Todos los capítulos de พระชายาสารพัดพิษ: Capítulo 41 - Capítulo 50

ขณะที่มู๋ชิงเหยากำลังเดินกินขนมอย่างมีความสุข เสียงที่ไม่อยากได้ยินที่สุดก็ดังขึ้นจากหน้าแผงซาลาเปาด้านหน้า ​"ซาลาเปาร้านนี้อร่อยยิ่งนัก ซื้อไปฝากเหยาเอ๋อร์สักสิบลูกบ้างดีกว่า..." เสียงมู๋ชิงซานดังลั่น โดยมีมู๋ชิงเย่เดินถือถุงยาแก้ปวดคอเดินตามหลัง ​"แย่แล้วท่านอ๋อง ท่านพ่อกับพี่ใหญ่กำลังเดินมาทางนี้แล้ว..!" มู๋ชิงเหยาตาโตด้วยความตกใจ จิ่งอ๋องรีบเอามือรวบเอวมู๋ชิงเหยา ดึงนางเข้ามาแนบชิดอกแกร่ง แล้วหมุนตัวพากันแอบเข้าข้างหลังซุ้มหน้ากากผ้าใบ สองพ่อลูกเดินผ่านหน้าซุ้มหน้ากากไป แทบจะชนแผ่นหลังของจิ่งอ๋อง มู๋ชิงซานหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง หันมองชายสวมหน้ากากหมู ที่กำลังกอดหญิงสาวใส่หน้ากากกระต่ายแนบแน่น ​"พ่อหนุ่ม...กอดเมียแน่นเชียวนะ หน้ากากหมูเหมาะกับเจ้าดี..!" มู๋ชิงซานตะโกนแซวอย่างอารมณ์ดี โดยไม่รู้เลยว่าชายใส่หน้ากากหมูคนนั้น คือคนที่ตนกำลังออกตามล่า "เอ๊ะ..ทำไมหน้าคุ้นๆ เหมือนจิ่งอ๋อง...แต่คงไม่ใช่หรอก จิ่งอ๋องจะมาใส่หน้ากากหมูอัปลักษณ์แบบนั้นได้ยังไง..." มู๋ชิงเย่รู้ดีว่าจิงอ๋องกลับมาเดินได้แล้ว และไม่คิดว่าบุรุษที่สวมหน้ากากหมู จะเป็นคนคนเดียวกันกับที่เขากำลังคิด ​เมื่อสอ

ศึกแย่งชิงกันเอาอกเอาใจมู๋ชิงเหยาเริ่มบานปลาย ทั้งสามคนต่างประเคนต้มเนื้อ ต้มผัก ต้มเห็ด ลงในถ้วยของนางจนพูนสูงกองเป็นภูเขา... ​เจ้าแมงมุมเสี่ยวจิ่ว ที่นั่งอยู่บนขอบโต๊ะ เห็นมู๋ชิงเหยาเริ่มทำหน้าลำบากใจกับถ้วยที่พูนสูง มันจึงโชว์วิชาขั้นเทพ...ปล่อยใยแมงมุมชักรอก ไปคีบเอาเต้าหู้ชีสจากหม้อไฟ พุ่งไปวางใส่ถ้วยของมู๋ชิงซาน และคีบผักกาดขาวไปวางใส่ถ้วยของมู๋ชิงเย่ ​"เอ๊ะ เสี่ยวจิ่ว...เจ้าแมงมุมน้อยนี่มันป้อนผักให้ข้าเหรอเนี่ย...? มู๋ชิงเย่จ้องผักกาดขาวในถ้วยด้วยความปลาบปลื้ม ​"มันกำลังบอกให้พวกท่านกินผักเยอะๆ จะได้ไม่ประสาทเสียระแวงท่านอ๋องไงเจ้าคะ.." มู๋ชิงเหยาหัวเราะชอบใจ ​เพื่อเป็นการแก้เผ็ดจิ่งอ๋องที่แอบส่งสายตาหวานซึ้งให้น้องสาว มู๋ชิงเย่จึงปรุงน้ำจิ้มสูตรพิเศษ ที่ประโคมใส่พริกหม่าล่า น้ำส้มสายชู และพริกเผาลงไปจนกลายเป็นสีแดงฉานราวกับพิษร้าย แล้วยิ้มส่งให้จิ่งอ๋อง "ท่านอ๋อง...นี่คือน้ำจิ้มสูตรพิเศษของตระกูลมู๋ หากท่านอ๋องจริงใจต่อเหยาเอ๋อร์ ท่านต้องจิ้มชิ้นเนื้อกินให้หมดนะพะยะค่ะ.."มู๋ชิงเหยามองหน้าพี่ชายแต่ไม่ได้เอ่ยขัด ส่วนหนานกงจิ่งมองถ้วยน้ำจิ้มสีแดงฉาน แล้วยิ้มรับอย่างไ

ณ เรือนกลยุทธ์เมฆา... ยามเช้าบรรยากาศการเรียนวิชาหมากรุก ควรจะเต็มไปด้วยความเงียบสงบและการแย่งชิงเชิงปัญญา ทว่าเมื่อมีมู๋ชิงเหยาและเจ้าแมงมุมเสี่ยวจิ่วอยู่ด้วย คาบเรียนนี้จึงกลายเป็นเวทีความบันเทิงระดับแผ่นดิน ไปโดยปริยาย... รอบแรก หลิงซวี๋ปะทะมู๋ชิงเหยา... ​หลิงซวี๋ผู้ได้ชื่อว่าเป็นเซียนหมากรุกประจำสำนักศึกษาหลวง นั่งเผชิญหน้ากับมู๋ชิงเหยาด้วยท่วงท่ามั่นใจ เขาวางตัวหมากรุกอย่างประณีตตามตำราเป๊ะๆ ทว่ามู๋ชิงเหยากลับเดินหมากอย่างพิสดาร สะเปะสะปะจนแทบดูไม่ออกว่าเป็นกลยุทธ์ชนิดใด ​"เหยาเอ๋อร์...การเดินหมากเช่นนี้ผิดหลักวิชัยสงครามอย่างสิ้นเชิง...ตกลงเจ้าเดินหมากเป็นหรือไม่...? มู๋ชิงเหยาไม่ได้ตอบกลับ นางนั่งนิ่งก้มหน้าลงมองดูกระดานหมากตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเดินหมากต่อ... หลิงซวี๋เอ่ยพร้อมรอยยิ้มมั่นใจ ทว่าเมื่อเขาจะยกตัวเรือเข้ามากินหมากของมู๋ชิงเหยา เจ้าแมงมุมเสี่ยวจิ่ว กลับแอบชะโงกหน้าออกมาจากแขนเสื้อของมู๋ชิงเหยา แล้วปล่อยใยพิษไร้สีดึงตัวหมากขุนของหลิงซวี๋ ให้ขยับไปผิดตำแหน่ง โดยไม่มีใครทันสังเกต ​"เอ๊ะ ข้าจำได้ว่าขุนของข้าไม่ได้อยู่ตรงนี้นี่น่า..." หลิงซวี๋ขมวดคิ้ว

ณ จวนตระกูลมู๋... บรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวายระดับแตกตื่น ​มู๋ชิงเย่ ขุนพลหนุ่มผู้เคยผ่านศึกสงครามนับร้อย ยามนี้กลับมีสภาพไม่ต่างจากแมวกลัวน้ำ เขาสวมชุดลำลองสีเข้ม ปีนขึ้นไปแอบอยู่บนกิ่งต้นเหมยโบราณหลังจวน มือสองข้างโอบกิ่งไม้ไว้แน่น นัยน์ตาคมที่เคยดุดันบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นลนลาน คอยระแวดระวังมองไปทางประตูหน้าจวนตลอดเวลา ​"ท่านขุนพลใหญ่แห่งแผ่นดิน ยามนี้กลับต้องมาปีนต้นไม้ เพื่อหนีสตรีแล้วหรือเจ้าคะ...? ​เสียงหวานหยอกเย้าของน้องสาวดังขึ้นจากเบื้องล่าง มู๋ชิงเหยายืนยิ้มกริ่มพิงโคนต้นเหมย มองพี่ชายที่กำลังเกาะอยู่บนต้นเหมย ​"เหยาเอ๋อร์ เจ้าจะไปรู้อะไร...องค์หญิงบ้าพลังผู้นั้น...นางเอาจริงนะ เมื่อคืนพี่ฝันร้ายว่าถูกนางจับมัดใส่หลังม้าวิ่งรอบทุ่งหญ้าแดนตะวันตกทั้งคืน ขืนพี่ถูกจับตัวได้ มีหวังเอวพี่พังแน่ๆ.." มู๋ชิงเย่กระซิบเสียงเครียด พลางปัดใบไม้ที่ปลิวหล่นมาติดผม ​"แต่การกระทำขององค์หญิงอัลทราย่า เป็นการส่งเสริมความสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้นอย่างแท้จริง พี่ภรรยาควรภูมิใจนะ...ที่จะได้เป็นวีรบุรุษช่วยแผ่นดิน.." หนานกงจิ่งช้อนสายตามองขึ้นไปบนต้นไม้ นัยน์ตาทอประกายความสนุกสนาน ​"ภ

เริ่มการท้าดวล... ​"ไหที่หนึ่ง...หมดไห.." ​มู๋ชิงเย่ยกไหเหล้าขึ้นกระดก อึกๆๆ! น้ำเหล้าไหลทะลักลงคอดุจสายน้ำตก ขุนพลหนุ่มวางไหเหล้าลงดังปัง เช็ดปากอย่างดุดัน แล้วเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ "หึ...เป็นอย่างไร...กลัวแล้วใช่ไหมละ...? ​องค์หญิงอัลทราย่าหัวเราะลั่น นางไม่แม้แต่จะใช้จอกสุรา มือเรียวยาวคว้าไหเหล้ากระดกเข้าปากอย่างต่อเนื่อง รวดเร็วดุจพายุหมุน เพียงแค่เสี้ยวนาทีเหล้าในไหก็แห้งขอด และถูกปาลงพื้นแตกดังเพล้ง ท่ามกลางสายตาแขกเหรื่อภายในงานที่ตกตะลึง "เอ่อ...ท่านแม่ทัพใหญ่มู๋ ลูกสะใภ้ของท่านเป็นองค์หญิงแน่หรือ...? รองแม่ทัพจางเอ่ยถามเสียงสั่น "นั้นนะสิ ข้าเองก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วเหมือนกัน..." มู๋ชินซานมองลูกชายสลับกับมองลูกสะใภ้ดวลไหที่สอง...ไหที่สาม...ผ่านไปอย่างรวดเร็ว... ​ยามเข้าสู่ไหที่สิบ ใบหน้าคมเข้มของมู๋ชิงเย่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง ร่างกายเริ่มโคลงเคลง นัยน์ตาซึมปรือดุจคนเห็นภาพซ้อน เริ่มพูดจาหย่อนยาน "เอ๊ะ...เหตุใด...องค์...หญิง...จึงมี...สามหัว...อึก...แล้วศาลา...เหตุใดจึง...หมุน...ได้.." ​ในขณะนี้องค์หญิงอัลทราย่ายังคงหน้าไม่เปลี่ยนสี นัยน์ตาสดใสไร้ร่องรอยความเมา นางย