All Chapters of พระชายาสารพัดพิษ: Chapter 21 - Chapter 30

​"ซุนอ๋อง เจ้าเอ่ยปากสุ่มสี่สุ่มห้า ไร้ความคิด จนทำให้คุณหนูมู๋ต้องเสียขวัญและเกิดความขัดแย้งกลางงานพิธี..." ฮ่องเต้หรี่พระเนตรมองซุนอ๋องด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง ก่อนจะหันมาระบายพระโอษฐ์อบอุ่นใส่มู๋ชิงเหยาและแม่ทัพมู๋ ​"ท่านแม่ทัพใหญ่มู๋...เจ้าอย่าได้กล่าววาจาลดยศถอนตำแหน่งอันใดเลย ตระกูลมู๋มีความดีความชอบต่อแคว้นเรามาเนิ่นนาน เราย่อมรู้ดีว่าพวกเจ้าจงรักภักดีเพียงใด..." ฮ่องเต้ทรงตรัสไกล่เกลี่ย "แล้วฝ่าบาทจะทรงตัดสินเช่นไรหรือพะยะค่ะ.....? มู๋ชิงซานรีบถามเข้าประเด็น "ในเมื่อคุณหนูมู๋ยังตกใจ แม่ทัพใหญ่มู๋ยังเป็นห่วงบุตรสาว เช่นนั้นเราจะยังไม่รบเร้าออกราชโองการมัดมือชกในวันนี้ ส่วนป้ายทองอาญาสิทธิ์ ท่านก็เก็บเอาไว้ใช้เมื่อถึงยามจำเป็นจริงๆเถิด..." ​ฮ่องเต้ทรงมองหน้าหนานกงจิ่งพลางแย้มพระโอษฐ์มีเลศนัย "เรื่องงานอภิเษกสมรส...ให้จิ่งอ๋องและคุณหนูมู๋ได้ศึกษานิสัยใจคอกันไปก่อน หากทั้งสองฝ่ายยินยอมพร้อมใจเมื่อใด ค่อยมาขอราชโองการแต่งงานจากเราก็ยังไม่สาย...จิ่งอ๋อง เจ้ามีความเห็นว่าอย่างไร...? ​หนานกงจิ่งยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาจ้องมองมู๋ชิงเหยาที่แอบเช็ดน้ำตาแล้วแอบส่งยิ้มกวนประสาทกล

​หนานกงจิ่งเปิดฝาตลับหยกออก เผยให้เห็น 'โสมพิษอัคคีพันปี' หั่นชิ้นบางๆ สีแดงสดดั่งหยดเลือด ซึ่งส่งกลิ่นหอมหวานแต่เปี่ยมด้วยพิษร้ายแรงระดับสยบมังกร ​"นี่มัน...สมุนไพรพิษชั้นยอดที่พบได้เฉพาะในหุบเขาไร้แดนเท่านั้น ท่านไปเอาของหายากเช่นนี้มาจากไหนกัน...? มู๋ชิงเหยาอ้าปากค้าง ​"สำหรับเปิ่นหวาง...ของเพียงเท่านี้มิใช่เรื่องยาก..." หนานกงจิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มพึงใจ เขาใช้นิ้วเรียวยาวคีบชิ้นโสมพิษออกมา แล้วยื่นมือเข้าไปหาเสี่ยวจิ่วช้าๆ ​"เสี่ยวจิ่ว มานี่สิ..." สุรเสียงทุ้มต่ำของจิ่งอ๋องอ่อนโยนลงอย่างที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อน ​เสี่ยวจิ่วที่ปกติแทบจะไม่ยอมเข้าใกล้ใครนอกจากมู๋ชิงเหยา และมักจะพ่นใยพิษใส่คนที่พยายามเข้าใกล้ บัดนี้กลับทำตาโต มันกระโดดออกจากไหล่ของมู๋ชิงเหยา พุ่งตัวลอยไปลงบนฝ่ามือหนาของหนานกงจิ่งอย่างไร้ยางอาย ​"เสี่ยวจิ่ว...เจ้าแมงมุมทรยศ..!" มู๋ชิงเหยาร้องอุทานด้วยความตะลึง ​เสี่ยวจิ่วไม่สนใจเสียงต่อว่าของเจ้านายแม้แต่น้อย มันใช้อวัยวะส่วนปากประคองชิ้นโสมพิษอัคคีเข้าปากกัดเคี้ยวอย่างมีความสุข พลางใช้ขาคู่หน้าลูบหลังมือของหนานกงจิ่งเบาๆ เพื่อออด

ยามล่วงเข้าสู่ช่วงคิมหันต์ราตรี ความวุ่นวายภายนอกเริ่มสงบลงเมื่อทัพกบฏถูกกำจัดจนสิ้น ควันไฟจางลดเหลือเพียงกลิ่นไหม้เจือโชยในอากาศ ร่างที่ไร้วิญญาณหลายชีวิต นอนกองพะเนินจมไปด้วยเลือดสดๆ ส่งกลิ่นเหม็นคาวไปทั่วทั้งบริเวณ ​ภายในกระโจมพักของมู๋ชิงเหยา แสงเทียนกลับมาริบหรี่นวลตาอีกครั้ง มู๋ชิงเหยากำลังยุ่งอยู่กับการเก็บมีดสั้นสลักลายเข้าฝักและเช็ดคราบเลือดบนใบหน้า นางถอนหายใจยาวด้วยความเหน็ดเหนื่อย ทว่าเมื่อหันกลับมา ก็ต้องชะงักกึกเมื่อพบว่า หนานกงจิ่งยังคงนั่งอยู่บนรถเข็นไม้แกะสลักกลางกระโจม นัยน์ตาคมกริบคู่จับจ้องตรงมาที่นางอย่างไม่คลาดสายตา ​"ศึกจบแล้ว ทหารกบฏก็ถูกจับหมดแล้ว...เหตุใดท่านอ๋องยังไม่กลับไปพักผ่อนที่กระโจมตนเองอีกเพคะ...? มู๋ชิงเหยาเอ่ยถามพลางยกมือขึ้นกอดอก เลิกคิ้วมองเขาด้วยความระแวง ​เสี่ยวจิ่วที่อิ่มหนำจากโสมพิษอัคคีพันปี ขยับตัวนอนขดอย่างมีความสุขอยู่บนที่พักแขนของรถเข็นหนานกงจิ่งอย่างไม่สำนึกผิดสักนิด ​หนานกงจิ่งยกมือขึ้นชี้ส่งสัญญาณให้องครักษ์ตงฟางปิดม่านกระโจมลงให้แน่นหนา และสั่งให้ไปเฝ้าระวังอยู่ด้านนอก ยามนี้ภายในกระโจมจึงเหลือเพียงพวกเขาสองคน ​ชายหนุ่มหมุน

เช้าวันใหม่.... ภาพขบวนเดินทางของจิ่งอ๋องและตระกูลมู๋ เริ่มมุ่งหน้ากลับสู่เมืองหลวงอย่างยิ่งใหญ่อลังการ ธงทิวสีแดงทองสบัดพริ้วตามลมพร้อมขบวนทหารยาวเหยียดดุจมังกรทอดตัว ทว่ายามเมื่อขบวนเคลื่อนเข้าสู่ หุบเขาเซียนสวรรค์ เส้นทางแคบซึ่งล้อมรอบด้วยทิวทัศน์งดงาม กลับต้องหยุดชะงักลง ​เบื้องหน้าขบวน มีบุรุษในชุดสีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะยืนอยู่อย่างท้าทาย เขายืนสะบัดพัดหยกด้วยท่วงท่างดงาม ด้านข้างของเขาคือโต๊ะหมากรุกหินอ่อนและกาน้ำชาหอมกรุ่น ตั้งอยู่กลางสะพานหิน ​"เหยาเอ๋อร์...ข้าเดินทางมารอเจ้าที่นี่หลายวันแล้ว...ในที่สุดเจ้าก็มาเสียที..." บุรุษชุดขาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ​มู๋ชิงเหยาเลิกคิ้ว เลื่อนม่านกระโจมรถม้าออกมองด้วยความประหลาดใจ "ท่านพี่หลิงเซียว ห..เหตุใดท่านพี่หลิงเซียว ถึงได้มีสองคน...หรือว่าข้าจะตาฝาดไป..." มู๋ชิงเหยาขยี้ตาอีกครั้ง หลิงเซียวคนหนึ่งสวมชุดทหารเต็มยศควบม้าอยู่ข้างรถม้านาง แต่หลิงเซียวคนที่อยู่ในชุดสีขาว จู่ๆ ก็โผล่มาอีกคน แล้วตกลงหลิงเซียวตัวจริงคือคนไหนกันแน่ ในความทรงจำตอนเด็ก มู๋ชิงเหยาจำไม่ได้เลยสักนิด ว่าหลิงเซียวเคยมีฝาแฝดอีกคน "เหยาเอ๋อร์ เจ้าไม่ได้ตา

ณ สำนักศึกษาหลวง... ยามเช้าตรู่ของวันแรกในการเปิดเรียน รถม้าตระกูลมู๋แล่นมาจอดหน้าซุ้มประตูหินแกะสลักอันโอ่อ่า มู๋ชิงเหยาในชุดนักศึกษาปักลายเมฆาสีฟ้าอ่อน เดินลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าสง่างาม ทว่าเบื้องหลังเสื้อตัวกว้าง นางกลับแอบพกตลับแก้วใส่ เสี่ยวจิ่ว แมงมุมพิษตัวน้อยติดตัวมาด้วยอย่างมิดชิด และยังมีชุนเถาคอยอารักขาเดินตามเจ้านายอยู่ไม่ห่าง ​ยังไม่ทันที่มู๋ชิงเหยาจะได้ก้าวพ้นประตูห้องเรียนศาลาอักษร เสียงหัวเราะคิกคักแหลมสูงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ​"เหอะ ข้านึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณหนูมู๋ชิงเหยา บุตรสาวท่านแม่ทัพใหญ่ที่มิชอบใฝ่เรียนนี่เอง เหตุใดวันนี้ถึงได้มาเสนอหน้าอยู่ที่สำนักศึกษาหลวงแห่งนี้ได้เล่า...หรือว่าถูกวิญญาณร้ายตัวใดเข้าสิง ถึงได้พึ่งจะสำนึกกลับตัวกลับใจ อยากไฝ่เรียนขึ้นมา..." เว่ยไป่หลินในชุดหรูหราก้าวออกมาบดบังทางเดิน เอียงคอเชิดหน้ามองมู๋ชิงเหยาด้วยสายตาเหยียดหยาม ​"นั่นสิพี่ไป่หลิน คนไร้การศึกษาที่ไม่แม้แต่จะอ่านตัวอักษรออกสักตัว มีสิทธิ์อันใดมานั่งเรียนร่วมห้องกับพวกเรากัน ได้ยินว่าวันๆ อยู่แต่กับพิษกับแมลง น่ารังเกียจเสียจริง ไม่รู้ว่าจิ่งอ๋องตากระตุกหรืออย่างไร ถึงได้ยอมใ