All Chapters of เสิร์ฟรักพลิกชะตา ราชินีคอร์ตหญ้า ยุค 80: Chapter 301 - Chapter 310

ความเหน็บหนาวของมหานครปักกิ่งในยามราตรีแห่งช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงทวีความรุนแรงขึ้นจนถึงขีดสุด สายลมที่พัดกระโชกผ่านยอดตึกสูงและตรอกซอกซอยหอบเอาความเยือกเย็นที่สามารถเสียดแทงทะลุผิวหนังเข้าไปถึงกระดูกข้อนิ้ว ท้องฟ้าเบื้องบนถูกปกคลุมด้วยมวลเมฆสีเทาทะมึนที่บดบังแสงสว่างจากดวงดาวและดวงจันทร์จนหมดสิ้น ทิ้งให้เมืองหลวงอันกว้างใหญ่จมดิ่งอยู่ในความมืดมิดและเงียบสงัด ทว่าภายใต้ความเงียบงันที่ดูเหมือนไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวใดๆ นั้น ทว่าแผนการร้ายไม่ได้รอดพ้นจากการเฝ้าระวังของทีมสายข่าวที่เหอผู่จั้งส่งมาซุ่มดูพฤติกรรม เงามืดที่ซ่อนตัวอยู่ตามมุมตึกและหลังพุ่มไม้ทึบไม่ได้มีเพียงแค่กลุ่มอันธพาลเดนตายและกู้ฟ่านจงเท่านั้น แต่ยังมีดวงตาอีกหลายคู่ที่จับจ้องทุกอากัปกิริยาของพวกมันอย่างไม่ลดละห่างออกไปจากลานจอดรถของสโมสรส่วนตัวระดับวีไอพีเพียงไม่กี่ช่วงถนน รถตู้สีทึบอีกคันหนึ่งจอดดับเครื่องยนต์อยู่อย่างเงียบเชียบภายใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ ภายในห้องโดยสารที่มืดสนิทและปราศจากแสงไฟใดๆ เล็ดลอดออกมา เจ้าหน้าที่ตำรวจสืบสวนนอกเครื่องแบบระดับหัวกะทิหลายนายกำลังปฏิบัติหน้าที่อย่างขะมักเขม้น พวกเขาคือทีมสายข่าว

บรรยากาศของมหานครปักกิ่งในยามดึกสงัดแห่งช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง เต็มไปด้วยความเหน็บหนาวที่สามารถกรีดลึกทะลุชั้นเสื้อผ้าเข้าไปถึงกระดูกข้อนิ้ว สายลมกรรโชกแรงพัดพาเอาความเยือกเย็นจากทางทิศเหนือเข้ามาปกคลุมเมืองหลวง หอบเอาใบไม้แห้งกรอบให้หลุดร่วงจากกิ่งก้านและปลิวว่อนไปตามท้องถนนอย่างไร้ทิศทาง ท้องฟ้าเบื้องบนถูกฉาบทาด้วยสีดำสนิท มวลเมฆสีเทาทะมึนเคลื่อนตัวบดบังแสงสว่างจากดวงจันทร์และดวงดาวจนหมดสิ้น ทิ้งให้ผืนดินเบื้องล่างจมดิ่งอยู่ในความมืดมิดที่ชวนให้รู้สึกอ้างว้างและโดดเดี่ยว ลานจอดรถด้านหลังงานเลี้ยงตกอยู่ในความมืดมิดและเงียบสงัดไร้ผู้คน สถานที่แห่งนี้ซึ่งตั้งอยู่บริเวณด้านหลังของสโมสรส่วนตัวระดับวีไอพี ถูกโอบล้อมด้วยแนวกำแพงอิฐสูงตระหง่านและทิวต้นสนที่ปลูกเรียงรายเป็นระเบียบ ทว่าความหนาทึบของกิ่งสนเหล่านั้นกลับทำหน้าที่เป็นม่านบังตาชั้นดีที่สกัดกั้นแสงสว่างจากเสาไฟถนนไม่ให้สาดส่องเข้ามาถึง แขกเหรื่อผู้มีเกียรติ ข้าราชการระดับสูง และนักธุรกิจมหาเศรษฐีที่เคยมาร่วมงานเลี้ยงขอบคุณสปอนเซอร์ ต่างทยอยขึ้นรถยนต์ส่วนตัวและเดินทางกลับไปจนหมดสิ้นแล้ว ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและเสียงหวีดหวิวของสา

ความหนาวเหน็บของมหานครปักกิ่งในยามราตรีกาลแห่งปลายฤดูใบไม้ร่วง ดูเหมือนจะทวีความรุนแรงและโหดร้ายมากยิ่งขึ้นเมื่อเข็มนาฬิกาเคลื่อนเข้าสู่ช่วงดึกสงัด สายลมที่พัดกระโชกผ่านแนวต้นสนสูงตระหง่านบริเวณด้านหลังสโมสรวีไอพี ส่งเสียงหวีดหวิวบาดลึกประดุจเสียงคร่ำครวญของภูตผีที่กำลังถูกทรมานในขุมนรก ท่ามกลางความมืดมิดที่กลืนกินสรรพสิ่งจนแทบมองไม่เห็นแม้แต่ฝ่ามือของตนเอง บริเวณพุ่มไม้ห่างออกไป หมิงฉู่หนิงที่คอยแอบซุ่มดูลาดเลาและรอรับผลงานกำลังยืนเบิกตากว้าง ร่างของอดีตคุณหนูผู้เคยใช้ชีวิตฟุ้งเฟ้อบนกองเงินกองทองที่แย่งชิงมา บัดนี้กำลังเบียดตัวลีบเล็กซุกซ่อนอยู่หลังกอไม้หนาทึบที่เต็มไปด้วยหนามแหลมและเศษใบไม้แห้ง กลิ่นดินชื้นและกลิ่นยางสนลอยปะปนอยู่ในอากาศที่หล่อนสูดดมเข้าไป สองมือที่สวมถุงมือหนังสีดำกำกล้องถ่ายรูปราคาแพงที่ฟางซินจวี๋เป็นผู้จัดหามาให้เอาไว้แน่นจนข้อนิ้วปูดโปนและสั่นสะท้าน หล่อนรอคอยเวลาที่จะทำหน้าที่เป็นตากล้องผู้บันทึกภาพความอัปยศอดสูของพี่สาวต่างมารดาด้วยหัวใจที่เต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งในหัวสมองของหมิงฉู่หนิงเต็มไปด้วยจินตนาการอันแสนสกปรกและหอมหวาน หล่อนวาดฝันถึงวินาทีที่กู้

บรรยากาศยามดึกสงัดภายในกองบัญชาการกรมตำรวจนครบาลแห่งมหานครปักกิ่งในยุคทศวรรษที่เก้าสิบนั้น เต็มไปด้วยความเงียบสงัดที่ชวนให้รู้สึกขนลุกและกดดันอย่างถึงที่สุด อาคารคอนกรีตทรงสี่เหลี่ยมที่ถูกสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบดั้งเดิมตั้งตระหง่านฝ่าความหนาวเหน็บของลมปลายฤดูใบไม้ร่วง แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ที่ติดๆ ดับๆ บริเวณทางเดินสาดส่องให้เห็นคราบความเก่าแก่บนผนังปูนสีหม่น กลิ่นอับชื้นของกระดาษเอกสารเก่า กลิ่นสนิมเหล็ก และกลิ่นควันบุหรี่ราคาถูกที่ลอยอวลผสมปนเปกันอยู่แทบทุกตารางนิ้ว เป็นเอกลักษณ์ที่บ่งบอกถึงสถานที่อันเป็นศูนย์รวมแห่งการชำระล้างความมืดมิดของสังคม ณ กรมตำรวจนครบาล กู้ฟ่านจงถูกนำตัวมานั่งอยู่กลางห้องสอบสวนที่มีเพียงแสงไฟสลัวและบรรยากาศเย็นเยียบ ห้องสอบสวนพิเศษหมายเลขศูนย์สี่ถูกปิดประตูล็อกอย่างแน่นหนา มันเป็นห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่ไม่มีหน้าต่างแม้แต่บานเดียว มีเพียงพัดลมระบายอากาศตัวเล็กที่ส่งเสียงครางหึ่งๆ อยู่บนเพดาน ผนังห้องถูกบุด้วยวัสดุเก็บเสียงสีเทาเข้มที่ดูดซับทุกสรรพเสียงไม่ให้เล็ดลอดออกไปสู่ภายนอก ตรงกลางห้องมีโต๊ะเหล็กขึ้นสนิมตัวใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่พร้อมกับเก้าอี้ไม้เ

ความเงียบสงัดภายในห้องสอบสวนพิเศษหมายเลขศูนย์สี่แห่งกองบัญชาการตำรวจนครบาลมหานครปักกิ่ง เปรียบเสมือนสุญญากาศที่สูบเอาความหวังและอากาศบริสุทธิ์ออกไปจนหมดสิ้น คำว่า จำคุกตลอดชีวิต ที่หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกของเหอผู่จั้ง มัจจุราชแห่งเมืองหลวง ดังกึกก้องและสะท้อนไปมาบดขยี้โสตประสาทของผู้ฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันไม่ใช่เพียงแค่กลุ่มคำที่ถูกประกอบขึ้นตามหลักไวยากรณ์ ทว่ามันคือค้อนเหล็กปอนด์ขนาดมหึมาที่เหวี่ยงเข้าฟาดฟันแสกหน้าของผู้กระทำผิดอย่างจัง เมื่อได้ยินคำว่าจำคุกตลอดชีวิต กำแพงความดื้อด้านของกู้ฟ่านจงก็พังครืนลงมาทันที ประดุจปราสาททรายที่ถูกคลื่นยักษ์สึนามิซัดกระหน่ำจนแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดีกู้ฟ่านจงเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า นัยน์ตาที่เคยกลอกกลิ้งหาทางหนีทีไล่ บัดนี้แข็งค้างและเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำที่ปูดโปนขึ้นมาอย่างน่าสยดสยอง ลมหายใจของเขาสะดุดกึก ร่างกายที่เคยนั่งเกร็งเพื่อต้านทานแรงกดดันพลันอ่อนยวบลงประดุจหุ่นกระบอกที่ถูกตัดสายชัก คำพิพากษาล่วงหน้าที่หลุดออกมาจากปากของสารวัตรหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในกรมตำรวจ ไม่ใช่คำขู่เลื่อนลอย ทว่ามันคือความเป็นจริงที่