชี่ยนก็แผ่ขยายออกไปกว้างไกลประดุจระลอกคลื่นบนผิวน้ำที่ถูกโยนหินก้อนใหญ่ลงไปกระทบ อดีตราชินีคอร์ตหญ้าผู้ซึ่งเคยก้าวข้ามเส้นแบ่งแห่งความตายในห้องเช่าซอมซ่อ บัดนี้ได้ผงาดขึ้นประทับบนบัลลังก์แห่งเกียรติยศอย่างเต็มภาคภูมิ รูปภาพของหล่อนในชุดตัวแทนทีมชาติสีแดงสลับขาวที่กำลังชูไม้เทนนิสและเหรียญทองคำสามเหรียญ ถูกตีพิมพ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแท่นพิมพ์ของสำนักพิมพ์ยักษ์ใหญ่แทบจะหลอมละลาย กลิ่นหมึกพิมพ์ที่เพิ่งแห้งหมาดๆ ลอยอวลไปตามแผงขายหนังสือพิมพ์ทุกหัวมุมถนน ภาพยนตร์โฆษณาที่ถ่ายทอดลีลาการหวดลูกสักหลาดอันดุดันและงดงามของหล่อน ถูกฉายวนเวียนผ่านหน้าจอโทรทัศน์ทุกบ้านเรือน เปลี่ยนสถานะของสตรีหม้ายผู้เคยถูกสังคมประณาม ให้กลายเป็นวีรสตรีระดับชาติที่ผู้คนนับร้อยล้านชีวิ

บรรยากาศภายในบ้านปูนสองชั้นของตระกูลกู้ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นสถานที่ที่โอ่อ่าและเต็มไปด้วยร่องรอยของความมั่งคั่งในระดับคหบดีประจำอำเภอ บัดนี้แปรสภาพไม่ต่างจากสุสานที่ถูกทิ้งร้างและรอวันพังทลาย ผนังปูนที่เคยฉาบด้วยสีขาวสะอาดตากลับหลุดร่อนและเต็มไปด้วยคราบตะไคร่น้ำสีเขียวคล้ำ เฟอร์นิเจอร์ไม้สักที่เคยตั้งตระหง่านอย่างภาคภูมิถูกเจ้าหนี้ยกเค้าไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าและฝุ่นผงที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศยามที่แสงแดดสีเทาหม่นของปลายฤดูใบไม้ร่วงสาดส่องลอดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างเข้ามา กู้ฟ่านจง อดีตคุณชายผู้เคยหยิ่งยโสและใช้ชีวิตอย่างหรูหราบนความทุกข์ระทมของผู้อื่น กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นกระดานไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด สภาพของเขาในเวลานี้ไม่เหลือเค้าโครงของนักธุรกิจหนุ่มผู้สง่างามอีกต่อไป ร่างกายที่เคยผ่าเผยกลับผอมโซจนหนังหุ้มกระดูก เสื้อผ้าฝ้ายสีซีดที่สวมใส่เต็มไปด้วยคราบสกปรกและรอยขาดวิ่น กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสุราราคาถูกคละคลุ้งออกมาจากทุกอณูของร่างกายชายหนุ่มผู้กำลังจนตรอกใช้สองมือที่หยาบกร้านและสั่นเทา รื้อค้นข้าวของชิ้นสุดท้ายภายในบ้านที่พอจะมีมูลค่าอย่างบ้าคลั่ง เขาเปิดลิ้นชัก

แสงอาทิตย์ยามเย็นของมหานครปักกิ่งในยุคทศวรรษที่เก้าสิบ ค่อยๆ อ่อนแสงลงและแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง ทาบทับลงบนยอดไม้และอาคารสถาปัตยกรรมเก่าแก่ของเมืองหลวง บรรยากาศภายในสมาคมเทนนิสแห่งชาติเริ่มสงบเงียบลงหลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาการฝึกซ้อมอันแสนดุเดือดและยาวนานตลอดทั้งวัน หลังจากการฝึกซ้อมอันเหน็ดเหนื่อยสิ้นสุดลง หมิงหลินเชี่ยนสะพายกระเป๋าไม้เทนนิสก้าวเดินออกมาจากตัวอาคารสโมสร ร่างเพรียวบางที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้ออันทรงพลังภายใต้ชุดวอร์มกีฬาตัวแทนทีมชาติสีแดงสลับขาวนั้น ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อแห่งความพยายาม ทว่ากลับไม่ได้ทำให้ความงดงามและรัศมีแห่งอำนาจของหล่อนลดน้อยลงไปเลยแม้แต่น้อยนิด หญิงสาวก้าวเดินไปตามโถงทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อนขัดมัน ทุกย่างก้าวของหล่อนหนักแน่น มั่นคง และเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ประดุจพญาหงส์ที่กำลังเยื้องย่างกลับคืนสู่รังลมหายใจของอดีตราชินีคอร์ตหญ้าผ่อนเข้าออกอย่างเป็นจังหวะเพื่อปรับสภาพร่างกายให้กลับคืนสู่สภาวะปกติ ความเหนื่อยล้าทางกายที่สะสมมาจากการวิ่งสับเท้าและการหวดลูกสแมชนับพันครั้ง เรียกร้องให้หล่อนรีบกลับไปพักผ่อน ทว่าลึกลงไปในจิตใจ หล่อนกลับรู้สึกอิ่มเอ

สายลมหนาวเหน็บของช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงในมหานครปักกิ่งพัดกระโชกแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง หอบเอาเศษใบอู๋ถงสีน้ำตาลที่แห้งกรอบและฝุ่นผงบนทางเท้าให้ปลิวว่อนหมุนวนไปมากลางอากาศ บรรยากาศบริเวณด้านหน้าสมาคมเทนนิสแห่งชาติซึ่งเป็นอาคารสถาปัตยกรรมตะวันตกผสมผสานอันโอ่อ่าและโอ่โถง เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่จับตัวกันจนแทบจะกลายเป็นก้อนน้ำแข็งที่มองไม่เห็น ท่ามกลางความเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวงในยุคทศวรรษที่เก้าสิบ เสียงคร่ำครวญและบทละครฉากใหญ่ ดึงดูดสายตาของผู้คนและนักกีฬาในสโมสรให้เริ่มหันมามองด้วยความสนใจ เสียงสะอื้นไห้ที่ถูกดัดแปลงให้แหบพร่าและดังลั่นอย่างจงใจของกู้ฟ่านจง ประดุจเสียงมีดกรีดลงบนแผ่นกระจก มันบาดหูและทำลายความสงบเงียบของยามเย็นจนหมดสิ้นบรรดานักกีฬาทีมชาติในชุดวอร์มที่เพิ่งจะเสร็จสิ้นจากการฝึกซ้อมอันแสนเหน็ดเหนื่อย ต่างพากันชะงักฝีเท้าอยู่บริเวณบันไดหินอ่อนหน้าโถงทางเข้า โค้ชผู้ฝึกสอนและเจ้าหน้าที่สมาคมที่กำลังจะเดินทางกลับบ้านต่างก็หยุดยืนนิ่งอยู่กับที่ บานประตูบานกระจกใสของอาคารถูกผลักแง้มออกโดยพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ชะโงกหน้าออกมาดูเหตุการณ์ด้วยความประหลาดใจระคนตระหนกตกใจ

สิ้นประโยคอันแสนเย็นชาและเฉียบขาดที่กรีดลึกทะลวงเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ หมิงหลินเชี่ยนไม่ยอมเสียเวลาเสวนาต่อแม้แต่เพียงเสี้ยววินาทีเดียว หญิงสาวผู้เปรียบดั่งพญาหงส์เพลิงที่จุติลงมาบนโลกมนุษย์ ปรายหางตามองร่างที่กำลังคุกเข่าสั่นเทาอยู่บนพื้นกระเบื้องหินอ่อนด้วยแววตาที่ว่างเปล่าประดุจมองเห็นเพียงเศษฝุ่นละอองที่ไร้ค่า หล่อนไม่ปล่อยให้ความขยะแขยงหรือความโกรธแค้นเข้ามาเกาะกินพื้นที่ในจิตใจอันบริสุทธิ์และแข็งแกร่งของตนเอง การกระทำของกู้ฟ่านจงที่พยายามใช้หยาดน้ำตาและความน่าสมเพชมาเรียกร้องความสนใจนั้น เป็นเพียงละครปาหี่ราคาถูกที่ไม่อาจสั่นคลอนกำแพงหินผาในใจของหล่อนได้เลยแม้แต่น้อย หล่อนรู้ดีว่าหากยังคงยืนเผชิญหน้ากับบุรุษผู้ไร้ยางอายผู้นี้ต่อไป ก็จะเป็นเพียงการลดทอนคุณค่าและเกียรติยศของตนเองให้ตกต่ำลงไปเปล่าๆหมิงหลินเชี่ยนละสายตาจากอดีตสามีอย่างไร้เยื่อใย ใบหน้าที่งดงามและเรียบเนียนประดุจหยกสลักหันกลับไปยังทิศทางของประตูอาคารสโมสรเทนนิสแห่งชาติ หล่อนพยักหน้าส่งสัญญาณให้กับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของสโมสรที่ยืนสังเกตการณ์อยู่อย่างเงียบเชียบ การพยักหน้าของหล่อนนั้นแผ่วเบาทว่าเป