Alle Kapitel von พระชายาสารพัดพิษ: Kapitel 1 – Kapitel 10

หญิงสาวร่างอ้วนนอนสลบสไลในบนหุบเขาแห่งหนึ่ง พอรู้สึกตัวร่างกายพลันมีความรู้สึกเหมือนกำลังแผดเผาไปด้วยไฟราคะ ร้อน ร้อนมาก เหตุใดร่างกายนางถึงได้รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมามากมายถึงเพียงนี้.....? มู๋ชิงเหยาจำได้ว่ากำลังทำการวิจัยอยู่ในห้องแล็บส่วนตัว เหตุใดถึงได้มาโผล่ยังที่แปลกตาเช่นนี้ แถมตอนนี้เธอยังถูกวางยาปลุกกำหนัดชนิดรุนแรง จนร่างกายเริ่มสั่นระริก ลมหายใจระส่ำระสาย เธอเป็นถึงศัลยแพทย์อันดับหนึ่งที่มีชื่อเสียงตั้งแต่อายุยังน้อย และยังเชี่ยวชาญในด้านการปรุงยาพิษและยาถอนพิษทุกชนิด มีหรือเธอจะไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอได้รับในขณะนี้ คือสิ่งใดกันแน่ "โธ้เอ๊ย...นี้อย่าบอกนะว่าฉันได้ย้อนเวลามา ให้ตายซิ....เวลาอ่านในนิยาย...พอเป็นคนอื่นข้ามเวลา แต่ละคนดูสวยพิ้งพร้อมกับมีไอเทมมากมายสารพัด แต่พอเป็นฉันทำไมถึงได้อนาถาเช่นนี้ แถมยังไม่มีไอเทมพิเศษโผล่ตามออกมาเหมือนในนิยายอีก โธ้...ชีวิตน้อยๆของฉัน...ทำไมถึงได้สุดแสนจะรันทดแบบนี้เนี้ย..." มู๋ชิงเหยาได้แต่แอบพึมพำอยู่ภายในใจ ครั้นพยายามนึกถึงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เจ้าของร่างนี้กลับมีชื่อเหมือนกับเธอเป๊ะ แตกต่างกันเพียงรูปร่างหน้าตาและความสาม

หนานกงจิ่งเป็นพระอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ชีวิตรักสันโดษและชอบเก็บตัว น้อยนักที่จะโผล่ออกมาให้ผู้คนได้พบเห็น ภายในดวงตาเขาตอนนี้ฉายแววเพชฌฆาต ตั้งแต่จำความได้เขาไม่เคยใกล้ชิดกับสตรีคนใดมาก่อนในชีวิต มีเพียงพระมารดาและแม่นมเท่านั้น สตรีตรงหน้าชั่งหาเรื่องตายใส่ตัว มู๋ชิงเหยาเดินเข้าไปใกล้หนานกงจิ่ง พร้อมกับมองสำรวจร่างกายเขาอย่างฉกฉวย ยิ่งทำให้หนานกงจิ่งโมโหจนควันออกหู มู๋ชิงเหยาขมวดคิ้วเป็นปมขึ้นมา เธอจ้องมองบุรุษตรงหน้าอย่างชั่งใจ ก่อนจะใช้สายตาสำรวจร่างกายเขาอย่างพินิจอีกครั้ง แล้วจึงนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาที่มองดูรูปร่างอันน่าดึงดูด กลับถูกหญิงอ้วนคนนี้กลับเบะปากมองบน นางจ้องมองหนานกงจิ่งอย่างไม่สบอารมณ์ "รูปร่างถือว่าผ่าน แต่เสียอย่างเดียวที่เป็นคนตาบอด...จิ้...จิ้...จิ้..." มู๋ชิงเหยาจิ๊ปากพร้อมกับสายหัวไปมา ท่าทางที่ฝ่ายตรงข้ามแสดงออกมา หนานกงจิ่งที่ไม่เคยเสียหน้าเช่นนี้มาก่อนในชีวิต กลับถูกหญิงอัปลักษณ์ผู้นี้ตำหนิเขาอย่างโจ่งแจ้ง ตอนนี้เขาโมโหสุดขีด จนกระอักเลือดออกมา "หึ...คำพูดแค่นี้ก็ทนไม่ไหวเสียแล้ว แล้วเรื่องบนเตียงคุณจะทนไหวหรือ....? "หญิงสารเลว ข้าจะฆ่าเจ้

มู๋ชิงเหยารู้สึกชื่นชมความเอาใจใส่ของบิดาตรงหน้าเป็นอย่างมาก เสียก็แต่บิดาชอบตีตนไปก่อนไข้ และหวาดระแวงจนเกินเหตุ โดยเฉพาะเป็นเรื่องของบุตรสาว มู๋ชิงซานเป็นแม่ทัพใหญ่ที่มีชื่อเสียง และเป็นคนที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันทรงไว้ใจมากที่สุด ในยามที่ข้าศึกบุกโจมตีด่านชายแดนใต้ เมื่อครั้งในอดีต ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันยังทรงร่วมรบคู่กับมู๋ชิงซานและได้รับชัยชนะ จนมีฉายาว่าสองหนุ่มดรุณีผู้ไม่เคยพ่าย ต่อมาหลังจากภรรยามู๋ชิงซานจากไป เขาก็ไม่คิดที่จะแต่งงานใหม่อีกเลย หวังเพียงได้อยู่เป็นเพื่อนบุตรชายและสาวในยามเป็นไม้ใกล้ฝั่ง ส่วนเรื่องกฎระเบียบมารยาทหญิงขั้นพื้นฐาน บิดาผู้นี้ก็ได้จ้างท่านอาจารย์ส่วนตัวมาสอนให้บุตรสาวที่จวน แต่บุตรสาวกลับปฎิเสธไม่ยอมเรียน ทั้งยังฝึกสอนให้บุตรสาวร่ำเรียนวรยุทธ เพื่อเอาไว้ป้องกันตัว นางก็อ้างว่าร่างกายอ้วนฉุ และชอบอู้เรียนอยู่เป็นประจำ เรียนบ้างไม่เรียนบ้าง ซึ่งได้สร้างความปวดหัวให้แก่อาจารย์ผู้สอนทุกท่านไปไม่น้อย ยิ่งท่านแม่ทัพใหญ่คอยตามใจบุตรสาวมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งทำให้บุตรสาวหลงผิดมากขึ้นเท่านั้น ทำให้เจ้าของร่างเดิมแยกไม่ออกว่าใครเป็นศัตรู หรือใครเป็นมิตร ซึ่งเป็นสา

ณ เขตหวงห้าม.... "เรื่องที่ให้ไปจัดการ สืบไปถึงไหนแล้ว....? "เรียนท่านอ๋อง ข้าน้อยได้ส่งคนให้ไปคอยจับตาดูที่จวนตระกูลมู๋ แต่คุณหนูมู๋เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในจวน ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆเลยพะยะค่ะ.." "จับตาดูต่อไป..." "แต่จะว่าไป...ชื่อเสียงของคุณหนูมู๋ผู้นี้กลับฉาวโฉ่ ว่ากันว่านางมีรูปร่างอัปลักษณ์ไร้ความสามารถ อีกทั้งยังมีสัญญาหมั้นหมายกับซุนอ๋อง..." "ข้าพึ่งจะได้ยินข่าวมาว่า ท่านแม่ทัพใหญ่มู๋ได้เข้าไปขอยกเลิกพระราชโองการสมรสของบุตรสาวด้วยตัวเอง เสด็จพี่ก็ได้อนุมัติเรียบร้อยแล้ว...เรื่องนี้ช่างเกินความคาดหมายของข้ายิ่งนัก" "ข้าน้อยก็คิดเช่นนั้น ว่ากันว่าคุณหนูตระกูลมู๋ผู้นี้มีใจปฏิพัทธ์ต่อซุนอ๋อง เหตุใดถึงยอมไปขอถอนหมั้น ว่าแต่...เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับท่านอ๋องด้วย หรือพะยะค่ะ หรือว่าท่านอ๋องเกิดพึงใจต่อนาง....? "ไร้สาระ...ข้าก็แค่สนใจวิชาแพทย์ของนาง บุตรสาวตระกูลมู๋กลับแอบซ่อนความสามารถเอาไว้ได้แยบยล นางช่างน่าสนใจจริงๆ..." "แต่ท่านอ๋องกับนางก็ได้ใช้ค่ำคืนร่วมกัน แต่นางกลับไม่เรียกร้องสิ่งใดตอบแทนจากท่านอ๋อง...หรือว่านางจะไม่ได้สนใจท่านอ๋องจริงๆ..." คำพูดนี้ทำให้คนฟ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้มู๋ชิงเหยารีบหยิบผ้าคลุมขึ้นมาสวมใส่ทันที ก่อนจะหันหน้าไปมองที่ประตู "ยังมีอะไรอีก....? มู๋ชิงเย่รีบเอ่ยถามเป็นคนแรก "เรียนคุณชายเย่ คุณหนูไป่หลินอยากจะขอพบน้องสาวคุณชายขอรับ....? "ไม่พบ...." มู๋ชิงเหยารีบปฎิเสธ "แต่คุณหนูไป่หลินบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะแจ้งให้ทราบขอรับ..." มู๋ชิงเหยาพึ่งจะนึกขึ้นมาได้ ว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้เป็นธุรกิจของตระกูลเว่ยกั๋วกง เมื่อฉุกคิดขึ้นมาได้นางจึงรีบสาดส่องสายตาเห็นสิ่งผิดปกติ แล้วรีบหยิบยาลูกกลอนออกมา ยื่นส่งไปให้พี่ชายทั้งสอง "เหยาเหยา...นี้คือ....? "ไม่ต้องถามมาก พวกท่านสองคนรีบกลืนมันลงไปซะ แล้วแกล้งสลบทำรีบทำตามที่ข้าบอกเร็วเข้า...." "อืม...." มู๋ชิงเย่และหลิงเซียวพยักหน้าพร้อมกัน ถึงแม้ภายในใจจะมีคำถามมากมาย แต่ทั้งสองคนก็เชื่อใจเด็กสาวตรงหน้าโดยไม่มีเงื่อนไข "คุณหนูขอรับ....เสียงด้านในห้องเงียบไปแล้ว พวกเราควรทำเช่นไรต่อ....? คนรับใช้ผู้หนึ่งรีบกระซิบถามไป่หลิน "ข้าจะเข้าไปคนเดียว หากซุนอ๋องเดินทางมาถึง ให้รีบเชิญเขาเข้าไปในห้องนี้...แล้วก็ห้ามปล่อยให้คนนอกเข้ามารบกวนเด็ดขาด นี้เป็นคำสั่ง....? ไป่หลินรีบหั