Todos los capítulos de พระชายาสารพัดพิษ: Capítulo 31 - Capítulo 40

หลังจากความวุ่นวายเรื่องการไต่สวนจบลง บรรยากาศในสำนักศึกษาหลวงก็กลับคืนสู่ความสงบ มู๋ชิงเหยาอาศัยช่วงเวลาที่ศิษย์คนอื่นพากันแยกย้ายไปพักผ่อน นางเดินเลี่ยงหลบผู้คน เข้ามายังหอตำราต้องห้ามชั้นสาม ซึ่งเป็นสถานที่เก็บรวบรวมบันทึกโบราณและตำราวิชาแพทย์ประจำสำนัก ​แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างไม้แกะสลัก กระทบฝุ่นละอองที่ลอยอยู่นวลตา มู๋ชิงเหยาใช้นิ้วเรียวยาวไล่เปิดดูคัมภีร์ใบลานเก่าแก่ทีละเล่ม โดยมีเจ้าแมงมุมเสี่ยวจิ่วไต่อยู่บนเก้าอี้ข้างๆ คอยดมกลิ่นกระดาษโบราณด้วยความสงสัย ​จนกระทั่งมู๋ชิงเหยาเปิดมาถึงบันทึกหนังสัตว์ฉากหนา เล่มที่ถูกซ่อนไว้หลังสุดในชั้นวางตำราพิชัยสงคราม... ​กริ๊กๆ!!! ​เสี่ยวจิ่วพลันส่งเสียงขู่เบาๆ ในลำคอ ขนบนลำตัวพองขึ้นพร้อมกับดวงตาสิบแปดคู่ส่องประกายสีแดงวูบหนึ่ง มันใช้ขาหน้าชี้ไปที่อักขระโบราณหน้าหนึ่งในบันทึกหนังสัตว์ทันที ​มู๋ชิงเหยาขมวดคิ้วแน่น กวาดสายตามองภาพวาดต้นพืชรูปร่างประหลาด ใบเป็นสีดำสนิทราตรี ขอบใบมีหยดน้ำสีเลือดเกาะอยู่ พร้อมกับคำอธิบายโบราณที่เขียนด้วยหมึกสีชาด ​'พิษกลืนกระดูกราตรีมืด' ​นัยน์ตาคู่สวยของมู๋ชิงเหยาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่าง

ณ สนามฝึกยุทธค่ายฟ้าคำราม... นอกอาคารสำนักศึกษาหลวง สายลมปลายฤดู พัดเอาฝุ่นละอองกระจายฟุ้ง เหล่าคุณหนูและคุณชายชนชั้นสูงต่างอยู่ในชุดฝึกขี่ม้ากระชับรัดกุม ทว่าสภาพของพวกคุณหนูจากเมืองหลวงหลายคนกลับดูลนลาน แค่พยายามจะปีนขึ้นหลังม้าให้มั่นคงก็แทบหมดแรงแล้ว ​"วิชาขี่ม้ายิงธนู คือวิชาของบุรุษและยอดคนที่ควรเรียนรู้..." อาจารย์หวัง แม่ทัพผู้ฝึกสอนร่างกำยำกล่าววาจาฉะฉาน เหล่าคุณหนูและคุณชายชนชั้นสูงหลายคนยืนตั้งใจฟังคำบรรยาย แต่อีกส่วนน้อยที่เหลือ กลับรู้สึกลนลานและหวาดกลัว เพราะบิดา มารดา ไม่เคยให้ออกมาท่องโลกกว้าง.... "เป้าเคลื่อนที่อยู่ห่างออกไปห้าสิบก้าว บนหลังม้าที่กำลังวิ่งเต็มกำลัง ใครสามารถยิงเข้าเป้าได้ ย่อมถือว่ามีฝีมือคู่ควรแก่การปกป้องบ้านเมือง และน่ายกย่อง..." ​หลิงซวี๋ บัณฑิตหนุ่มผู้เคยท้าประลองหมากรุก ควบม้าสีขาวออกไปเป็นคนแรก เขาเหนี่ยวคันธนูแล้วยิงเข้าเป้าตรงกลางได้อย่างแม่นยำ เรียกเสียงฮือฮาและเสียงปรบมือจากบรรดาคุณหนูตระกูลดังรอบสนาม ​หลิงซวี๋หันมามองมู๋ชิงเหยา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล... "เหยาเอ๋อร์...วิชาขี่ม้ายิงธนูนี้มีความอันตรายยิ่ง หากเจ้าไม่ถนัด ข้

เสี้ยววินาทีต่อมา นัยน์ตาของฮองเฮาที่เคยปิดสนิทก็ค่อยๆเปิดขึ้น ความกระจ่างและสติสัมปชัญญะเริ่มกลับคืนมาบ้างเล็กน้อย ​"ฮองเฮา ฮองเฮาทรงฟื้นแล้ว..!" หมอหลวงต่างคุกเข่าร้องขึ้นมาด้วยความอัศจรรย์ใจ ​รัชทายาทหนานกงเฉิงลนลาน รีบเสแสร้งปั้นหน้าเศร้าก้าวเข้าไปหา เพื่อกลบเกลื่อนความผิด "พระมารดาท่านฟื้นแล้ว...นึกไม่ถึงเลยว่า ว่าจะมีคนกล้าวางยาพิษพระมารดา..." ​เพี๊ยะ..!!! ​เสียงฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าขององค์รัชทายาทดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วพระตำหนัก แรงตบทำให้ใบหน้าของหนานกงเฉิงหันไปตามแรง หน้าชาไปครึ่งซีก ​"เจ้าลูกอกตัญญู..!" ฮองเฮาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทว่าทรงอำนาจ พระนางพนายามใช้นิ้วมือสั่นระริกชี้หน้าหนานกงเฉิง "พระมารดา...นี้ท่านตบลูก.." ​"อย่ามาเรียกเปิ่นกงว่าพระมารดา เฉิงเอ๋อร์...เปิ่นกงเลี้ยงเจ้ามาตั้งแต่เยาว์วัย...เจ้าถึงกับกล้าลงมือสังหารเปิ่นกงอย่างนั้นเชียวหรือ...? น้ำเสียงของฮองเฮาแหบแห้ง ทว่าแฝงไปด้วยความผิดหวังและเดือดดาลอย่างถึงที่สุด ​"พระมารดา ไม่ใช่...ลูกไม่ได้ทำ..." หนานกงเฉิงรีบคุกเข่าลง แต่กลับถูกฮองเฮาเบือนพระพักตร์หนีไปอีกทาง "ยังจะปากแข็งอีก เปิ่นกงไม

ไป่หลินและหลิงซีซีที่ยืนดูอยู่ข้างๆ กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อด้วยความริษยา ทั้งที่พวกนางตั้งใจจะทำให้มู๋ชิงเหยาขายหน้า แต่กลายเป็นว่ามู๋ชิงเหยากลับได้รับคะแนนเต็มสิบจากท่านอาจารย์หลิว ​"ท่านอาจารย์หลิวเจ้าคะ" หลิงซีซีอดรนทนไม่ไหว เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแง่งอน "ว่าอย่างไรหรือ...? ​"ภาพวาดตลกขบขันเช่นนั้น ไม่ได้สะท้อนถึงจิตวิญญาณและความจริงแท้ ตามที่ท่านอาจารย์สั่งไว้ตั้งแต่แรกเลยสักนิด เหตุใดจึงให้นางคะแนนเต็มได้ล่ะเจ้าคะ...เช่นนี้ถือว่าไร้ความยุติธรรมยิ่งนัก..!" ​อาจารย์หลิวเอามือลูบเครา พลางหัวเราะในคอเบาๆ นัยน์ตาของจิตรกรเอกเต็มไปด้วยความลึกซึ้ง ​"หลิงซีซี...การถ่ายทอดจิตวิญญาณ ไม่ใช่การวาดภาพเส้นคมตาสวยเหมือนหุ่นปั้นเปลือกนอก แต่คือการมองเห็นธรรมชาติที่แท้จริงของคนผู้นั้น ความร่าเริง อารมณ์ขัน และความผูกพันไร้พิษภัย ภาพวาดที่มู๋ชิงเหยาถ่ายทอดออกมานั้น คือสิ่งที่ยึดเหนี่ยวจิตใจคนได้อย่างแท้จริง นั่นแหละคือจิตวิญญาณแห่งศิลปะ.." ​เมื่อถูกอาจารย์หลิวตักเตือนอย่างนุ่มนวลแต่บาดลึก หลิงซีซีและเว่ยไป่หลินก็หน้าเสียจนไม่อาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใดได้อีก ​มู๋ชิงเหยาเห็นดังนั้นจึงยิ้

เมื่อเห็นสองพ่อลูกเดินหัวเราะร่าออกไปเตรียมตัวสำหรับคืนนี้ มู๋ชิงเหยาก็หลุดหัวเราะคิกคักออกมา พลางสะกิดเสี่ยวจิ่ว "เสี่ยวจิ่ว...คืนนี้เตรียมหมึกสีแดงไว้ด้วยนะ เราจะวาดจมูกท่านพ่อกับพี่ใหญ่ให้แดงเป็นลูกท้อเลย..." คืนที่สอง ณ จวนจิ่งอ๋อง... ยามนี้บรรยากาศไม่ได้เหมือนห้องวาดภาพแม้แต่น้อย แต่กลับเหมือน ลานประลองยุทธ์ยามวิกาลมากกว่า เมื่อสองพ่อลูกตระกูลมู๋สวมเครื่องแบบทหารจัดเต็มแบบไม่มีใครยอมใคร ​ประตูห้องถูกผลักออกดังปัง! มู๋ชิงซานก้าวเข้ามาพร้อมชุดเกราะแม่ทัพใหญ่เต็มยศ ส่วนมู๋ชิงเย่สวมชุดขุนพลเกราะเหล็ก พร้อมผ้าคลุมไหล่ผืนใหญ่ เดินเสียงดัง ฉับ! ฉับ! สั่นสะเทือนไปทั้งจวนอ๋อง ​"ท่านอ๋อง คืนนี้ข้ากับลูกชายแต่งกายเต็มยศ เพื่อเป็นแบบให้เหยาเอ๋อร์...หวังว่าท่านอ๋องจะไม่ถูกความเกรียงไกรของพวกข้าสองคน ข่มจนขวัญผวาหนีไปเสียก่อน.." มู๋ชิงซานเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงพลัง ​หนานกงจิ่งที่นั่งบนรถเข็นมองชุดเกราะของว่าที่พ่อตา และว่าที่พี่ภรรยาแล้วยกยิ้มมุมปาก "ท่านพ่อตาแต่งกายได้ยอดเยี่ยมยิ่ง...เพียงแต่หมวกของท่าน มันยาวจนบังโคมไฟบนเพดานจนมืดไปครึ่งห้องแล้ว.." ​ยามสอง (ประมาณ 22.00 น.) มู๋ช