พระชายาสารพัดพิษ のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

​คำตอบของมู๋ชิงเหยาทำเอาหนานกงจิ่งเบิกตากว้าง ก่อนที่รอยยิ้มงดงามที่สุดจะผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย ​"ได้ ย้ายวันนี้เลย ตงฟาง...รีบไปขนข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดของเปิ่นหวางจากจวนอ๋อง มาไว้ที่เรือนตระกูลมู๋บัดเดี่ยวนี้..." ​"รับด้วยเกล้าพะย่ะค่ะ.." ตงฟางรีบประสานมือรับคำสั่งด้วยความดีใจ อย่างน้อยท่านอ๋องก็ไม่ต้องสละยศ "เดี๋ยวก่อนตงฟาง ไม่ต้องขนย้ายของมาหมด เอาเฉพาะของใช้ที่จำเป็นก็พอ..." มู๋ชิงเหยารีบเอ่ยแทรก ตงฟางหันไปมองหน้าจิ่งอ๋องสลับกับมองหน้ามู๋ชิงเหยา เพื่อรอฟังคำตอบจากปากผู้เป็นนาย "ทำตามที่เหยาเอ๋อร์พูด ต่อไปคำพูดของนาง ก็คือคำพูดเด็ดขาดของเปิ่นหวาง..." "พะย่ะค่ะ..." ​มู๋ชิงซานได้แต่นั่งมองเขยสูงศักดิ์ที่กำลังสั่งการองครักษ์ให้ขนของย้ายเข้าบ้านตนเองอย่างอับจนหนทาง พลางถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก...ดูท่าว่าจวนตระกูลมู๋หลังจากนี้ คงไม่มีวันสงบสุขอีกต่อไปแล้วจริง ๆ ค่ำคืนอันยาวนานในจวนตระกูลมู๋ผ่านพ้นไป พร้อมกับการยอมรับสถานะว่าที่ลูกเขย ทว่าเรื่องราวที่ดูเหมือนจะลงเอยด้วยดี กลับกลายเป็นชนวนคลื่นลูกใหญ่ที่กวาดต้อนคนทั้งเรือน ไปสู่ความปั่นป่วนระลอกใหม่ในเช้าวันรุ่งขึ้น ​ยาม

ใน​ขณะที่บรรยากาศในเรือนพักของมู๋ชิงเหยากำลังหวานชื่นฉ่ำหัวใจ เสียงเคลื่อนไหวตะกุกตะกัก และเสียงบ่นอุบอิบก็ดังมาจากทางหอนอนของมู๋ชิงเย่ที่อยู่ไม่ไกลนัก ​ประตูห้องนอนเปิดออกกว้าง มู๋ชิงเย่เดินโขยกเขยกออกมาในสภาพผมเผ้าระเซิง เสื้อผ้ากึ่งหลุดกึ่งใส่ ใบหน้าคมสันฉายแววอ่อนแรงอย่างถึงที่สุด เขาเกาะเสาเรือนพลางเอามือกุมเอวตัวเองไว้แน่น นัยน์ตาโหลเหล่มองฟ้ามองฝนอย่างสลดหดหู่ ​"เเม่ตัวดี...เอวข้า...เอวข้าเกือบจะหักแล้วจริงๆ..." มู๋ชิงเย่พึมพำเสียงแห้ง ใบหน้าบอกบุญไม่รับ ​องค์หญิงอัลทราย่าเดินตามออกมาด้วยท่วงท่าสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ใบหน้าเนียนใสมีเลือดฝาดอย่างคนมีสุขล้น นางเดินมายักคิ้วให้สามีพลางตบไหล่มู๋ชิงเย่ดังป้าบ! จนขุนพลหนุ่มถึงกับเข่าแทบทรุด ​"ดีมากอาเย่ คราวนี้ข้ามั่นใจแล้วว่าต้องได้เจ้าตัวเล็กสมใจแน่ๆ เอาไว้วันหลังเรามาพยายามกันใหม่นะ..." ​"พอเลยนะอัลทราย่า ข้าขอร้องละ...ขอข้าพักเอวสักสามเดือนเถิดนะ เจ้าคิดว่าข้าจะเสกเด็กเข้าท้องเจ้าภายในวันนี้ได้เลยหรือยังไง ข้าเป็นคนนะ ไม่ใช่เทพเซียน ถึงอยากจะได้ดั่งใจเจ้านึก...อ่ะ...โอ้ยยย เอวข้า...อย่ามาแตะต้องตัวจ้า.." มู๋ชิงเย่ร้องเสี

ท้องพระโรงอันเงียบสงัด พลันตกอยู่ในความเงียบกริบยิ่งกว่าเดิม สายพระเนตรอันแหลมคมของไทเฮา จ้องมองมู๋ชิงเหยาเป็นเวลาเนิ่นนาน ร่องรอยแห่งความเกรี้ยวกราดในตอนแรก ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดพระทัยและความสนใจอย่างปิดไม่มิด ​"เจ้า...เจ้าแค่มองปราดเดียว ก็รู้ถึงอาการป่วยของเปิ่นกงเชียวหรือ...? ไทเฮาทรงพึมพำในพระสระ เสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงไปหลายส่วน ​"หม่อมฉันศึกษาตำราแพทย์และเป็นหมอรักษาคนมามากมาย อาการของพระนางมีจุดสังเกตชัดเจนที่ดวงตา และจังหวะการหายใจ ยามดึกทรงไอแห้งๆ และมีอาการร้อนผ่าวที่ฝ่าพระหัตถ์ใช่หรือไม่เพคะ หากปล่อยเอาไว้นานไป นอกจากจะส่งผลต่อการบรรทมแล้ว ยังทำให้พระอารมณ์ขุ่นมัวได้ง่าย ซึ่งมิเป็นผลดีต่อพระวรกายเลยสักนิดเพคะ..."มู๋ชิงเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนอบน้อม แต่แฝงซึ่งความหนักแน่น ​ไทเฮาทรงสูดพระหายใจเข้าลึกๆ พระพักตร์ที่เคยตึงเครียดผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด พระนางทรงยกพระหัตถ์ขึ้นแตะขอบพระเนตรเบาๆ ก่อนจะถอนพระหายใจยาวเหยียด... ​"เหอะ...ตาแก่หมอหลวงพวกนั้น กินเบี้ยกวดไปเปล่าๆ ประคบประหงมถวายยามาเป็นปีๆให้เปิ่นกงก็ไม่ดีขึ้น เจ้ากลับมองออกเพียงแค่ลมหายใจเดียว...ให้

​"ในเมื่อพวกเขาอยากจะขุดหลุมศพให้ตัวเอง เช่นนั้นข้าก็จะช่วยส่งเสริมพวกเขาสองคนเองเพคะ...ยามที่พวกเขาคิดว่าจะได้เห็นข้าล่มจม...ข้าจะซ้อนแผนเปลี่ยนยาขับเลือดของพวกเขา ให้กลายเป็นยาเปิดโปงความชั่ว ต่อหน้าพระพักตร์ไทเฮาและฮ่องเต้ด้วยตนเอง..." มู๋ชิงเหยาหัวเราะเบาๆ ดวงตาเป็นประกายฉลาดเฉลียว หนานกงจิ่งจ้องมองใบหน้างาม ที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของมู๋ชิงเหยา กลิ่นอายสังหารดุดันเมื่อครู่พลันมลายหายไป เหลือเพียงสายตาเอ็นดูและภาคภูมิใจ เขาทอดถอนใจออกมาเบาๆ ก่อนจะนั่งลงข้างมู๋ชิงเหยา แล้วยื่นมือไปกุมฝ่ามือเรียวเล็กเอาไว้อย่างอ่อนโยน ​"เจ้าคิดแผนการใดไว้ในใจแล้วใช่หรือไม่...เหยาเอ๋อร์ บอกเปิ่นหวางมาเถิด หากต้องใช้กำลังคนหรือกองกำลังในวังหลวง เปิ่นหวางพร้อมจะจัดการให้เจ้าทุกอย่าง..." จิ่งอ๋องเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ​มู๋ชิงเหยายกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาฉายแววเจ้าเล่ห์ประดุจจิ้งจอกสาว "ขอบพระทัยเพคะท่านอ๋อง แต่งานนี้ไม่จำเป็นต้องถึงมือทหารของท่านเลยสักนิด...หญ้าขับเลือดดอกม่วงนั้น แม้จะเป็นสมุนไพรฤทธิ์เย็นรุนแรงที่ส่งผลต่อหญิงตั้งครรภ์ แต่หากนำมาผ่านความร้อนและผสมเข้ากับ เกสรดอกเหมยพันปี และหญ้าปร

ซุนอ๋องหันไปตวาดใส่หลิ่วซินหรูด้วยความหวาดกลัว แต่แล้วปากของซุนอ๋องกลับกระตุกเบี้ยว และเอ่ยความจริงออกมาเองเช่นกัน "ข้า...ข้าก็เกลียดพวกมัน มู๋ชิงเหยาทอดทิ้งข้าไปหาเสด็จอา ข้าแค้นใจยิ่งนัก ข้าจึงให้คนสนิทไปซื้อหญ้าขับเลือดจากตลาดมืดมาให้หลิ่วซินหรูเองกับมือ ข้าอยากเห็นเสด็จอาสูญเสียลูก อยากเห็นพวกเขาล่มจม ฮ่าๆๆ...ไม่นะ...ปากข้า...เหตุใดปากข้าถึงไม่ฟังคำสั่ง...!" ​ซุนอ๋องพยายามใช้มือปิดปากตนเองให้สนิท แต่ตากลับกระตุกยิกๆ และส่งเสียงร้องลนลานอย่างอับอาย สร้างความอัปยศต่อหน้าพระพักตร์และขุนนางนับร้อย "ปัง...!!!" ​ไทเฮาทรงทุบพระหัตถ์ลงบนที่ประทับอย่างแรง พระพักตร์ตึงเครียดฉายแววเกรี้ยวกราดถึงขีดสุด ​"บังอาจยิ่งนัก พวกเจ้าสองคน...ชั่วช้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ กล้าวางยาทำลายสายเลือดมังกร และกล้าใช้ยานี้หมายจะลบเหลี่ยมเปิ่นกง..."ไทเฮาตรัสเสียงดังลั่นท้องพระโรง ​หนานกงจิ่งก้าวออกมาข้างหน้า แววตาดุดันแผ่รังสีสังหาร เขาเค้นหัวเราะกล่าวน้ำเสียงเย็นชาขึ้น ​"ทูลเสด็จแม่ เสด็จพี่ และพี่สะใภ้...ยาสมุนไพรที่หวางเฟยปรุงถวาย มีส่วนผสมของสมุนไพรโบราณที่ใช้วิเคราะห์จิตใจผู้คน หากผู้ใดคิดร้าย