Todos los capítulos de พระชายาสารพัดพิษ: Capítulo 51 - Capítulo 60

​โครมมมม..!!! ​องค์ชายคันซาร์หน้ามืดล้มหงายหลังตึงลงบนพื้น หญ้าหน้าจวนเปรอะเปื้อนเต็มหน้า ร่างกายสั่นระริกพร้อมกับเสียงท้องร้อง โครกครากสู้กับเสียงแมวร้องอย่างอลเวง.. ​บนกำแพงจวน มู๋ชิงเหยายืนกุมท้องหัวเราะจนน้ำตาไหล "ฮ่าๆๆ เป็นอย่างไรบ้างเพคะองค์ชายคันซาร์ บทเพลงธรรมชาติแห่งทุ่งหญ้าแดนจงหยวนของข้า ไพเราะถูกใจท่านหรือไม่...? ​หนานกงจิ่งยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ นัยน์ตาทอประกายความเอ็นดูสตรีข้างกาย เขาเลื่อนมือไปกุมมือเรียวของมู๋ชิงเหยาไว้แน่น แล้วเอ่ยเสียงทุ้มหวาน ​"สมกับเป็นหวางเฟยของเปิ่นหวาง...สยบศัตรูได้โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อสักหยด.." ​องค์ชายคันซาร์ที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น ได้แต่น้ำตาคลอเบ้า มือหนึ่งกุมท้อง อีกมือหนึ่งปัดแมวที่กำลังฝนเล็บบนเคราของตนเอง ร้องโอดครวญออกมาเบาๆ ​"ธิดาเทพจงหยวน...เจ้าใจร้ายยิ่งนัก...แต่ข้า...อึก ข้าต้องไปห้องน้ำก่อนแล้ว.." ​ร่างยักษ์ขององค์ชายคันซาร์คลานสี่ขา หนีฝูงแมวบวกกับอาการปวดท้องช่างอลเวง เรื่องราวชุลมุนหน้าจวน จบลงด้วยเสียงหัวเราะของชาวบ้านรอบข้าง หลังจากผ่านพ้นฝันร้ายเรื่องฝูงแมวเหมียวและยาเร่งระเบิดลำไส้ไปเมื่อวานซืน แทนที่อ

ณ ปากทางเข้าหุบเขาหมอกลี้ลับ... สายหมอกหนาแน่นสีเทาอมฟ้า ลอยละล่องปกคลุมไปทั่วป่าโบราณ ต้นไม้ยักษ์อายุหลายร้อยปีชูชันสูงเสียดฟ้า ไอเย็นเยียบกับกลิ่นอายอายเวทโบราณ ลอยอบอวลจนรู้สึกได้ถึงความกดดันในอากาศ ขบวนเดินทางครั้งนี้...มู๋ชิงเหยาขี่ม้าพยศสีดำสนิทได้อย่างสง่างาม และแน่นอนที่ขาดไม่ได้...เสี่ยวจิ่ว แมงมุมวิเศษที่เกาะอยู่บนเกราะไหล่ของมู๋ชิงเหยา เฝ้าระวังรอบข้างอย่างระมัดระวัง ​"หมอกแถบนี้ไม่ธรรมดาเลย มันผสมผสานละอองพิษหลอนจิต หากสูดดมเข้าไปตรงๆ จะทำให้เกิดภาพหลอนและหลงทางอยู่ในหุบเขานี้ไปตลอดกาล.." มู๋ชิงเหยาเอ่ยขึ้นพลางชะลอม้า นัยน์ตาสีเข้มกวาดมองม่านหมอกเบื้องหน้า ​มือเรียวบางหยิบขวดยาสมุนไพรสีหยกออกจากถุงย่ามข้างกาย แล้วยื่นให้หนานกงจิ่งและองครักษ์ตงฟางไปคนละเม็ด "นี่คือ เม็ดยาล้างจิตกลั่นกลีบชาบัว รีบกินลงไปก่อนเถอะ จะช่วยป้องกันพิษหมอกได้ถึงแปดส่วน.." ​หนานกงจิ่งรับเม็ดยามากลืนลงคอโดยไม่ลังเล เขายื่นมือหนาไปกุมมือเรียวของมู๋ชิงเหยาไว้ นัยน์ตาคมทอประกายความอบอุ่นและปกป้อง "ทางข้างหน้าเต็มไปด้วยอันตราย หากมีสิ่งใดผิดปกติ เหยาเอ๋อร์...เจ้าต้องอยู่ข้างกายเปิ่นหวางตลอ

การเดินทาง(ลับสุดยอด)กลับสู่เมืองหลวงเต็มไปด้วยความชื่นมื่น ทว่าเมื่อขั้นตอนการปรุงหญ้าปราณมังกรพันปี ได้เริ่มต้นขึ้น ณ ห้องโอสถหลวง ภาพบรรยากาศหมอหลวงที่ควรจะเคร่งขรึมและศักดิ์สิทธิ์ กลับกลายเป็นมหกรรมความวุ่นวายระดับตำนานไปเสียได้... ​ด้วยความที่หญ้าปราณมังกรพันปี มีพลังปราณหนาแน่นและมีรสขมจัดจนมังกรยังต้องร้องไห้ มู๋ชิงเหยาจึงตัดสินใจใช้วิชาปรุงยาสูตรพิเศษ โดยใส่เกสรผึ้งป่าหวานฉ่ำ และผงสมุนไพรกลิ่นผลไม้ป่า เพื่อนำลงไปเคี่ยวร่วมด้วย โดยมีเสี่ยวจิ่วคอยใช้น้ำลายใยแก้ว ช่วยดักจับความร้อนในหม้อยาอย่างขยันขันแข็ง ​ณ พระที่นั่งหวงจี้ตี้... ​ฮ่องเต้ผู้ทรงพระประชวรเรื้อรัง นอนซมอยู่บนพระแท่นบรรทม ท่ามกลางเหล่าหมอหลวงที่ยืนกุมมือสั่นเทาด้วยความหวั่นวิตก มู๋ชิงเหยาเดินเข้าไปพร้อมถือถ้วยยาสีชมพูสดใส เปล่งประกายออร่าสีทองวาววับ ส่งกลิ่นหอมหวานคล้ายขนมหวาน อบอวลไปทั่วห้องพระบรรทม ​"เสด็จลุงฮ่องเต้...เหยาเอ๋อร์นำโอสถหยกปราณมังกรพันปีมาถวายตามคำสั่งลับแล้วเพคะ ดื่มง่าย รสชาติตามใจผู้ประชวร ไม่ขมเลยสักนิด..." มู๋ชิงเหยาส่งยิ้มหวาน ​ฮ่องเต้ทรงลืมพระเนตรขึ้นอย่างหวาดระแวง พระองค์ทรงเกลียดกา

​"ก็ได้...เปิ่นหวางจะยอมถอยออกมาก่อน เหยาเอ๋อร์...เปิ่นหวางจะให้คนนำหมอหลวงฝีมือดีที่สุดในราชสำนักมาตรวจดูอาการเจ้า หากเจ้าขาดเหลือสิ่งใด รีบให้ชุนเถาไปบอกเปิ่นหวางที่จวนอ๋องได้ตลอดเวลา..." หนานกงจิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเจือความน้อยใจในอกเงียบกริบ...ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆกลับมา... ​หนานกงจิ่งยืนรอฟังเสียงตอบรับอยู่นาน ทว่าสิ่งที่ได้กลับมามีเพียงความเงียบสงบ และเสียงหายใจรวยรินของมู๋ชิงเหยา เขาจึงจำต้องหมุนกายเดินลับหายไปจากระเบียงด้วยความขื่นขมระทมใจ ​เมื่อเสียงฝีเท้าก้าวเดินเงียบหายไป มู๋ชิงเหยาที่นั่งหมดแรงอยู่ริมหน้าต่างก็ค่อยๆ ถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนล้า นางเอื้อมมือลงลูบหน้าท้องที่ยังคงราบเรียบเบาๆ นัยน์ตาคู่สวยฉายแววว้าวุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ​"เจ้าลูกบ้า...เกิดมาก็แกล้งแม่เลยนะ หากพ่อบ้าอำนาจเจ้ารู้เข้า มีหวังข้าได้ถูกลากเข้าพิธีแต่งงานตั้งแต่วันนี้แน่ๆ...ชุนเถา ไปเตรียมตัวยาบำรุงลับสูตรสยบชีพจรมังกรมาให้ข้าที ข้าจะปิดเรื่องนี้ไปจนกว่าจะหาทางออกได้.." ชุนเถาที่ยังคงตื่นตระหนก รีบผงกหัวรับคำสั่งพัลวัน "เจ้าค่ะคุณหนู ข้าจะรีบไปจัดยาวันนี้ให้ทันทีเจ้าค่ะ..." สา

​"ท่านอ๋อง ไม่นะพะยะค่ะ...!" ตงฟางองครักษ์ข้างกายถึงกับร้องเสียงหลง เมื่อได้ยินผู้เป็นนายประกาศละทิ้งยศอ๋องอย่างไม่รู้สึกเสียดาย ​"จิ่งอ๋อง...เจ้า...เจ้าพูดจริงหรือ...? มู๋ชิงซานที่เพิ่งฟื้นคืนสติ ยันกายลุกขึ้นนั่งพลางกุมขมับ นัยน์ตาจ้องมองเขยสูงศักดิ์ที่ยอมคุกเข่าก้มหัวให้ลูกสาวของตนด้วยความอึ้งงัน ​มู๋ชิงเหยามองหน้าชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกสับสน ความโมโหก่อนหน้านี้พลันละลายหายไปเหลือเพียงความตกตะลึง นางไม่คิดเลยว่าจิ่งอ๋องผู้เงียบขรึมและหยิ่งผยอง จะกล้าท้าชนกับกฎมนเทียรบาล และยอมสละทุกสิ่งเพียงเพื่อรักษานางกับลูกไว้ อีกมือหนึ่งก็ปิดปากเอาไว้ กลัวว่าจะพะอืดพะอม และอาเจียนออกมา... ​"ท...ท่านบ้าไปแล้วหรือ...ท่านคิดว่าเสด็จลุงฮ่องเต้จะยอมหรือไง...การละทิ้งยศอ๋องไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ..." มู๋ชิงเหยาพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าอย่างไม่อาจควบคุม ตอนนี้นางรู้สึกหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม ​"เปิ่นหวางบ้ามานานแล้ว...ตั้งแต่วันที่รู้คัวว่าได้หลงรักหมอหญิงไร้หัวใจเช่นเจ้า ในเมื่อเจ้าไม่อยากเข้าจวนอ๋อง...เช่นนั้นจิ่งอ๋องผู้นี้ จะยอมแต่งเข้าจวนตระกูลมู๋ในฐานะ เขยแต่งเข้าอย่างเป็นทางการ ใครหน้าไหนในราชสำ