มู๋ชิงเหยาหน้าแดงก่ำร้อนผ่าวไปจนถึงลำคอ นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองแผ่นอกกว้างของสามีพลางอ้าปากค้างอย่างพูดไม่ออก ก่อนจะมองต่ำลงไปยังเสี่ยวจิ่ว เจ้าแมงมุมพิษตัวน้อยที่เอียงคอเอียงหัวกระพริบตาปริบๆ อยู่บนไหล่ ราวกับกำลังรอฟังคำตอบจากเจ้านายสาว... "ท่านอ๋อง...ท่าน...ท่านไปเอ่ยถามเรื่องพรรณนี้กับหัวหน้าหมอหลวงอาวุโสได้อย่างไรกันเพคะ..!" มู๋ชิงเหยาพูดยังไม่ทันจบดี เสียงของนางก็เริ่มติดๆ ขัดๆ มือบางยกขึ้นมาปิดหน้าตนเองด้วยความเขินอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปตอนนี้ หนานกงจิ่งเห็นอาการของหวางเฟย ใบหน้าที่เคยแดงฉานไปถึงใบหูก็เริ่มกระแอ่มไอแก้เขิน ชายหนุ่มยกมือขึ้นเกาแก้มเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอึกอัก ท่าทางไร้ซึ่งคราบเทพแห่งสงครามผู้ดุดันในสนามรบโดยสิ้นเชิง "ก็...เปิ่นหวางเห็นว่าสุขภาพของเจ้าและลูกเป็นเรื่องสำคัญที่สุด หากทำอะไรพลีพลามไป แล้วกระทบกระเทือนถึงมังกรน้อย ย่อมมิใช่เรื่องดี... เปิ่นหวางจึงต้องถามไถ่ให้กระจ่าง...มิใช่หรือ...? "จี้ก..!!" เสี่ยวจิ่วส่งเสียงร้องเบาๆ พร้อมกับชูขาน้อยๆ ทั้งแปดขึ้นเหมือนเห็นพ้องกับคำกล่าวของจิ่งอ๋อง ทำเอาหนานกงจิ่งอดไม่ได้ที่จะยื่นนิ้วชี้ไปแตะตัวมั
最終更新日 : 2026-09-17
