All Chapters of เสิร์ฟรักพลิกชะตา ราชินีคอร์ตหญ้า ยุค 80: Chapter 271 - Chapter 280

กู้ฟ่านจงรีบตะเกียกตะกายหนีออกมาจากบริเวณนั้นอย่างไม่คิดชีวิต ฝีเท้าของเขาที่สวมรองเท้าหนังเก่าขาดวิ่นและเหยียบส้นสะดุดลากไปตามพื้นถนนคอนกรีตอย่างทุลักทุเล ร่างกายที่ผอมโซจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกพุ่งทะยานฝ่าความมืดมิดของตรอกซอกซอยอันคับแคบในมหานครปักกิ่ง ลมหายใจของเขาหอบถี่และกระชั้นชิดจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง อากาศเย็นเยียบของช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงที่ถูกสูดเข้าปอดลึกๆ บาดลึกและเสียดแทงหลอดลมจนรู้สึกแสบร้อนประดุจกลืนกินเศษแก้ว ทว่าความเจ็บปวดทางกายเหล่านั้นกลับไม่สามารถหยุดยั้งสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของสัตว์โลกที่กำลังหวาดกลัวสุดขีดได้เลย เขาวิ่งเตลิดเปิดเปิงโดยไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับไปมองเบื้องหลัง ราวกับกลัวว่าหากเขาหันกลับไปเพียงเสี้ยววินาที เงาทะมึนของมัจจุราชแห่งเมืองหลวงจะพุ่งทะยานตามมาตะครุบเด็ดหัวเขาหลุดออกจากบ่าความหวาดกลัวต่ออำนาจของสารวัตรตำรวจฝังลึกเข้าไปในจิตใจของกู้ฟ่านจงอย่างไม่อาจลบเลือนได้ นัยน์ตาคมกริบที่ดำมืดและแผ่รังสีอำมหิตของเหอผู่จั้ง ยังคงสลักลึกอยู่ในทุกห้วงความคิดและทุกการกะพริบตาของเขา รังสีความกดดันที่ไร้รูปทว่าหนักอึ้งประดุจขุนเขาที่กดทับล

สายลมหนาวเหน็บของช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงในมหานครปักกิ่งยุคทศวรรษที่เก้าสิบ พัดกระโชกแรงผ่านช่องว่างของตึกสูงตระหง่าน หอบเอาความเยือกเย็นที่สามารถเสียดแทงทะลุเสื้อผ้าเข้าไปถึงไขกระดูก ภายในห้องพักรับรองของอพาร์ตเมนต์หรูหราใจกลางเมืองหลวง หมิงหลินเชี่ยนเพิ่งจะวางหูโทรศัพท์ลงบนแป้นรับสายหลังจากได้รับรายงานจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยประจำป้อมยามหน้าประตูใหญ่ ข้อมูลที่ได้รับแจ้งทำให้คิ้วเรียวสวยของอดีตราชินีคอร์ตหญ้าเลิกขึ้นเพียงเล็กน้อย ทว่านัยน์ตาคู่คมกริบสีดำขลับกลับทอประกายเย็นชาและสงบนิ่งประดุจผิวน้ำสาบที่กลายเป็นน้ำแข็งในฤดูหนาว หล่อนไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก หรือประหลาดใจกับข่าวการมาเยือนของสตรีผู้มีสายเลือดร่วมบิดาครึ่งหนึ่งเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าหล่อนได้คาดการณ์เอาไว้ล่วงหน้าแล้วว่า วันหนึ่งเศษซากจากอดีตอันแสนโสมมเหล่านี้จะต้องซมซานกลับมาหาหล่อนเพื่อขอความช่วยเหลือหญิงสาวลุกขึ้นจากโซฟาหนังแท้สีดำสนิท หยิบเสื้อโค้ตตัวยาวสีเทาเข้มที่ตัดเย็บจากผ้าขนสัตว์เนื้อดีขึ้นมาสวมทับชุดลำลอง รัดเข็มขัดที่ช่วงเอวอย่างทะมัดทะแมง ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องพักด้วยฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหว

สายลมหนาวของมหานครปักกิ่งในทศวรรษที่เก้าสิบยังคงพัดกระโชกอย่างไร้ความปรานี หอบเอาฝุ่นผงสีเทาและเศษใบไม้แห้งกรอบจากต้นอู๋ถงให้ปลิวว่อนผ่านหน้าประตูอพาร์ตเมนต์หรูที่ตั้งตระหง่านอย่างสง่างาม บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความกดดันที่มองไม่เห็น ประหนึ่งมวลอากาศถูกแช่แข็งด้วยท่าทีอันเย็นเยียบของสตรีผู้เป็นเจ้าของสถานที่ หมิงหลินเชี่ยนยืนนิ่งสงบดุจรูปสลักหินอ่อนที่ไร้ซึ่งความหวั่นไหว สองมือซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ตผ้าขนสัตว์เนื้อหนา แผ่นหลังของเธอเหยียดตรงอย่างสง่างามทอดเงายาวลงบนพื้นถนนคอนกรีตที่เย็นเฉียบ เธอไม่ยอมขยับตัวเข้าไปพยุงร่างที่กำลังคุกเข่าคร่ำครวญอยู่แทบเท้าแม้แต่เซนติเมตรเดียว สายตาคมกริบประดุจใบมีดโกนของเธอจ้องจับผิดไปที่ใบหน้าของน้องสาวต่างมารดาอย่างไม่ลดละหมิงฉู่หนิงยังคงส่งเสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจ ร่างกายที่สั่นเทาพยายามซบหน้าลงกับพื้นดินเพื่อแสดงความอเนจอนาถ ทว่าในจังหวะที่หล่อนเงยหน้าขึ้นเพื่ออ้อนวอนขอความเมตตา แสงแดดสีอ่อนที่สาดส่องลอดผ่านม่านเมฆลงมากระทบผิวหน้าของหล่อน ก็ทำให้หมิงหลินเชี่ยนสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างที่ชวนให้สะอิดสะเอียน หญิงสาวหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อ

ประโยคคำถามที่ราบเรียบทว่าคมกริบประดุจใบมีดน้ำแข็งของหมิงหลินเชี่ยน ดังกังวานแหวกฝ่าความเงียบงันของยามสายในมหานครปักกิ่ง มันไม่ได้ถูกตะเบ็งออกไปด้วยความเกรี้ยวกราด ทว่าอัดแน่นไปด้วยความแค้นที่ตกตะกอนมาเนิ่นนานและความเย็นชาที่เสียดแทงทะลุถึงไขกระดูก ประโยคสวนกลับนั้นทำเอาหมิงฉู่หนิงชะงักค้าง ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ เสียงสะอื้นไห้ที่เคยถูกดัดแปลงให้ดูน่าเวทนาและฟูมฟายปานจะขาดใจ พลันหยุดชะงักลงกลางคันประดุจเส้นเสียงถูกตัดขาด ลำคอของอดีตคุณหนูผู้ตกอับตีบตันจนไม่อาจเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้แม้แต่ครึ่งคำ นัยน์ตาที่แดงก่ำจากการขยี้อย่างรุนแรงเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า หยาดน้ำตาจอมปลอมที่เอ่อคลออยู่หยุดชะงักการไหลริน ร่างที่กำลังคุกเข่าสั่นเทาอยู่บนพื้นคอนกรีตหยาบกระด้างกลายสภาพเป็นรูปปั้นหินที่ไร้ชีวิตชีวาในชั่วพริบตาความทรงจำอันแสนมืดมิดและโหดร้ายที่หล่อนพยายามจะกลบฝังเอาไว้ลึกสุดใจ ถูกคำพูดเพียงประโยคเดียวของพี่สาวต่างมารดากระชากขึ้นมาตีแผ่อย่างไร้ความปรานี ภาพในอดีตที่หล่อนและนางเซินผู้เป็นมารดา ยืนกอดอกทอดสายตามองดูร่างที่อ้วนท้วนของหมิงหลินเชี่ยนกำลังดิ้นรนทุรนทุรายอยู่กับบ่ว

หมิงฉู่หนิงยืนกำหมัดแน่นอยู่ริมทางเท้า ความโกรธแค้นที่ถูกปฏิเสธและถูกฉีกหน้าอย่างรุนแรงทำให้ร่างกายของหล่อนสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นของลมฤดูใบไม้ร่วงที่พัดกระหน่ำในมหานครปักกิ่งอีกต่อไป แต่มันคือความเดือดดาลที่ปะทุขึ้นมาจากก้นบึ้งของจิตใจที่อิจฉาริษยา หล่อนยกเท้าที่สวมรองเท้าผ้าใบเก่าขาดและเปื้อนคราบโคลนแห้งกรังขึ้น แล้วกระทืบเท้าด้วยความขัดใจลงบนพื้นถนนคอนกรีตอย่างรุนแรง เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นดังกึกก้องสะท้อนความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่เต็มอก ความเจ็บปวดจากการลงน้ำหนักกระแทกพื้นอย่างแรงแล่นปราดจากฝ่าเท้าขึ้นมาถึงข้อเท้า ทว่ามันไม่อาจเทียบเคียงได้เลยกับความเจ็บแสบที่ใบหน้าเมื่อถูกถ้อยคำอันเฉียบขาดของหมิงหลินเชี่ยนตบตีอย่างไร้ความปรานี หล่อนสูดลมหายใจเข้าลึกจนทรวงอกที่ซูบผอมกระเพื่อมไหว ดวงตาที่เคยแสร้งทำเป็นโศกเศร้าและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาจอมปลอม บัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยความชิงชังและอาฆาตมาดร้าย หล่อนปรายตาเคียดแค้นมองตึกอพาร์ตเมนต์หรูหราที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลังรั้วเหล็กดัดเป็นครั้งสุดท้าย ประทับภาพความมั่งคั่งที่หล่อนไม่มีวันเอื้อมถึงไว้ในความทรงจำ ก่อนจะสะบัดหน้าอย่างแรงจน